Ola Obarska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ola Obarska
Ola Obarska w 1933
Ola Obarska w 1933
Imię i nazwisko Olimpia Obarska-Forkasiewicz
Data
i miejsce urodzenia
1 czerwca 1910[1]
Bydgoszcz
Data
i miejsce śmierci
1 stycznia 1994
Warszawa
Zawód aktorka, śpiewaczka operetkowa, autorka tekstów
Lata aktywności 19281994
Odznaczenia
Brązowy Krzyż Zasługi Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Grób Oli Obarskiej na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Ola Obarska, właśc. Olimpia Obarska-Forkasiewicz (ur. 1 czerwca 1910, zm. 1 stycznia 1994) – polska aktorka, śpiewaczka operetkowa, librecistka, reżyserka teatralna, felietonistka i autorka tekstów, sporadycznie występująca w filmie. Przed wojną związana była z m.in. warszawskimi teatrami 8.15, Teatrem Polskim oraz toruńskim Teatrem Miejskim. Po wojnie występowała m.in. w Ludowym Teatrze Muzycznym w Warszawie, łódzkiej Operetce oraz Operze Śląskiej w Bytomiu. Jako autorka tekstów pisała piosenki dla wykonawców takich jak m.in. Violetta Villas, Hanna Rek, Sława Przybylska, Mieczysław Fogg oraz Rena Rolska. Pochowana na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w 1910 r. Od dzieciństwa mieszkała w Bydgoszczy (kamienica przy pl. Piastowskim). Ukończyła Miejskie Konserwatorium Muzyczne w Bydgoszczy w klasie śpiewu i fortepianu. Głos kształciła u prof. Targońskiej. Edukację muzyczną kontynuowała w Cours Du Fanloup w Boulogne sur Seine, we Francji.

Od 1928 r. związana była z Teatrem Miejskim w Bydgoszczy, gdzie występowała przez dwa debiutanckie sezony (1928-1930). Po raz pierwszy występowała w operetce „Polska krew” O. Nedbala, a później m.in. w „Baronie cygańskim” J. Straussa i „Carewiczu” F. Lehara. Jej występy zostały zauważone i wysoko ocenione przez sprawozdawców kulturalnych prasy bydgoskiej („Gazeta Bydgoska”, „Dziennik Bydgoski”).

Od 1932 mieszkała w Warszawie. Występowała m.in. w Teatrze Polskim i Teatrze Letnim, na deskach Operetki Warszawskiej, a także teatrów rewiowych i muzycznych. W latach 30. zagrała kilka drugoplanowych ról w filmach polsko-niemieckich. Pod koniec lat 30. wyjechała za granicę. Występowała m.in. w Wiedniu, w operetce Bal w Savo’u, prowadziła także konferansjerkę w pięciu językach w berlińskim Teatrze Scala. Po powrocie do Polski występowała na scenie Teatru Wielkiego w Warszawie. Miesiąc przed wybuchem II wojny światowej zaczęła grać w operetce Panna Wodna w warszawskim teatrze 8.15.

W czasie okupacji hitlerowskiej śpiewała w kawiarniach warszawskich. We wrześniu 1944 ochotniczo wstąpiła I Armii Wojska Polskiego. Odbyła szlak bojowy do Berlina jako reżyser i aktorka teatru przyfrontowego. W styczniu 1945 r. przebywała wraz z Teatrem Żołnierskim 1 Armii Wojska Polskiego w Bydgoszczy, będąc świadkiem pożaru Teatru Miejskiego, w którym debiutowała. W sezonie 1945/1946 będąc na krótko etatową aktorką teatru bydgoskiego, zagrała swoją pierwszą powojenną rolę kreując postać Ochotnickiej w Klubie kawalerów M. Bałuckiego.

W 1946 r. została aktorką Teatru Ludowego w Warszawie i wyszła za mąż za Zdzisława Forkasiewicza. Nawiązała współpracę z Polskim Radiem i Teatrem Polskiego Radia. Zaczęła pisać teksty piosenek. Opatrywała polskimi słowami szereg światowych przebojów. Niektóre z nich sama śpiewała na swoich wokalno-aktorskich recitalach. Prowadziła zajęcia z interpretacji piosenki w kabarecie „Mozaika”.

Była autorką librett i reżyserką m.in. komedii muzycznej Wszystko dla kobiet, musicalu Hel oraz baletu Klementyna. Napisała wydaną w 1976 książkę Rozdawałam kwiaty zwycięzcom.

Związki z Bydgoszczą[edytuj | edytuj kod]

Ola Obarska uznawana rodowitą bydgoszczanką, chętnie kultywowała związki z rodzinnym miastem. Była autorką popularnych piosenek o Bydgoszczy, śpiewanych m.in. przez Irenę Santor i Jolantę Kubicką. W latach 70. nazywana była „Bydgoskim Słowikiem” i gorąco oklaskiwana w czasie każdego występu w mieście nad Brdą. Poza piosenkami poświęconymi rodzinnemu miastu, takimi jak „Zielono jest w mojej Bydgoszczy”, „Piosenka o Bydgoszczy”, „Zaś ale”, czy „Bydgoszcz jedyne miasto” (będącymi wynikiem współpracy z bydgoskim kompozytorem Zbigniewem Lachowiczem) - była autorką kilkunastu modnych w latach 60. piosenek. Dość wspomnieć: „Białe noce”, „Koncert deszczowy”, „Tbilisi”, „Batumi”, „Morze Czarne nie jest czarne”, czy „Fascination”. Znalazły się one w repertuarze tak renomowanych piosenkarzy, jak: Sława Przybylska, Irena Santor, Jolanta Kubicka czy Tadeusz Woźniakowski.

Wybrana filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1931 Krwawy wschód, jako Anna

Wybrane teksty piosenek[edytuj | edytuj kod]

  • Ach morze, morze (A. Ostrowski – O. Obarska)
  • Around the world (V. Young – O. Obarska)
  • Białe noce (W. Portnow – O. Obarska)
  • Bydgoszcz jedyne miasto (Z. Lachowicz – O. Obarska)
  • Chcesz to pójdę z tobą wszędzie (W. Żukowska – O. Obarska)
  • Ciao, ciao, bambino (D. Modugno – O. Obarska)
  • Czekolada (V. Mizzy – O. Obarska)
  • Czułość (A. Pachmutowa – O. Obarska)
  • Czy to już jest miłość (Z. Karasiński – O. Obarska)
  • Czy to sen (J. Perkowski – O. Obarska)
  • Czy wśród nas rosną nowi Kopernicy (W. Żukowska – O. Obarska)
  • Deszczowy koncert (Z. Karasiński – O. Obarska)
  • Dobry świat (O. Felcman – O. Obarska)
  • Dolores (H. Giraud – O. Obarska)
  • Fascination (F.D. Marchetti – O. Obarska)
  • Hawa nagila (trad – O. Obarska)
  • I... inni (W. Piętowski – O. Obarska)
  • Jonel, Jonelule (C. Romano – O. Obarska)
  • Kowalem swego szczęścia każdy bywa sam (W. Żukowska – O. Obarska)
  • Liszt-twist (L. Bogdanowicz – O. Obarska)
  • Żurawie nad Warszawą (L. Kagan – O. Obarska)
  • Lubię z tobą tańczyć (Z. Karasiński – O. Obarska)
  • Malaguena (E. Ramirez – O. Obarska)
  • Mr. Wonderful (J. Bock – O. Obarska)
  • Na stadionach świata (T. Woźniakowski – O. Obarska)
  • Nie mam pragnień (L. Bogdanowicz – O. Obarska)
  • Nikt nie dowie się nic (O. Felcman – O. Obarska)
  • Ojczyzna marzeń (M. Sewen – O. Obarska)
  • Panna wodna (opt.) – Serenada Andrzeja (J. Lawina-Świętochowski – O. Obarska)
  • Patrz jaka piękna nasza ziemia (M. Sewen – O. Obarska)
  • Pijany majtek (trad – O. Obarska)
  • Piove [Ciao, ciao bambino] (D. Modugno – O. Obarska)
  • Piwniczka (L. Staidl – O. Obarska)
  • Powiedziała mama (R. Wrzaskała – O. Obarska)
  • Szczęście (Manos Hadjidakis – O. Obarska)
  • Tbiliso (R. Łagidze – O. Obarska)
  • Tobie dałam serce me (M. Lapargerie – O. Obarska)
  • Twoja (G. Malgoni – O. Obarska)
  • Uśmiechnij się Mariolito (trad – O. Obarska)
  • Uśpiona fontanna (E. Stern – O. Obarska)
  • Volare (D. Modugno – O. Obarska)
  • Wełtawo, rzeko błękitna (trad – O. Obarska)
  • Wierzysz? Nie wierzysz? (A. Ostrowski – O. Obarska)
  • Zielono jest w naszej Bydgoszczy (Z. Lachowicz – O. Obarska)

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Data według akt "Kartoteki meldunkowej mieszkańców Bydgoszczy" (Archiwum Państwowe w Bydgoszczy)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]