Olaf Prenzler

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Olaf Prenzler
Bundesarchiv Bild 183-T0702-0003, Olaf Prenzer, Lutz Jaenicke, Detlef Burdack, Jörg Pfeifer.jpg
Olaf Prenzler zdobywa mistrzostwo NRD na 200 m w 1978
Wzrost 178 cm
Masa ciała 78 kg
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy

Olaf Prenzler (ur. 2 kwietnia 1958 w Käsdorf) – niemiecki lekkoatleta sprinter reprezentujący NRD, mistrz Europy.

Kariera zawodnicza[edytuj | edytuj kod]

Prenzler rozpoczął karierę międzynarodową od zdobycia srebrnego medalu w biegu na 100 metrów na mistrzostwach Europy juniorów w 1977 w Doniecku[1]. Podczas mistrzostw Europy seniorów w 1978 w Pradze wywalczył dwa srebrne medale: w biegu na 200 metrów (za Pietro Menneą) i w sztafecie 4 × 100 metrów (biegła w składzie: Manfred Kokot, Eugen Ray, Prenzler i Alexander Thieme). Na halowych mistrzostwach Europy w 1979 w Wiedniu odpadł w półfinale biegu na 60 metrów. Na igrzyskach olimpijskich w 1980 w Moskwie odpadł w półfinale biegu na 200 metrów. 9 lipca 1982 sztafeta 4 × 100 metrów w składzie Thomas Schröder, Detlef Kübeck, Prenzler i Frank Emmelmann ustanowiła wynikiem 38,29 s rekord NRD, który do 2012 był rekordem Niemiec[2].

Na mistrzostwach Europy w 1982 w Atenach Prenzler zdobył dwa medale: złoty w biegu na 200 metrów i srebrny w sztafecie 4 × 100 metrów (biegła w składzie: Kübeck, Prenzler, Thomas Munkelt i Frank Emmelmann). Zajął również 6. miejsce w finale biegu na 100 metrów.

Reprezentacja NRD zbojkotowała letnie igrzyska olimpijskie w 1984 w Los Angeles. Na alternatywnych zawodach Przyjaźń-84 w Moskwie Prenzler zajął 3. miejsce na 200 metrów.

Na halowych mistrzostwach Europy w 1985 w Pireusie zajął 2. miejsce w biegu na 60 metrów. Na mistrzostwach Europy w 1986 w Stuttgarcie zdobył srebrny medal w sztafecie 4 × 100 metrów (w składzie: Schröder, Steffen Bringmann, Prenzler i Emmelmann). Indywidualnie był siódmy w finale biegu na 200 metrów.

Prenzler był mistrzem NRD na 100 metrów w 1979 i wicemistrzem w 1982[3]. Na 200 metrów był mistrzem w 1978 i 1983, wicemistrzem w 1979, 1980, 1985, 1986 i 1988, a także brązowym medalistą w 1981[4]. Zdobył również mistrzostwo NRD w sztafecie 4 × 100 metrów w 1981 i 1985 oraz wicemistrzostwo w 1978[5]. W hali był wicemistrzem NRD na 60 metrów w 1979 oraz brązowym medalistą w 1985[6], a także mistrzem na 200 metrów w latach 1985-1987[7].

Rekordy życiowe[edytuj | edytuj kod]

Konkurencja Data i miejsce Wynik
bieg na 60 metrów (hala) 24 lutego 1979, Wiedeń 6,75
bieg na 100 metrów 13 czerwca 1979, Drezno 10,28
bieg na 100 metrów (hala) 7 lutego 1979, Berlin 10,43
bieg na 200 metrów 9 września 1982, Ateny 20,46
bieg na 200 metrów (hala) 2 marca 1985, Pireus 20,81

Przypisy

  1. European Junior Championships (Men) (ang.). GBRAthletics. [dostęp data dostępu = 2014-08-24].
  2. Janusz Waśko, John Brant, Györgyi Csiki, Andrzej Socha: Golden Century of IAAF Records. National Records Evolution 1912-2012. Zamość: 2013, s. 189.
  3. Leichtathletik - DDR - Meisterschaften (100m - Herren) (niem.). Sport-Komplett.de. [dostęp 2014-08-24].
  4. Leichtathletik - DDR - Meisterschaften (200m - Herren) (niem.). Sport-Komplett.de. [dostęp 2014-08-24].
  5. Leichtathletik - DDR - Meisterschaften (4x100m - Herren) (niem.). Sport-Komplett.de. [dostęp 2014-08-24].
  6. Leichtathletik - DDR - Hallen -Meisterschaften (50-55-60m - Herren) (niem.). Sport-Komplett.de. [dostęp 2014-08-24].
  7. Leichtathletik - DDR - Hallen -Meisterschaften (200m - Herren) (niem.). Sport-Komplett.de. [dostęp 2014-08-24].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]