Oleg Basilaszwili

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Oleg Basilaszwili
Oleg Basilaszwili
Imię i nazwisko Олег Валерианович Басилашвили
Data
i miejsce urodzenia
26 września 1934
 ZSRR Moskwa

Oleg Walerianowicz Basilaszwili, ros. Олег Валерианович Басилашвили, gruz. ოლეგ ბასილაშვილი, (ur. 26 września 1934 w Moskwie) – rosyjski aktor teatralny i filmowy, pochodzenia gruzińskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Waleriana Basilaszwilego, rektora moskiewskiej Politechniki. Jego matka, Irina Iljinska była nauczycielką. Po rozpoczęciu wojny w 1941, Oleg wraz z rodziną przeniósł się do Gruzji. Tam też mieszkał pod opieką dziadka i uczęszczał do szkoły.

Po zakończeniu wojny powrócił do Moskwy, ukończył szkołę średnią, a w 1956 szkołę aktorską, działającą przy MChaT. Tam też poznał swoją pierwszą żonę – Tatianę Doroninę. Wraz z żoną występował na deskach petersburskiego teatru Bolszoj. Grał na tej scenie obok najwybitniejszych aktorów rosyjskich tego okresu, zdobywając sławę rolami w sztukach Czechowa i Gorkiego.

W filmie zadebiutował w 1956 rolą narzeczonego w obrazie Newiesta, w reżyserii Grigorija Nikulina. Sławę jako aktor filmowy zyskał znacznie później, występując w filmach Eldara RiazanowaRomans biurowy (1977) i Dworzec dla dwojga (1983). Największą ilość nagród na międzynarodowych festiwalach filmowych przyniosła mu rola w Jesiennym maratonie, zrealizowanym przez Georgija Daneliję w 1979. Od lat 80. występował w filmach Szachnazarowa, w tym w komedii Sny (1993), w którym zagrał kilka ról, w tym producenta filmów pornograficznych i gwiazdę rocka. W 1984 otrzymał tytuł Ludowy Artysta ZSRR.

W latach 90. rozpoczął karierę polityczną – w 1990 zdobył mandat do Dumy w okręgu leningradzkim, stając się zwolennikiem Borysa Jelcyna i Anatolija Sobczaka, potem przystąpił do Sojuszu Sił Prawicowych. Był zwolennikiem przywrócenia St. Petersburgowi jego starej nazwy. W 2000 porzucił karierę polityczną i powrócił do aktorstwa. Kolejny sukces przyniosła mu rola Wolanda w telewizyjnej adaptacji Mistrza i Małgorzaty (reż. Władymir Bortko).

W życiu prywatnym był dwukrotnie żonaty. Małżeństwo z Tatianą Doroniną skończyło się w 1966 rozwodem. Drugą żoną aktora jest dziennikarka Galina Mszanskaja.

Filmografia (wybór)[edytuj | edytuj kod]

Został odznaczony m.in. Orderem Zasług dla Ojczyzny III i IV klasy oraz Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]