Oleg Taktarow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
MMA pictogram.svg Oleg Taktarow
{{{nazwa}}}
Pseudonim The Russian Bear (Rosyjski niedźwiedź)
Data i miejsce urodzenia 26 sierpnia 1967
Sarow
Obywatelstwo  Rosja
Wzrost 183 cm
Masa ciała 95 kg
Styl walki judo, sambo
Zwycięstwa 17
Przez nokauty 2
Przez poddania 14
Przez decyzje 1
Porażki 5
Remisy 2
Nieodbyte 0

Oleg Nikołajewicz Taktarow, ros. Оле́г Никола́евич Такта́ров (ur. 1967 w Sarow) – rosyjski zawodnik mieszanych sztuk walk wagi ciężkiej oraz aktor filmowy. Zwycięzca turnieju UFC 6 z 1995 roku.

Na początku 2014 roku, miał zaszczyt nieść znicz XXII Igrzysk Olimpijskich które miały miejsce w rosyjskim Soczi[1].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Taktarow urodził się w mieście zamkniętym Arzamas-16 (aktualnie Sarow) w ZSRR. Ojciec Olega który był z zawodu robotnikiem budowlanym chciał by jego syn angażował się w jakiś sport. Zabrał młodego Olega do pobliskiego gimnazjum z zamiarem zapisania go na hokej lub ciężary, ale w wieku dwunastu lat Oleg miał inne plany, zaczął trenować judo i sambo. Później jego rodzina przeniosła się do miasta Gorki (aktualnie Niżny Nowogród)[2].

Kariera MMA[edytuj | edytuj kod]

Taktarow w MMA zadebiutował w Rydze na zawodach White Dragon w 1993 roku. Impreza trwała kilka dni, a w czasie walk nie obowiązywały żadne zasady. Taktarow w pierwszym dniu szybko pokonał przed czasem dwóch rywali, Vaskasa Hilma i Artura Almajewa, a w drugim Maksima Kuzina również przed czasem.

UFC[edytuj | edytuj kod]

W kwietniu 1995 roku wystartował w amerykańskim turnieju UFC 5. Taktarow przyjaźnił się z kickbokserem ze Stanów Zjednoczonych Guyem Mezgerem z klubu Lion's Den który ułatwił mu start na gali. Z czterech wcześniejszych edycji w których można było otrzymać za zwycięstwo w całym turnieju 50 tys. $, trzykrotnie wygrywał zawodnik brazylijskiego jiu-jitsu Royce Gracie który poddawał swoich rywali dźwigniami i duszeniami, praktycznie nieznanymi technikami dla większości startującym zawodnikom. Oleg miał podobny wachlarz umiejętności z sambo bojowego oraz dokładał do tego rzuty i sprowadzenia z judo.

Przed galą większość zawodników chętnie dawała wywiady i pozowała do zdjęć. Oleg zachowywał chłodną głowę i skupiał się na turnieju, co najwyżej przedstawiał się i mówił skąd pochodzi.

Zestawiono pary ćwierćfinałowe. W trzeciej miał wystąpić Taktarow z Ernim Verdicią. Rosjanin wyszedł do oktagonu (klatki) w kurtce do sambo bojowego (przypomina górną część kimona). Walka początkowo przebiegała w stójce, w pewnym momencie Verdicia obalił Olega i kontrolował z góry, lecz w ok 2. minucie pojedynku Rosjanin przetoczył rywala i założył natychmiast dźwignię na kręgosłup którą Verdicia odklepał.

W czwartym ćwierćfinale zwyciężył również przez poddanie, znakomity zapaśnik Dan Severn i to on został rywalem Taktarowa w półfinale. Walka rozpoczęła się od szybkiego sprowadzenia do parteru przez Severna. Przy klatce Amerykanin zadał kilka ciosów kolanem po których Taktarow był ogłuszony i tylko się bronił. Severn widząc, że "trafił" rywala, zaczął zasypywać go krótkimi ciosami oraz ponownie kolanami którymi spowodował poważne rozcięcie na głowie Rosjanina. Rana była dość głęboka, więc sędzia postanowił przerwać walkę i ogłosić zwycięzcą Severna[3]. Później okazało się, że Taktarow przegrał z tryumfatorem całego turnieju. Rosjanin pokazał się na tyle z dobrej strony, że po czasie został zaproszony przez właścicieli na kolejny turniej który miał się odbyć za nieco ponad trzy miesiące.

Między kolejnymi turniejami, Taktarow mieszkał i trenował w Stanach Zjednoczonych, w klubie swojego przyjaciela Guya Mezgera – Lion's Den pod okiem króla Pancrase Kena Shamrocka[4].

Gala odbyła się 14 lipca. W turnieju wzięli udział m.in. finalista poprzedniej edycji Dave Beneteau, finalista UFC 2 Patrick Smith oraz David "Tank" Abbott. W swojej parze Taktarow zmierzył się z Beneteae którego poddał duszeniem w 57. sekundzie pojedynku. Do półfinału awansował również Smith który miał być rywalem Rosjanina ale dostał skurczów żołądka po swojej walce i został zastąpiony przez rezerwowego Anthonego Maciasa. Macias nie zdążył się wykazać gdyż został błyskawicznie poddany duszeniem gilotynowym przez Taktarowa już w 9. sekundzie starcia. Rosjanin zakwalifikował się do finału, a rywalem okazał się jeden z faworytów do zwycięstwa w całym turnieju, mierzący 188 cm i ważący ponad 110 kg David Abbott. Amerykanin równie szybko uporał się ze swoimi rywalami co Taktarow, z tą różnicą, że obu ciężko znokautował. Początek walki to zaskakujący atak Taktarowa w stójce i wymiany z Abbottem, ale ten po chwili obala Olega i nie pozwala mu wstać. Taktarów próbuje podnieść się i walczyć w klinczu lecz walka ponownie trafia na ziemię, gdzie pozycję dominującą ma Abbott z której ostatecznie nie korzysta gdyż przez większość z powodu braku sił i wyczerpania. W pewnym momencie sędzia wznawia walkę w stójce, Abbott trafia kilkoma obszernymi sierpami Rosjanina i wpada w klincz przy siatce, Rosjanin instynktownie zakłada duszenie i sprowadza do parteru zmęczonego Amerykanina. Abbott był już tak skrajnie wyczerpany, że "oddał plecy" rywalowi bez praktycznie żadnej walki pozwalając założyć sobie duszenie które natychmiast odklepał. Oficjalnie walkę przerwano dokładnie w 17 minucie i 47 sekundzie pojedynku, a zwycięzcą całego turnieju został Taktarow.

Zwycięzca turnieju dostawał prawo walki o tzw. tytuł "Superfight" będący w posiadaniu Kena Shamrocka który zdobył go na tej samej gali co zwyciężał Taktarow. Do walki doszło 8 września, na UFC 7 w Buffalo. Faworytem był były trener Rosjanina Shamrock i to on od razu obala na ziemię, kontrolując tak rywala przez ok 15 minut, co jakiś czas zadając pojedyncze ciosy. Sędzia postanawia podnieść walkę ale pojedynek w stójce trwał tylko chwilę gdyż Shamrock ponownie obalił Taktarowa który tylko się bronił z pleców. Walka trwała regulaminowe 30 minut (od UFC 5 ustalono limity czasu, a walkę można było wygrać tylko pokonując rywala przed czasem) lecz żaden z zawodników nie przeważał, więc ogłoszono jeszcze dodatkowe 3. minuty walki po których również nic się nie zmieniło, ogłoszono zatem remis, co było równoznaczne z tym, że tytuł zostaje w rękach Shamrocka.

Pod koniec roku, w grudniu wziął udział w turnieju zwieńczający 1995 rok – Ultimate Ultimate. Tym razem miejscem imprezy było Denver. Nowością jaką wprowadzono było przede wszystkim grono sędziów punktowych którzy mieli orzekać zwycięzcę po upłynięciu regulaminowego czasu pojedynku.

Ponownie w walce ćwierćfinałowej Rosjanin zmierzył się z Dave'em Beneteau którego szybko pokonał na UFC 6. I tym razem, Taktarow był lepszy, szybko łapiąc nogę rywala i zakładając dźwignię w nieco ponad minutę. W półfinale stanął twarzą w twarz ze zwycięzcą UFC 7 Brazylijczykiem Marco Ruasem. Na początku w stójce przewagę miał Ruas który okopywał niskimi kopnięciami nogi Taktarowa. W pewnym momencie Rosjanin mógł poddać rywala duszeniem gilotynowym, ale ten zachował spokój i powoli wyszedł z zagrożonej pozycji. Po dłuższej walce w parterze, sędzia na chwilę przerwał pojedynek by lekarz mógł obejrzeć rozcięcia Olega, po czym wznowiono starcie. Zawodnicy przez moment nie chcieli inicjować ataków, ale po chwili Rosjanin ruszył do ataku trafiając kilka razy cofającego się Brazylijczyka i obalił go. Już do końca walki zawodnicy byli w parterze. Po 18 minutach sędziowie ogłosili zwycięstwo Rosjanina, lecz Brazylijczyk nie chciał się z tym pogodzić[5].

W finale ponownie spotkał się z Severnem. Taktarow przed ostatnią walką był dość mocno porozcinany po starciu z Ruasem i zmęczony, w przeciwieństwie do Severna który nie wyglądał jakby toczył 18 minutowy pojedynek. Severn zaczyna pojedynek atakując obszernymi cepami które Taktarow unika i zawodnicy wpadają w klincz. Taktarow obniża pozycję i w pewnym momencie skręca się do nogi rywala, zakładając dźwignię na kolano. Amerykanin z grymasem bólu ucieka z dźwigni lecz wpada w kolejną, na ścięgno Achillesa – ale i tym razem udaje mu się uciec z zagrożonej pozycji oraz przetoczyć rywala i być w półgardzie. Severn natychmiast atakuję ciosami Taktarowa któremu otwierają się rany po walce półfinałowej. Taktarow próbuje się skręcać do nóg by założyć dźwignię ale Severn broni się i nie pozwala mu na to, atakując przy tym m.in. ciosami z głowy (w tamtym czasie jeszcze legalne), Taktarow stara się wstać i idzie w pozycję "żółwia", otrzymując w niej mocne kolana ale ostatecznie udaje mu się stanąć na nogi – w tym momencie sędzia przerywa na chwilę walkę by lekarz mógł opatrzyć Rosjanina który jest poważnie porozcinany na twarzy. Po rozpoczęciu pojedynku, Taktarow atakuję lecz nadziewa się na kilka obszernych ciosów i próbuję zaatakować ponownie dźwignią na kolano – bezskutecznie. Walka znowu ląduje na ziemi, Severn będąc w półgardzie nie za wiele robi więc sędzia wznawia walkę w stójce, w niej ponownie atakuje Oleg cofającego się Severna który sprowadza walkę do parteru. Po chwili sędzia przerywa pojedynek gdyż regulaminowy czas 27 minut dobiegł końca i rozpoczęła się 3minutowa dogrywka w której początkowo atakuję Rosjanin ale ze zmęczenia w pewnym momencie przewraca się na plecy, sędzia wznawia walkę, gdzie już do końca przeważał Severn punktując rywala ciosami w stójce. Sędziowie jednogłośnie typują zwycięstwo Severna. Nagrodą w całym turnieju był czek o wartości 150 tys. $ oraz prawo walki z mistrzem Superfight – Kenem Shamrokiem[6].

Japonia i Brazylia[edytuj | edytuj kod]

W 1996 roku wyjechał do Japonii by stoczyć walkę w czołowej organizacji w Japonii – Pancrase, w której walczył w tamtym czasie Guy Mezger. Taktarow ostatecznie przegrał na punkty z Ryushi Yanagisawą (który walkę wcześniej przegrał przez KO z Mezgerem).

Dziesiąte zwycięstwo w zawodowej karierze zanotował 14 sierpnia na gali World Vale Tudo Championship, w Tokio pokonując rywala dźwignią na kolano. Na kolejnej gali WVTC organizowanej 10 listopada tym razem w Brazylii, zmierzył się w rewanżowym pojedynku z Marco Ruasem. Ponownie, żaden z zawodników nie był w stanie "skończyć" rywala w bardzo wyrównanym starciu i ogłoszono po 31 minutach remis.

Niespełna 12 dni później, Taktarow miał mieć kolejną walkę, tym razem w Stanach. Rywalem był Renzo Gracie, z wielkiej rodziny Gracie, ekspertów od brazylijskiego jiu-jitsu. Taktarow przegrał pojedynek przez ciężki nokaut w nieco ponad minutę, otrzymując kopnięcie prosto na twarz (tzw. pedeladę) od będącego na plecach Renzo. Przegrana przez nokaut z grapplerem jakim był Gracie była dla Taktarowa dość dużym szokiem, lecz ostatecznie nie odbiła się zbytnio negatywnie na samym Rosjaninie. Już na początki 1997 roku stoczył zwycięski pojedynek w Alabamie, poddając Chucka Kima, a we wrześniu zanotował pierwsze zwycięstwo przez KO, pokonując Seana Alvareza na gali Pentagon Combat w Brazylii.

Jeszcze w tym samym roku, 11 października, wystąpił w na inauguracyjnej gali PRIDE Fighting Championships w Tokio. W tamtym czasie sporo zawodników walczących w UFC było ściąganych na gale do Japonii, tak też było z Garym Goodridgem który został zestawiony właśnie z Taktarowem. Na początku starcia, nie wiele było znaczących akcji w wykonaniu obu zawodników, w pewnej chwili zawodnicy skrócili dystans i Goodridge szybkim, krótkim sierpem trafił Taktarowa który padł na mate, Goodridge natychmiast do niego podbiegł by dokończyć dzieła, zadając kilka mocnych ciosów lecz przerwał atak, wiedząc, że Taktarow jest dobrym chwytaczem. Walka wróciła do stójki, po chwili "badania się", zawodnicy ponownie skrócili dystans i wymienili mocne ciosy sierpowe, jeden trafił w głowę Taktarowa, który jak rażony piorunem padł nieprzytomny na mate ringu. Po latach w jednym z wywiadów dla rosyjskiego portalu valetudo.ru Taktarow wypowiada się o swoich walkach m.in. z Shamrokiem i Goodridge, zarzucając im stosowanie dopingu:

Ciężko było siłować się z Kenem Shamrockiem ponieważ używał on sterydów. To było oczywiste ponieważ na treningu nie był w stanie trenować ciągle przez 12 minut, ale tuż przed walką ze mną stał się dużo silniejszy i był w stanie walczyć przez całe 30 minut. W tym momencie zdałem sobie sprawę że nie jestem w stanie rywalizować z zawodnikami na dopingu. Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności, to sterydy są niebezpiecznie z powodu spadków na koniec cyklu. Coleman był na spadku kiedy zaliczył KO od Pata Williamsa.Miałem podobną historię z Gary Goodridgem. Walczyłem z nim kiedy był napompowany sterydami, po tym przegrywał z każdym[7].

W lutym 1998 wygrał dwudniowe zawody w Kazachskiej Ałma-Acie, poddając rywali dźwignią na kolano. Do MMA wrócił w 2001 na jednorazowy pojedynek. Na gali Total Kombat w Teksasie bezproblemowo poddał tamtejszego zawodnika Aaron Salinas dźwignią na łokieć. Przez następne lata skupił się w dużej mierze na karierze aktorskiej.

W 2007 roku ponownie stanął w ringu z byłym zawodnikiem UFC i PRIDE Johnem Marshem na gali BodogFIGHTS, przy okazji walcząc pierwszy raz w rodzinnym kraju. Taktarow poddał rywala swoją firmową techniką – dźwignią na kolaną w 33. sekundzie 2. rundy. Po namowach, stoczył jeszcze jeden pojedynek, 11 sierpnia 2008 roku, w Atlantic City zmierzył się z dwukrotnym tryumfatorem 4-osobowych turniejów UFC Markiem Kerrem. Rosjanin wygrał starcie, poddając kolejnego rywala tą samą techniką, dźwignia na kolano. Planowano zestawić rewanż z Renzo Gracie ale ostatecznie nie doszło do tej walki. Po niedługim czasie, Taktarow definitywnie zawiesił karierę sportową i skupił się w pełni na aktorstwie.

Taktarow jest jak do tej pory jedynym zawodnikiem z Rosji któremu udało się zdobyć jakiekolwiek trofeum w UFC (wygrana turnieju lub zdobycie pasa) oraz jednym z trzech Europejczyków obok Basa Ruttena i Andreja Arłouskiego.

W trakcie gali UFC 45 (21 listopada 2003), ogłoszono wyniki głosowania na TOP 10 najpopularniejszych zawodników w historii UFC. Wśród "10" znalazł się Taktarow[8].

Kariera aktorska[edytuj | edytuj kod]

Karierę aktorską rozpoczął w 1997 roku. Zagrał do tej pory w 31 filmach[9] m.in. w Bad Boys II, Miami Vice oraz Predators, 7 serialach i kilkukrotnie podkładał głos w grach komputerowych m.in. Battlefield 3.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]