Oliver McCall

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boxing pictogram.svg Oliver McCall
Pseudonim Atomic Bull
Data i miejsce urodzenia 21 kwietnia 1965
Chicago (Illinois)
Obywatelstwo Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 73
Zwycięstwa 57
Przez nokauty 37
Porażki 14 (1 KO)
Remisy 0
Nieodbyte 2
  1. Bilans walk aktualny na 27.04.2014.

Oliver McCall (ur. 21 kwietnia 1965 w Chicago) – amerykański bokser wagi ciężkiej, były Mistrz Świata federacji WBC.

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Oliver McCall jako amator wygrał dwukrotnie prestiżowy turniej "Golden Gloves" w Chicago.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Lata '80 i '90 - droga na szczyt[edytuj | edytuj kod]

Oliver McCall jako zawodowy pięściarz zadebiutował 2 listopada 1985 roku. W 1 rundzie przez techniczny nokaut pokonał Lou Baileya.

26 czerwca 1992 McCall w swojej 24 zawodowej walce, stoczył walkę o pierwszy pas. Po 12 rundach, przegrał niejednogłośnie na punkty, z Tonym Tuckerem. Stawką rywalizacji był regionalny tytuł Mistrza Ameryki Północnej (NABF)[1].

24 września 1994 Oliver McCall pokonał przez techniczny nokaut, w 2 rundzie, Lennoxa Lewisa, zdobywając tytuł Mistrza Świata federacji WBC w kategorii ciężkiej. Była to 30 walka Amerykanina w zawodowej karierze[2].

8 kwietnia 1995 McCall po raz pierwszy obronił tytuł Mistrza Świata, pokonując jednogłośnie na punkty Larry'ego Holmesa, byłego pogromcę m.in. Muhammada Alego i Tima Witherspoona[3].

2 września 1995 Amerykanin stracił tytuł Mistrza Świata federacji WBC, ulegając jednogłośnie na punkty Frankowi Bruno[4].

24 lutego 1996 Oliver McCall już w 1 rundzie, przez techniczny nokaut, pokonał Olega Maskajewa[5].

7 lutego 1997 McCall ponownie zmierzył się z Lennoxem Lewisem. Stawką pojedynku był wakujący tytuł Mistrza Świata WBC. Amerykanin przegrał w 5 rundzie, przez techniczny nokaut, gdy w 55 sekundzie sędzia Mills Lane zastopował walkę, ze względu na postawę Olivera McCalla, który w dwóch ostatnich rundach wyprowadził jedynie 3 ciosy. Jest to jego jedyna porażka przed czasem, jaką zanotował podczas zawodowej kariery[6].

XXI wiek - pasy regionalne, walki rankingowe[edytuj | edytuj kod]

17 listopada 2001 Oliver McCall znokautował w 10 rundzie Henry'ego Akwinde. Do momentu przerwania pojedynku Akwinde prowadził na punkty[7].

13 sierpnia 2005 na gali w Chicago, Oliver McCall pokonał przez techniczny nokaut, Polaka Przemysława Saletę[8].

9 września 2006 McCall zdobył wakujący pas WBC Fecarbox, zwyciężając przez techniczny nokaut, w 4 rundzie, Darrolla Wilsona[9].

W 2007 roku Oliver McCall wziął udział w eliminatorach federacji WBC, których stawką była możliwość walki o tytuł Mistrza Świata. 16 czerwca pokonał po 12 rundach Sinana Şamil Sama, zdobywając pas WBC International[10]. W walce dającej prawo zmierzenia się z posiadaczem pasa mistrzowskiego, McCall uległ po 12 rundach, jednogłośnie na punkty, Juanowi Carlsowi Gomezowi, tracąc tym samym pas WBC International[11].

7 grudnia 2010 McCall pokonał niejednogłośnie na punkty Fresa Oquendo, zdobywając pas IBF Inter-Continental[12].

18 marca 2011 Oliver McCall stoczył pojedynek o pas NABF oraz WBC Latino z Cedrickiem Boswellem. Po 12 rundach, sędziowie wskazali jednogłośne zwycięstwo Boswella[13][14].

20 sierpnia 2011 McCall zdobył wakujący pas World Boxing Foundation Intercontinental, pokonując po 10 rundach, jednogłośnie na punkty, Damiana Willsa[15].

16 maja 2012 Oliver McCall uległ jednogłośnie na punkty Francesco Pianecie w 10-rundowej walce[16]. Amerykanin przyjął propozycję walki na osiem dni przed terminem pojedynku[17].

XXI wiek - Pojedynki z Polakami[edytuj | edytuj kod]

W lutym 2013 roku Oliver McCall wyraził chęć stoczenia rewanżowego pojedynku z Przemysławem Saletą, który tego samego miesiąca pokonał Andrzeja Gołotę. Mimo tego, Polak zapowiedział, że walka z Gołotą była jego ostatnią w zawodowej karierze bokserskiej[18].

18 maja 2013 na gali w Legionowie, Olvier McCall przegrał jednogłośnie na punkty (77-76, 77-75 i 79-75), po 8 rundach, z Krzysztofem Zimnochem[19]. Na tej samej gali porażkę odniósł syn Olivera - Elijah, który został znokautowany przez Marcina Rekowskiego w 5 rundzie[20].

1 lutego 2014 w walce wieczoru, na gali w Opolu, Oliver McCall zmierzył się z Marcinem Rekowskim. Po ośmiu rundach, niejednogłośnie na punkty stosunkiem 77:74, 77:75 i 75:76, sędziowie orzekli zwycięstwo byłego Mistrza Świata federacji WBC. Początkowo ogłoszono wygraną Polaka, jednak po chwili zweryfikowano wynik na korzyść Amerykanina[21][22].

26 kwietnia 2014 roku, na gali Wojak Boxing Night w Legionowie, Oliver McCall przegrał w rewanżowym pojedynku z Marcinem Rekowskim, ulegając jednogłośnie na punkty, stosunkiem 94:96, 92:98 oraz 91:99[23].

25 października 2014 roku na gali w Częstochowie, Oliver McCall był sekundantem Danella Nicholsona w pożegnalnej walce Andrzeja Gołoty[24][25].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Olicer McCall urodził się i dorastał w Chicago. Jest żonaty, ma siedmioro dzieci - cztery córki i trzech synów[26]. Jeden z synów. Elijah McCall również jest zawodowym pięściarzem, walczącym w kategorii ciężkiej[27].

Przypisy

  1. Tony Tucker vs. Oliver McCall (ang.). boxrec.com. [dostęp 2 lutego 2014].
  2. Lennox Lewis vs. Oliver McCall (1st meeting) (ang.). boxrec.com. [dostęp 2 lutego 2014].
  3. Oliver McCall vs. Larry Holmes (ang.). boxrec.com. [dostęp 2 lutego 2014].
  4. Oliver McCall vs. Frank Bruno (ang.). boxrec.com. [dostęp 2 lutego 2014].
  5. Oliver McCall vs. Frank Bruno (ang.). boxrec.com. [dostęp 2 lutego 2014].
  6. Lennox Lewis vs. Oliver McCall (2nd meeting) (ang.). boxrec.com. [dostęp 2 lutego 2014].
  7. Oliver McCall vs. Henry Akinwande (ang.). boxrec.com. [dostęp 2 lutego 2014].
  8. Oliver McCall vs. Przemyslaw Saleta (ang.). boxrec.com. [dostęp 2 lutego 2014].
  9. Oliver McCall vs. Darroll Wilson (ang.). boxrec.com. [dostęp 2 lutego 2014].
  10. Sinan Şamil Sam vs. Oliver McCall (ang.). boxrec.com. [dostęp 2 lutego 2014].
  11. Juan Carlos Gomez vs. Oliver McCall (2nd Meeting) (ang.). boxrec.com. [dostęp 2 lutego 2014].
  12. McCall minimalnie lepszy od Oquendo (pol.). bokser.org. [dostęp 2 lutego 2014].
  13. Boswell wypunktował McCalla (pol.). bokser.org. [dostęp 2 lutego 2014].
  14. Cedric Boswell vs. Oliver McCall (ang.). boxrec.com. [dostęp 2 lutego 2014].
  15. Atomowy Byk lepszy od kolejnego rywala (pol.). bokser.org. [dostęp 2 lutego 2014].
  16. Pianeta wypunktował wolnego McCalla (pol.). bokser.org. [dostęp 2 lutego 2014].
  17. McCall: Jak przegram z Zimnochem, zajmę się karierą syna [wywiad - kulisy walki z Pianetą] (pol.). ringpolska.pl. [dostęp 2 lutego 2014].
  18. McCall chce rewanżu z Saletą (pol.). bokser.org. [dostęp 2 lutego 2014].
  19. Krzysztof Zimnoch jednogłośnie na punkty (pol.). bokser.org. [dostęp 2 lutego 2014].
  20. Rekowski znokautował [Elijaha McCalla] (pol.). ringpolska.pl. [dostęp 2 lutego 2014].
  21. McCall nieznacznie lepszy od Rekowskiego. Skandal przy odczytywaniu kart punktowych! (pol.). bokser.org. [dostęp 2 lutego 2014].
  22. McCall minimalnie lepszy od Rekowskiego. (pol.). ringpolska.pl. [dostęp 2 lutego 2014].
  23. bokser.org: Rekowski zrewanżował się McCallowi (pol.). [dostęp 27 kwietnia 2014].
  24. McCall będzie stał w narożniku Nicholsona w walce z Gołotą. (pol.). ringpolska.pl. [dostęp 27 października 2014].
  25. Gołota pożegnał się z ringiem, wyniki gali w Częstochowie. (pol.). ringpolska.pl. [dostęp 27 października 2014].
  26. Oliver McCall - profile (ang.). boxrec.com. [dostęp 2 lutego 2014].
  27. Elijah McCall - profile (ang.). boxrec.com. [dostęp 2 lutego 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]