Olivier Delaître

Olivier Delaître (ur. 1 czerwca 1967 w Metzu) – tenisista francuski, zwycięzca piętnastu turniejów zawodowych w grze podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Życiorys

Niewysoki (170 cm), praworęczny Francuz występował jako tenisista zawodowy w latach 1986-2000. Większe sukcesy odniósł jako deblista, ale także w grze pojedynczej odnotował kilka znaczących rezultatów (chociaż nie doczekał się zwycięstwa turniejowego). W imprezie wielkoszlemowej debiutował w 1986, na paryskim turnieju French Open, ale odpadł już w I rundzie z późniejszym finalistą Mikaelem Pernforsem. Pierwszy znaczący wynik w singlu Delaître zanotował w 1989, kiedy doszedł do półfinału w Sydney, pokonując m.in. 20. w rankingu Szweda Jonasa Svenssona. Rok później był w III rundzie (1/16 finału) Australian Open. Również III rundę osiągnął w turnieju French Open 1991, eliminując m.in. znanego Argentyńczyka Guillermo Péreza Roldána. W 1991 po raz pierwszy doszedł do finału turniejowego – w Bordeaux przegrał z Guyem Forgetem; miesiąc później był w finale w Lyonie, przegrał z Pete Samprasem, ale w drodze do meczu finałowego pokonał dwóch rywali z czołowej dziesiątki na świecie, Forgeta i Sergiego Bruguerę. W 1993 w finale w Kuala Lumpur uległ Amerykaninowi Richeyowi Renebergowi. Dwa razy osiągnął IV rundę w Wielkim Szlemie – w 1994 w Paryżu, kiedy efektownie odwrócił losy meczu z rodakiem Fabrice'em Santoro (1-6, 3-6, 7-6 [10:8], 6-4, 6-2), a następnie uległ w czterech setach Jimowi Courierowi (nie wykorzystując szansy na mecz pięciosetowy przy prowadzeniu 5:1 w czwartej partii) oraz w 1995 w Australii (przegrał z Michaelem Changiem). Ostatni finał turniejowy zaliczył w 1994 (przegrał w Indianapolis z Wayne'em Ferreirą). W lutym 1995 został sklasyfikowany w rankingu ATP jako 33. rakieta świata. Wśród cennych indywidualnych zwycięstw Delaître można wymienić dwukrotne pokonanie czołowego wówczas gracza Borisa Beckera (w Stuttgarcie w 1992 i w Lyonie rok później).

Od połowy lat 90. udzielał się – z sukcesami – przede wszystkim w deblu. Pierwsze zwycięstwo turniejowe odniósł już w 1989. Szczególnie udane dla Delaître były sezony 1994 (cztery wygrane turnieje) i 1998 (cztery wygrane i cztery finały). W 1998 w parze z Santoro zakwalifikował się do kończącego sezon turnieju Masters. W meczach grupowych Francuzi pokonali słynnych Australijczyków Woodforde'a i Woodbridge'a oraz parę Ellis Ferreira i Rick Leach, a porażka z Holendrami Haarhuisem i Eltinghiem nie przeszkodziła w awansie do półfinału; w półfinale Delaître i Santoro ulegli Danielowi Nestorowi i Markowi Knowlesowi. Najskuteczniejsze pary Delaître tworzył ze swoimi rodakami – obok Santoro byli to Arnaud Boetsch, Guy Forget, Stephane Simian, Rodolphe Gilbert – ale szczególnie cenny sukces odniósł w 1999 w duecie z Brytyjczykiem Timem Henmanem, wygrywając duży turniej w Monte Carlo. Najlepszy rezultat wielkoszlemowy Delaître to półfinał Wimbledonu w 1999, w parze z Santoro; Francuzi ulegli wówczas po zaciętym meczu najwyżej rozstawionym Hindusom Leanderowi Paesowi i Maheshowi Bhupathiemu 6-2, 3-6, 6-7, 6-4, 5-7. W lipcu 1999 Delaître zajmował 3. miejsce w światowym rankingu deblistów.

Olivier Delaître wystąpił w latach 1994-2000 osiem razy w reprezentacji Francji w Pucharze Davisa. Tylko raz rozegrał mecz singlowy, ale był to pojedynek bez znaczenia dla końcowego rozstrzygnięcia (pokonał Szweda Henrika Holma przy stanie 3:1 dla Szwecji w ćwierćfinale w 1994). W pozostałych meczach partnerował Santoro, Boetschowi, Nicolasowi Escudé, Jeanowi-Philippe Fleurianowi. Miał okazję grać w finale Pucharu Davisa w 1999 w Nicei, ale Francuzi nie sprostali wówczas Australijczykom, a para Delaître i Santoro uległa Woodbridge'owi i Woodforde'owi. Zwycięski mecz deblowy w Pucharze Davisa przeciwko Austriakom Julianowi Knowle i Thomasowi Strenbergerowi w lipcu 2000 był pożegnaniem Delaître ze światowymi kortami. Francuz zamknął występy reprezentacyjne w Pucharze Davisa bilansem pięciu wygranych i trzech porażek (ponadto grał w kadrze w Drużynowym Pucharze Świata), a zarobki zawodowe sumą przeszło dwóch i pół miliona dolarów.

Zwycięstwa turniejowe (gra podwójna)

• 1991 Guaruja (z Rodolphe Gilbertem)
• 1993 Marsylia (z Arnaudem Boetschem)
• 1994 Ad-Dauha (ze Stephanem Simianem), Halle, Long Island, Bordeaux (wszystkie z Guyem Forgetem)
• 1995 Waszyngton (z Jeffem Tarango)
• 1997 Antwerpia (z Davidem Adamsem)
• 1998 Stuttgart, Tuluza, Bazylea, Lyon (wszystkie z Fabrice'em Santoro)
• 1999 Monte Carlo (z Timem Henmanem), Long Island (z Santoro), Tuluza (z Tarango)

Finały turniejowe

• gra pojedyncza
  • 1991 Bordeaux, Lyon
  • 1993 Kuala Lumpur
  • 1994 Indianapolis
• gra podwójna
  • 1993 Long Island (z Arnaudem Boetschem)
  • 1996 Monachium (z Diego Nargiso), Tuluza (z Guillaume'em Raoux)
  • 1997 Marsylia, Lyon (oba z Fabrice'em Santoro)
  • 1998 Ad-Dauha, Cincinnati (z Santoro), Ćennaj (z Maksem Mirnym), Tokio (ze Stefano Pescosolido)
  • 1999 Indianapolis (z Leanderem Paesem)
  • 2000 Auckland (z Jeffem Tarango)

Linki zewnętrzne

• Olivier Delaître sylwetka na stronie ATP World Tour (ang.)
• Olivier Delaître sylwetka na stronie Pucharu Davisa (ang.)