Olivier Panis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Olivier Denis Panis
Olivier Panis w 2009 roku
Olivier Panis w 2009 roku
Pełne imię i nazwisko Olivier Denis Panis
Kraj  Francja
Data i miejsce urodzenia 2 września 1966
Lyon
Sukcesy

1989: Francuska Formuła Renault (mistrz)
1991: Francuska Formuła 3 (wicemistrz)
1993: Międzynarodowa Formuła 3000 (mistrz)

Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Panis w trakcie piątkowych treningów przed Grand Prix Stanów Zjednoczonych 2005

Olivier Denis Panis (ur. 2 września 1966 roku w Lyonie) – francuski kierowca Formuły 1.

Swoją karierę rozpoczynał jak większość kierowców Formuły 1 od wyścigów na torze kartingowym w latach 1981-1987. Pierwszym osiągnięciem było wygranie w 1987 roku prestiżowych zawodów Volant Elf Winfield Driving School na torze Paul Ricard. Sukces ten przyczynił się do awansu do francuskiej edycji Formuły Renault, w której już rok później świętował tytuł mistrza. Kolejnym etapem w jego karierze były występy we Francuskiej Formule 3. W 1990 roku w tych zawodach zajął czwartą pozycję, a w następnym roku był już na drugiej pozycji z dorobkiem największej ilości zwycięstw. Kolejny awans w drabince kariery to w roku 1992 Formuła 3000 i zespół Apomatox. Słabe występy w tym roku miały jeden blask - zajęcie drugiego miejsca na rodzinnym torze Magny-Cours. Rok 1993 przyniósł 3 zwycięstwa w zawodach w barwach zespołu DAMS i zwycięstwo w klasyfikacji generalnej. Ukoronowaniem jego awansów było dostanie się w 1994 roku do Formuły 1 i występy w zespole Ligier-Renault. Pierwszy sezon występów zakończył na 11 pozycji z dorobkiem 9 punktów, z największym sukcesem - drugie miejsce w Grand Prix Niemiec. W kolejnych sezonach zajmował podobne miejsca:

1995: Ligier-Mugen Honda, 16 punktów, 8 miejsce
1996: Ligier-Mugen Honda, 13 punktów, 9 miejsce; zajęcie pierwszego miejsca w GP Monako
1997: Prost-Mugen Honda, 16 punktów, 9 miejsce; podczas GP Kanady uległ poważnemu wypadkowi, podczas którego doznał złamania obu nóg.

W kolejnych dwóch sezonach 1998 i 1999 słabe silniki Peugeotów spowodowały, że Panis zdobył zaledwie 2 punkty i był sklasyfikowany na 18 i 15 miejscu. Słabe wyniki kierowcy spowodowały, że został zwolniony ze stajni Prost-Peugeot.

W 2000 roku Ron Dennis zatrudnił Panisa jako kierowcę testowego w zespole West McLaren Mercedes. W kolejnym sezonie otrzymał ponownie szansę jazdy w F1, tym razem w zespole British American Racing. Sezon ten zakończył na 14 miejscu z dorobkiem 5 punktów. Słabe jednostki napędowe Hondy w kolejnym roku również nie przyczyniły się do lepszych wyników Panisa - 14 miejsce, 3 punkty.

W sezonie 2003 przeniósł się do zespołu (Panasonic Toyota Racing). Z powodu częstych awarii bolidu zajął dopiero 15 miejsce z dorobkiem 6 punktów. Identyczny dorobek punktowy zanotował w sezonie 2004, tym razem został jednak sklasyfikowany na czternastej pozycji. Był w tym czasie najstarszym kierowcą w stawce - miał 37 lat.

We wrześniu 2006, po dwóch latach w Formule 1 jako kierowca testowy Toyoty, ogłosił zakończenie kariery.

Starty w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

Podsumowanie startów w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

Ważne wyścigi
Debiut Brazylia Grand Prix Brazylii 1994
Pierwsze punkty Niemcy Grand Prix Niemiec 1994
Pierwsze podium Niemcy Grand Prix Niemiec 1994
Pierwsze zwycięstwo Monako Grand Prix Monako 1996
Ostatni Japonia Grand Prix Japonii 2004
Najwyższe pozycje
Kwalifikacje 3
Wyścig 1