Ollanta Humala

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ollanta Humala
Ollanta Humala em Brasília.jpg
Data i miejsce urodzenia 26 czerwca 1962
Lima
Peru Prezydent Peru
Przynależność polityczna Peruwiańska Partia Nacjonalistyczna
Okres urzędowania od 28 lipca 2011
Poprzednik Alan García Pérez
Przewodniczący Peruwiańskiej Partii Nacjonalistycznej
Okres urzędowania od października 2005
Firmahumala.png
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Słońca Peru Wielka Kollana Orderu Infanta Henryka (Portugalia)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Ollanta Moisés Humala Tasso (ur. 26 czerwca 1962 w Limie), peruwiański polityk i były wojskowy, kandydat w wyborach prezydenckich w 2006 i w 2011, lider Peruwiańskiej Partii Nacjonalistycznej od 2005. Od 28 lipca 2011 prezydent Peru.

Młodość i kariera wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Ollanta Humala urodził się w 1962 w Limie jako drugie z siedmiorga dzieci. Jego ojciec Isaac Humala był autochtonem i prawnikiem. Matka Elena Tasso miała włoskie pochodzenie. Rodzice, oboje pochodzący z prowincji, poznali się w czasie studiów na Uniwersytecie Świętego Marka, a po ich zakończeniu pozostali w stolicy i założyli tam rodzinę[1].

Humalla rozpoczynał naukę w japońsko-peruwiańskiej szkole La Union w Limie. W latach 1980-1984 kształcił się w stołecznej szkole wojskowej Escuela Militar de Chorrillos. W 1983 odbył pięciotygodniowe szkolenie w amerykańskiej szkole wojskowej Escuela de las Américas w Fort Gulick w Strefie Kanału Panamskiego. W 2002 przeszedł kurs z zakresu obrony narodowej w centrum Centro de Altos Estudios Militares w Limie. W tym samym roku ukończył magisterskie studia z dziedziny nauk politycznych na Pontificia Universidad Católica del Perú w Limie[2].

Po ukończeniu szkoły wojskowej rozpoczął służbę w armii. W 1991 uzyskał awans do rangi kapitana, a pięć lat później do stopnia majora. W trakcie służby wojskowej uczestniczył w dwóch najważniejszych konfliktach peruwiańskich ostatnich lat. W 1992 był zaangażowany w działania wojskowe przeciw maoistowskiej organizacji partyzanckiej Świetlisty Szlak. W 1995 brał udział w działaniach w czasie wojny między Peru a Ekwadorem o tereny graniczne nad rzeką Cenepa[1].

W 2000 został mianowany pułkownikiem oraz objął dowództwo jednostki artylerii w Locumbie na południu kraju. 29 października 2000, razem z bratem Antauro Humalą i grupą 60 osób, rozpoczął wojskowe powstanie przeciwko urzędującemu prezydentowi Alberto Fujimoriemu, oskarżanemu o autorytarne rządy i łamanie praw człowieka. Bezpośrednią przyczyną rebelii był powrót na stanowisko szefa tajnych służb Vladimira Montesinosa, oskarżanego o wręczanie łapówek opozycyjnym deputowanym. Wojskowy bunt przerodził się w ogólnokrajowe protesty antyrządowe i manifestacje, w wyniku których prezydent Fujimori opuścił w listopadzie kraj, udając się do Japonii i zrezygnował z władzy. Tymczasową głową państwa został wówczas Valentín Paniagua. Humala, w wyniku uchwalonej 22 grudnia 2000 przez Kongres Republiki Peru amnestii wobec powstańców, został zrehabilitowany i powrócił do służby wojskowej[1][2].

Od stycznia do grudnia 2002 kierował dyrekcją generalną ds. mobilizacji w Ministerstwie Obrony. W styczniu 2003 objął stanowisko attaché wojskowego w Paryżu, a w lipcu 2003 attaché wojskowego przy ambasadzie w Seulu. Pod koniec 2004 przeszedł na wojskową emeryturę[1][2].

W sierpniu 2006 został oskarżony o naruszenia praw człowieka, w tym stosowanie tortur i morderstwa, w trakcie służby wojskowej w czasie walk z bojownikami ze Świetlistego Szlaku. Zaprzeczył stawianym mu zarzutom[3]. W grudniu 2006 wysunięto przeciwko niemu zarzuty planowania rebelii wojskowej przeciw prezydentowi Alejandrowi Toledo w styczniu 2005, na czele której stał jego brat Antauro[4].

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

W październiku 2005 Ollanta Humala założył Peruwiańską Partię Nacjonalistyczną (Partido Nacionalista Peruano, PNP). W 2006 wziął udział w wyborach prezydenckich z ramienia koalicji Unia na rzecz Peru[1]. W czasie kampanii wyborczej zapowiadał rozpoczęcie "rewolucji" na rzecz biednych, wzrost kontroli państwa nad gospodarką oraz ograniczenie zagranicznych inwestycji. Postulował konieczność zmiany konstytucji, legalizacji upraw koki, podniesienia poziomu życia najuboższym i redystrybucji pośród nich dochodu narodowego. Sprzeciwiał się porozumieniu o wolnym handlu ze Stanami Zjednoczonymi. Przez swoich oponentów i część prasy określany był mianem populisty i nacjonalisty oraz przyrównywany był do prezydenta Wenezueli Hugo Cháveza, z którym utrzymywał bliskie stosunki[5][6].

W pierwszej turze wyborów 9 kwietnia 2006 zajął pierwsze miejsce, uzyskując 30,7% głosów. Pokonał byłego prezydenta Alana Garcíę z Peruwiańskiej Partii Aprista (24,3% głosów) oraz Lourdes Flores (23,8% głosów)[7]. Na kilka dni przed drugą tura wyborów prezydent Chávez publicznie poparł jego kandydaturę, a jego kontrkandydata określił mianem "nieodpowiedzialnego demagoga i złodzieja"[8]. W drugiej turze wyborów 4 czerwca 2006 przegrał jednak z Garcią, zdobywając 47,4% głosów poparcia. Jego partia uzyskała natomiast najlepszy wynik w wyborach parlamentarnych, zdobywając 45 mandatów w 120-osobowym Kongresie[9].

W 2011 stanął do wyborów po raz drugi. W kampanii wyborczej prezentował bardziej umiarkowaną postawę niż cztery lata wcześniej. Ostrzegał prezydenta Chaveza przed mieszaniem w sprawy wewnętrzne Peru oraz porównywał się do byłego prezydenta Brazylii Luiza Inácio Lula da Silvy, prowadzącego umiarkowaną politykę lewicową. Dalej głosił potrzebę wzmocnienia roli państwa w gospodarce i redystrybucji dochodu narodowego pośród najbiedniejszych, lecz tym razem obiecywał "stopniową zmianę". W sondażach przedwyborczych posiadał ok. 10-punktową przewagę nad rywalami[10][11].

W pierwszej turze wyborów 10 kwietnia 2011 zajął pierwsze miejsce z wynikiem 31,7% głosów poparcia. Pokonał Keiko Fujimori (23,6%), byłego premiera Pedra Pabla Kuczynskiego (18,5%) oraz byłego prezydenta Alejandra Toledo (15,6%)[12][13]. W drugiej turze wyborów 5 czerwca 2011 pokonał Keiko Fujimori, zdobywając 51,55% głosów poparcia[14].

Urząd szefa państwa objął 28 lipca 2011. W przemówieniu inauguracyjnym powtórzył zobowiązania z czasu kampanii wyborczej o redystrybucji dochodu narodowego pośród najbiedniejszych i wzrostu roli państwa w gospodarce, zapewniając jednak przy tym o utrzymaniu zasad wolnego rynku oraz dotychczasowej polityki handlowej. Zapowiedział wzrost płacy minimalnej oraz minimalnej emerytury dla osób powyżej 65 roku życia, a także wprowadzenie podatku dochodowego dla przedsiębiorstw w sektorze górniczym. Zobowiązał się do walki z wykluczeniem społecznym, w tym wzrostu wydatków na cele społeczne. Tego samego dnia zaprzysiężony został jego rząd, w którym stanowisko premiera objął Salomón Lerner Ghitis[15].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Biografía de Ollanta Humala Tasso (hiszp.). partidonacionalistaperuano.net, 24 stycznia 2011. [dostęp 2011-05-01].
  2. 2,0 2,1 2,2 Formación (hiszp.). partidonacionalistaperuano.net. [dostęp 2011-05-01].
  3. Humala facing rights abuse claims (ang.). BBC News, 17 sierpnia 2006. [dostęp 2011-05-01].
  4. Peru rebellion charge for Humala (ang.). BBC News, 28 grudnia 2006. [dostęp 2011-05-01].
  5. Q&A: Peru votes (ang.). BBC News, 6 kwietnia 2006. [dostęp 2011-05-01].
  6. No clear winner in Peru's three-way race (ang.). BBC News, 10 kwietnia 2006. [dostęp 2011-05-01].
  7. Garcia wins place in Peru run-off (ang.). BBC News, 3 maja 2006. [dostęp 2011-05-01].
  8. Peru accuses Chavez of meddling (ang.). BBC News, 30 maja 2006. [dostęp 2011-05-01].
  9. Humala to lead Peru's opposition (ang.). BBC News, 7 czerwca 2006. [dostęp 2011-05-01].
  10. Peru election: Who are the main candidates? (ang.). BBC News, 5 kwietnia 2011. [dostęp 2011-05-01].
  11. Leftist Humala woos ethnic vote, widens lead in Peru (ang.). Reuters, 9 kwietnia 2011. [dostęp 2011-05-01].
  12. Elecciones Presidenciales 2011 RESUMEN NACIÓN (hiszp.). elecciones2011.onpe.gob.pe. [dostęp 2011-05-01].
  13. Peru election: Humala, Fujimori court moderate voters (ang.). BBC News, 13 kwietnia 2011. [dostęp 2011-05-01].
  14. Peru election: Ollanta Humala claims victory (ang.). BBC News, 6 czerwca 2011. [dostęp 2011-06-06].
  15. Ollanta Humala is sworn in as new Peru president (ang.). BBC News, 28 lipca 2011. [dostęp 2011-07-31].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]