Oman (roślina)
| Oman | |
|---|---|
 Morfologia (oman niemiecki)
|
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | Euphyllophyta |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | astrowe |
| Rząd | astrowce |
| Rodzina | astrowate |
| Podrodzina | Asteroideae |
| Rodzaj | oman |
| Nazwa systematyczna | |
| Inula L. Sp. Pl. 881. 1753 |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Oman (Inula L.) – rodzaj roślin z rodziny astrowatych. Należy do niego około 90 gatunków występujących w Ameryce, Azji i Europie[2]. Gatunkiem typowym jest Inula helenium L.[3].
Spis treści |
Morfologia[edytuj]
Większość gatunków jest bylinami, niektóre są roślinami jednorocznymi lub dwuletnimi, ale zdarzają się też krzewinki[2]. Mają wielkość od drobnych roślinek do 3-metrowej wysokości bylin. Kwiaty zebrane w koszyczki.
Systematyka[edytuj]
- Synonimy taksonomiczne[3]
Amphiraphis DC., Bojeria DC., Codonocephalum Fenzl[4]
- Pozycja systematyczna wg APweb (aktualizowany system system APG III z 2009)
Angiosperm Phylogeny Website adoptuje podział na podrodziny astrowatych (Asteraceae) opracowany przez Panero i Funka w 2002[5], z późniejszymi uzupełnieniami[6]. Zgodnie z tym ujęciem rodzaj Inula należy do plemienia Inuleae Cass., podrodziny Asteroideae (Juss.) Chev. W systemie APG III astrowate są jedną z kilkunastu rodzin rzędu astrowców (Asterales), wchodzącego w skład kladu astrowych w obrębie dwuliściennych właściwych[1].
- Pozycja w systemie Reveala (1993-1999)
Gromada okrytonasienne (Magnoliophyta Cronquist), podgromada Magnoliophytina Frohne & U. Jensen ex Reveal, klasa Rosopsida Batsch, podklasa astrowe (Asteridae Takht.), nadrząd astropodobne (Asteranae Takht.), rząd astrowce (Asterales Lindl), rodzina astrowate (Asteraceae Dumort.), podrodzina Inuloideae (Cass.) Lindl. in Loud., plemię Inuleae Cass., rodzaj oman (Inula L.)[7].
- Gatunki flory Polski[8]
- oman łąkowy, o. brytyjski (Inula britannica L.)
- oman niemiecki (Inula germanica L.)
- oman szlachtawa (Inula conyza DC.)
- oman szorstki (Inula hirta L.)
- oman wielki, o. czerwonkowy (Inula helenium L.) – antropofit zadomowiony
- oman wierzbolistny (Inula salicina L.)
- oman wąskolistny (Inula ensifolia L.)
- Inne gatunki
- oman lepki (Inula viscosa L.)
- oman ogrodowy (Inula graveolens L.)
Zastosowanie[edytuj]
Omany były uprawiane już w czasach antycznych ze względu na piękne kwiaty. Niektóre gatunki są używane w celach leczniczych. Są też roślinami miododajnymi. Są mrozoodporne i nie mają specjalnych wymagań co do gleby. Mogą rosnąć na stanowiskach słonecznych lub częściowo zacienionych. Rozmnaża się je zazwyczaj przez nasiona lub przez podział wiosną lub jesienią.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-15].
- ↑ 2,0 2,1 Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
- ↑ 3,0 3,1 Index Nominum Genericorum. [dostęp 2009-02-05].
- ↑ Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-06-15].
- ↑ Panero J.L., Funk V.A.. Toward a phylogenetic subfamilial classification for the Compositae (Asteraceae). „Proceedings of the Biological Society of Washington”. 115 (4), s. 909–922, 2002. Biological Society of Washington.
- ↑ B. Baldwin, J. M. Bonifacino, T. Eriksson, V. A. Funk, C.A. Mannheimer, B. Nordenstam, N. Roque, I. Ventosa: Compositeae classification (ang.). Smithsonian National Museum of Natural History. [dostęp 2010-05-24].
- ↑ Crescent Bloom: Systematyka rodzaju Inula (ang.). The Compleat Botanica. [dostęp 2009-02-05].
- ↑ Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland : a checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.
