Oman szorstki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Oman szorstki
Inula hirta ENBLA03.jpeg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd astrowce
Rodzina astrowate
Podrodzina Asteroideae
Rodzaj oman
Gatunek oman szorstki
Nazwa systematyczna
Inula hirta L.[2]
Sp. Pl. 2: 883. 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Inula hirta OB10.jpg

Oman szorstki (Inula hirta L.) – gatunek rośliny z rodziny astrowatych. W Polsce występuje głównie na południu, nad dolną Odrą i dolną Wisłą i jest dość rzadki[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Wzniesiona, krucha o wysokości 15-45 cm. Cała jest owłosiona odstającymi, żółtymi włoskami. Zazwyczaj występuje tylko jedna łodyga i czasami jest czerwono nabiegła[4]. Pod ziemią roślina posiada grube kłącze.
Liście
Ulistnienie skrętoległe, gęste. Liście siedzące, obejmujące łodygę zwężoną nasadą. Są jajowate lub podługowate, stępione, skórzaste, połyskujące. Nerwacja siatkowata, blaszka liściowa ząbkowana. Obydwie strony liścia są szorstko owłosione[4].
Kwiaty
Zebrane w koszyczek. Na jednej łodydze zazwyczaj występuje 1 tylko koszyczek, rzadziej 2-3. Średnica koszyczka 2,5-5,5 cm. Listki okrywy lancetowate lub równowąskie, zewnętrzne mają szerokość 1,5-2 mm, tylko u nasady są skórkowate, poza tym szorstkie i orzęsione. Kwiaty żółte, brzeżne są języczkowe[4].
Owoc
Nagi.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Kwitnie od mają do lipca. Rośnie w suchych murawach, na słonecznych wzgórzach i zaroślach[3]. Gatunek charakterystyczny dla związku (All.) Geranion sanguinei[5]. Liczba chromosomów 2n = 16[3].

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Tworzy mieszańce z omanem wierzbolistnym (Inula salicina) i o. wąskolistnym (Inula ensifolia)[4].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001.... [dostęp 2010-01-10].
  2. The Plant List. [dostęp 2012-12-18].
  3. 3,0 3,1 3,2 Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
  5. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.