Oman wąskolistny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Oman wąskolistny
Inula ensifolia 3OB9.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd astrowce
Rodzina astrowate
Podrodzina Asteroideae
Rodzaj oman
Gatunek oman wąskolistny
Nazwa systematyczna
Inula ensifolia L.
Sp. Pl. 2: 883. 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Morfologia
Pokrój

Oman wąskolistny (Inula ensifolia) – gatunek rośliny z rodziny astrowatych.

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Występuje w rozproszonych ogniskach we wschodniej i środkowo-wschodniej Europie i południowo-zachodniej Azji po Morze Czarne, odizolowane jego stanowiska znajdują się jeszcze na Gotlandii[2]. W Polsce jest dość rzadki i występuje tylko w południowo-wschodniej części po Wyżynę Małopolską i Lubelszczyznę;są one głównym jego centrum występowania w Polsce. W polskich Karpatach podawano jego występowanie na kilku tylko stanowiskach w Pieninach (u podnóża Sokolicy i Hukowej Skały, na Szafranówce, w Szczawnicy nad Dunajcem), na południowych stokach Wysokiej Góry (Beskid Sądecki), na przełomie Dunajca w Kłodnem, w starym kamieniołomie w Zarzeczu i na Górze Jasieniowej na Pogórzu Cieszyńskim[2].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Wzniesiona lub podnosząca się, krucha o wysokości 25-8- cm. Jest naga, co najwyżej pod kwiatostanem czasami filcowata. Pod ziemią roślina posiada czołgające się kłącze.
Liście
Ulistnienie skrętoległe, gęste. Liście siedzące, obejmujące łodygę zwężoną nasadą. Mają 3-7 równoległych nerwów. Są sztywne, mają szerokość 2-7 mm, są ostro zakończone. Brzegi blaszki liściowej mają orzęsione, poza tym są nagie.
Kwiaty
Zebrane w koszyczek o szerokości 2,5-5,5 cm. Listki okrywy stopniowo coraz większe ku wnętrzu. Kwiaty żółte, brzeżne kwiaty języczkowe są około dwukrotnie większe od listków okrywy koszyczka.
Owoc
Nasiona z puchem kielichowym

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Kwitnie od mają do lipca, jest owadopylny i wiatrosiewny. Rośnie na suchych murawach, na skałach i w świetlistych zaroślach. Gatunek charakterystyczny dla związku (All.) Cirsio-Brachypodion pinnati i Ass. Inuletum ensifoliae[3]. Liczba chromosomów 2n = 16[4].

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Tworzy mieszańce z omanem szorstkim i o. wierzbolistnym[4].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-15].
  2. 2,0 2,1 Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.
  3. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  4. 4,0 4,1 Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.