Onomatopeja
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Onomatopeja (harmonia naśladowcza, wyraz dźwiękonaśladowczy) – figura retoryczna, używana w poezji jako środek stylistyczny polegający na takim dobieraniu wyrazów (istniejących w mowie lub neologizmów albo glosolalii), aby naśladowały one swym brzmieniem opisywane zjawisko lub dźwięki wydawane przez opisywany przedmiot.
Dobrym przykładem jest "Lokomotywa" Juliana Tuwima:
- (...)
- I dudni, i stuka, łomocze i pędzi,
- A dokąd? A dokąd? A dokąd? Na wprost!
- (...)
- Do taktu turkoce i puka, i stuka to:
- Tak to to, tak to to, tak to to, tak to to.
- (...)
- Że pędzi, że wali, że bucha buch, buch?
- To para gorąca wprawiła to w ruch,
- (...)
- I koła turkocą, i puka, i stuka to:
- Tak to to tak, tak to to tak, tak to to tak, tak to to tak!
- (...)
Onomatopeja to wyraz naśladujący dźwięki i odgłosy naturalne, w tym dźwięki wydawane przez zwierzęta. W języku polskim (i nie tylko) onomatopeja jest rdzeniem wielu wyrazów, również czasowników i rzeczowników (np. buczeć, buczenie, szumieć, szum).
Przykład [edytuj]
Szczekania psa w różnych językach:
- Angielski: woof woof, arf arf
- Arabski: haw haw
- Baskijski: Zaunk Zaunk, au au
- Bengalski: ঘেউ ঘেউ gheu gheu, ভেউ ভেউ bheu bheu, ভউ ভউ bhou bhou
- Bułgarski: bow bow
- Chiński: wōu-wōu
- Czeski: haf haf
- Duński: vuf vuf, vov vov, bjæf bjæf
- Estoński: auh auh
- Filipiński: kaw kaw
- Fiński: hau hau
- Francuski: ouaf ouaf
- Grecki: gav gav (γαβ γαβ)
- Hebrajski: haw haw, hav hav (האו האו, הב הב)
- Hiszpański: guau guau
- Holenderski: waf waf, woef woef
- Japoński: wan wan (わんわん)
- Kataloński: bup bup
- Koreański: meong meong (멍멍)
- Litewski: au au
- Mandaryński: wāng wāng (汪汪)
- Niemiecki: wau wau
- Polski: hau hau
- Portugalski: au-au
- Rosyjski gaf gaf (гав-гав)
- Rumuński: ham ham
- Szwedzki: vov vov, voff voff
- Tamilski: vovw-vovw
- Telugu: bau bau
- Turecki: hav hav
- Węgierski: vau vau
- Włoski: bau bau