Onyx Grand Prix

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Onyx
Bolid ORE-1B z sezonu 1990
Bolid ORE-1B z sezonu 1990
Pełna nazwa Onyx Grand Prix
Aktywna 1989-1990
Siedziba Wielka Brytania Littlehampton (do 1989)
Wielka Brytania Westergate
Ważni ludzie
Założyciel Mike Earle
Greg Field
Kierowcy Stefan Johansson
Bertrand Gachot
JJ Lehto
Gregor Foitek
Inne
Debiut Grand Prix Brazylii 1989
Ostatni wyścig Grand Prix Węgier 1990

Onyx Grand Prix – były brytyjski zespół wyścigowy i konstruktor Formuły 1. Zespół na startował w Mistrzostwach Europy Formuły 2 od 1979 do 1984. Później w sezonach 1985-1988 zespół uczestniczył w Formule 3000, która zastąpiła F2. Po sezonie 1988 Onyx wycofał się z F3000 i podjął decyzję o startach w Formule 1. W tej serii zespół startował w sezonach 1989-1990. Onyx w siedemnastu wyścigach do których się zakwalifikował zdobył sześć punktów. Największym sukcesem zespołu było trzecie miejsce zdobyte przez Stefana Johanssona podczas wyścigu o Grand Prix Portugalii 1989.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Onyx Race Engineering został założony w 1978 roku przez Mike'a Earle'a i Grega Fielda. Rok później zespół wziął udział w Formule 2 z własnym samochodem z silnikiem Pilbeam Mk42. Kierowcą był Patrick Nève, który w 1977 jeździł dla zespołu Williams Grand Prix Engineering a w 1978 testował bolid zespołu Kauhsen. Pierwszy sezon w F2 był nieudany wskutek zawodnego bolidu. Choć w dwóch następnych sezonach korzystano z bolidu March 802 i kierowców Johnny'ego Cecotto i Riccardo Palettiego to te sezony były podobne do debiutanckiego. Pod koniec 1981 Paletti wraz z sponsorami przeniósł się do zespołu Osella. W 1982 Onyx próbował wejść do Formuły 1 wraz z Hiszpanem Emillo de Villotą, który został zgłoszony do pięciu wyścigów z numerem 19 z bolidem March 811 z 1981, który później został zmodyfikowany. Hiszpanowi nie udało się zakwalifikować do tych wyścigów. Onyx ponownie próbuje wejść do Formuły 1 wraz z Riccardo Palettim. Te plany przekreślił wypadek podczas Grand Prix Kanady 1982, w którym Włoch poniósł śmierć.

Następny krok[edytuj | edytuj kod]

Po tym wypadku Greg Field postanawia sprzedać swoje udziały Jo Chamberlainowi. Wydawało się, że zespół wykona kolejny krok w tył, lecz z pomocą przyszedł współzałożyciel zespołu March Engineering, Robin Herd. W sezonie 1983 Onyx korzystał z podwozi March, silników BMW i opon Michelin. Kierowcami w sezonie 1983 byli Beppe Gabbiani, Thierry Tassin i Christian Danner. Zespół osiągał w miarę dobre wyniki. W sezonie 1984 kierowcami Onyx byli Gabbiani, Emanuele Pirro i Pierre Petit. W finałowym wyścigu czwartym kierowcą zespołu był Derek Bell. W następnym roku Formuła 2 przekształciła się w Formułę 3000. W pierwszym sezonie kierowcami byli Emanuele Pirro, Johnny Dumfries i Mario Hytten. Włoch czterokrotnie stanął na podium, w tym dwa razy zwyciężył kończąc sezon na trzecim miejscu. Hytten był dziesiąty z ośmioma punktami na koncie natomiast Dumfries z jednym punktem zajął szesnaste miejsce. Kolejny sezon był lepszy, Pirro mimo, że trzy razy stanął na podium w tym dwa na najwyższym to zdobył tytuł wicemistrza przegrywając z Ivanem Capellim o siedem punktów. Pozostali kierowcy - John Jones i Russell Spence ukończyli sezon odpowiednio na 21. i 23. miejscu zdobywając razem 1,5 punktu. W następnym sezonie brytyjski zespół reprezentowali Stefano Modena i Pierre-Henri Raphanel. Sezon ten był najlepszy dla Onyx - Modena zdobył tytuł mistrza Formuły 3000 wygrywając trzy wyścigi, stając jeszcze na drugim stopniu podium na Donington Park. Raphanel zdobył jedno miejsce na podium i zajął w klasyfikacji trzynaste miejsce. W sezonie 1988 zespół wystawił bolid Volkera Weidlera i w czterech ostatnich wyścigach dla Spance'a. Ten sezon był najgorszym w historii F3000 dla zespołu. Niemiec zdobył pięć punktów i zajął w klasyfikacji piętnaste miejsce. Brytyjczyk, który wystartował w dwóch wyścigach nie zdobył punktów. Po sezonie 1988 zespół wycofał się z Formuły 3000. Mike Earle podbudowany sukcesami w Formule 2 i Formule 3000 postanowił wejść do Formuły 1 by stworzyć zespół, z którym by wszedł na szczyt stawki.

Formuła 1[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 1988 Paul Shakespare wykupił udziały pod warunkiem, że zespół otrzyma duży zastrzyk gotówki by uczynić krok naprzód. Kierownikiem zespołu został Martin Dickson a Onyx został wzbogacony o sponsoring firm Marlboro i Moneytronu, spółki należącej do ekstrawaganckiego Belga, Jean-Pierre Van Rossema. Van Rossem nabył akcje Shakespare'a stając się właścicielem zespołu. W tym samym czasie zespół przeniósł się z dotychczasowej siedziby w Littlehampton do siedziby w Westergate, zmienił nazwę na Onyx Grand Prix i zapewnił sobie silniki Ford Cosworth DFR dzięki Brianowi Hartowi i opony Goodyear. Na projektanta został wyznaczony Alan Jenkins, który wcześniej pracował m.in. dla McLarena. Wynikiem jego pracy był schludnie wyglądający bolid ORE-1. W składzie kierowców Earle postawił na mieszankę doświadczenia i młodości zatrudniając Stefana Johanssona i Bertranda Gachota, który po części przyczynił się do przybycia Van Rossema wraz z Moneytronem. Mając solidny biznesplan, skład kierowców, pakiet silników Onyx wydawał się mieć obiecującą przyszłość w Formule 1.

1989[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym wyścigiem sezonu było Grand Prix Brazylii na torze Autódromo Internacional Nelson Piquet. Onyx wystartował w prekwalifikacjach, w których najlepszym kierowcą był Martin Brundle w Brabhamie z czasem 1:27.764. By awansować do kwalifikacji trzeba było zejść poniżej 1:30.417 a taki wynik uzyskał Bernd Schneider w Zakspeedzie. Johansson i Gachot nie przebrnęli prekwalifikacji uzyskując czasy odpowiednio 1:35.232 i 1:37.932 zajmując dwa ostatnie miejsca[1].

Następną rundą był wyścig o Grand Prix San Marino. W prekwalifikacjach najlepszym był Stefano Modena z czasem 1:27.350. Tak jak w Brazylii kierowcom Onyx nie udało się awansować do kwalifikacji choć Gachot był bardzo bliski awansu, lecz miał czas o 0.403 sek. gorszy od Nicoli Lariniego, który był czwarty a to miejsce dawało przepustkę do kwalifikacji[2].

Bertrand Gachot - kierowca Onyx w sezonie 1989

Dwa tygodnie po wyścigu na torze Imola rozegrano Grand Prix Monako. W prekwalifikacjach ponownie najlepszym był Modena wykręcając czas 1:26.957. Johansson był szósty z wynikiem 1:27.821 a Gachot dziewiąty z czasem 1:28.610 nie przechodząc do kwalifikacji[3].

Po wyścigu w Monako Formuła 1 zawitała do Ameryki Północnej a jej pierwszym przystankiem był Meksyk. Belg ponownie był bliski awansu do kwalifikacji wykręcając czas 1:23.752 natomiast Szwed przebrnął przez prekwalifikacje i mógł brać udział w kwalifikacjach. Johansson zakwalifikował się do wyścigu na 21. pozycji z czasem 1:21.358[4]. Wyścigu szwedzki kierowca nie ukończył z powodu układu przeniesienia napędu[5].

Stefan Johansson - kierowca Onyx w sezonach 1989-1990

Następny wyścig odbył się tydzień po rundzie w Monako na torze Phoenix Circuit. Wcześniej dotychczasowy kierownik, Martin Dickson został zastąpiony przez Grega Fielda. Tak jak w Meksyku do wyścigu zakwalifikował się Johansson, który zajął w kwalifikacjach 19. pozycję[6]. Wyścigu ponownie nie ukończył, gdyż na 50. okrążeniu w bolidzie zawiodło mu zawieszenie[7].

Kolejny wyścig odbył się 18 czerwca na torze im. Gilles'a Villeneuve'a. Tak jak w dwóch poprzednich wyścigach Gachot nie awansował do kwalifikacji a Johansson zakwalifikował się do wyścigu. Kierowca Onyx ruszał do wyścigu z osiemnastej pozycji[8]. Na 13. okrążeniu doszło do incydentu w boksach Onyx wskutek czego szwedzki kierowca został zdyskwalifikowany[9].

Po wyścigu w Kanadzie kierowcy wrócili do Europy na Grand Prix Francji. Kierowcom Onyx udało się zakwalifikować do wyścigu - Bertrand Gachot z czasem 1:09.122 był jedenasty a Stefan Johansson z czasem 1:09.299 trzynasty[10]. Wyścig na Paul Ricard zakończył się dla zespołu sukcesem - Johansson zajął piąte miejsce z okrążeniem straty do zwycięzcy, Alaina Prosta a Gachot mimo awarii silnika na 76. okrążeniu został sklasyfikowany na trzynastym miejscu[11].

Ósmy wyścig sezonu odbył się 16 lipca na torze Silverstone Circuit. Zaskoczeniem była jedynie kwalifikacja Belga do wyścigu, gdyż Johansson nie przebrnął prekwalifikacji[12]. Belgijski kierowca ruszał z 21. pozycji i ukończył wyścig na dwunastym miejscu z dwoma okrążeniami straty do Prosta[13].

Dwa tygodnie po wyścigu w Wielkiej Brytanii kierowcy udali się na Grand Prix Niemiec na Hockenheimring. Obaj kierowcy awansowali do kwalifikacji. Johansson z czasem 1:48.348 był 24. natomiast Gachot był 28. z czasem 1:49.004 nie kwalifikując się do wyścigu[14]. Na ósmym okrążeniu bolid Szweda uległ przegrzaniu i ponownie Johansson nie ukończył wyścigu[15].

13 sierpnia odbyła się dziesiąta eliminacja sezonu, Grand Prix Węgier. W prekwalifikacjach najlepszym był Stefan Johansson, który wykręcił czas 1:22.836. Gachot z czasem 1:24.412 zajął czwarte miejsce premiowane kwalifikacją. Obu kierowcom udało się zakwalifikować do wyścigu - Gachot był 21. z wynikiem 1:22.634 a Johansson 24. z czasem 1:23.148[16]. Nie udało im się ukończyć wyścigu z powodu awarii skrzyni biegów[17].

Na następny wyścig, Grand Prix Belgii trzeba było poczekać dwa tygodnie. Prekwalifikacje wygrał Johansson z czasem 1:56.279 a Gachot był trzeci a jego czas wyniósł 1:57.720 i obaj kierowcy przystąpili do kwalifikacji. W kwalifikacjach najlepszy był Ayrton Senna w McLarenie z czasem 1:50.867. Tym razem najlepszym w zespole Onyx był Stefan Johansson, który zajął piętnaste miejsce z wynikiem 1:56.129. Bertrand Gachot ukończył kwalifikacje na 23. miejscu wykręcając czas 1:56.716[18]. Szwedzki kierowca z okrążeniem straty był ósmy natomiast Belg zakończył wyścig na 21. okrążeniu[19].

Dwa tygodnie później odbył się wyścig o Grand Prix Włoch. Johansson nie awansował do kwalifikacji natomiast Gachotowi udało się przebrnąć przez prekwalifikacje i zakwalifikował się do wyścigu na 22. miejscu[20]. Belg nie ukończył wyścig z powodu awarii chłodnicy na 38. okrążeniu[21].

Jak się potem okazało, to był ostatni wyścig Gachota w zespole Onyx. Napięcia z szefem zespołu, Jean-Pierre Van Rossemem doprowadziły do odejścia kierowcy z zespołu. W ostatniej chwili udało się znaleźć zastępcę Gachota, a był nim JJ Lehto. Fiński kierowca nie miał okazji do przetestowania bolidu zespołu, wskutek czego nie przedkwalifikował się do wyścigu o Grand Prix Portugalii. Johansson w kwalifikacjach uzyskał czas 1:18.105 ruszając do wyścigu z 12. pozycji[22]. Szwed w wyścigu skorzystał z kolizji Senny z Nigelem Mansellem kończąc wyścig na trzecim miejscu przegrywając z Gerhardem Bergerem i Alainem Prostem[23]. Było to pierwsze i jedyne podium zespołu i ostatni wyścig, w którym Onyx zapunktował.

JJ Lehto - kierowca Onyx w sezonach 1989-1990

Po szczęśliwym dla Johanssona wyścigu na torze Estoril kierowcy udali się na ostatnie europejskie Grand Prix w sezonie 1989 - Grand Prix Hiszpanii. Szwedowi nie udało się przedkwalifikować natomiast Finowi udało się awansować do kwalifikacji, w których zajął siedemnaste miejsce z czasem 1:23.243[24]. Lehto nie ukończył wyścigu, ponieważ na przeszkodzie stanęła mu skrzynia biegów[25].

Cztery tygodnie później odbyła się przedostatnia eliminacja, Grand Prix Japonii. Po raz pierwszy od Monako obu kierowcom nie udało się awansować do kwalifikacji. Prekwalifikacje wygrał Nicola Larini w Oselli z czasem 1:43.035. Stefan Johansson był siódmy z wynikiem 1:44.582 a JJ Lehto dziesiąty - 1:45.787[26].

Ostatnia runda sezonu odbył się na torze Adelaide Street Circuit w Australii. W prekwalifikacjach wygrał Larini wykręcając czas 1:18.379, Lehto był czwarty z wynikiem 1:19.442 a Johansson był o 0.097 sek. gorszy od kolegi zespołowego. Fiński kierowca w kwalifikacjach zajął siedemnaste miejsce[27], lecz ponownie nie ukończył wyścigu za sprawą elektroniki[28].

W całym sezonie Onyx zdobył sześć punktów, wszystkie zdobyte przez Stefana Johanssona i w klasyfikacji konstruktorów zespół zajął dziesiąte miejsce, więc w następnym sezonie kierowcy Onyx nie musieli uczestniczyć w prekwalifikacjach.

1990[edytuj | edytuj kod]

Po sezonie 1989 wydawało się, że sytuacja brytyjskiego zespołu będzie się rysowała w jasnych barwach. Kiedy Porsche ogłosiło, że wraca do Formuły 1 ich pierwszym wyborem był Onyx. Kiedy miało dojść do podpisania kontraktu niemieckiego producenta z zespołem nagle prasa zaczęła rozpisywać o dochodzeniu prowadzonej przez belgijską policję przeciwko Van Rossemowi. Wówczas Heinz Branitzki, prezes firmy Porsche wycofał się a kilka miesięcy później Porsche podpisało kontrakt na dostawę silników V10 z zespołem Arrows. To spowodowało, że ekstrawagancki Belg nie widział już zainteresowania Formułą 1. W grudniu 1989 Jean-Pierre Van Rossem, który był większościowym udziałowcem w zespole podjął decyzję o zwolnieniu Mike'a Earle'a i Jo Chamberlaina. Nie było pewne czy zespół wystartuje w sezonie 1990. 17 lutego 1990 Van Rossem odszedł z zespołu sprzedając konsorcjum Middlebridge Racing, który posiadał swój team w Formule 3000 i był właścicielem zespołu Brabham, który należał wcześniej do Joachima Lüthi'ego, który został w połowie sezonu 1989 aresztowany za oszustwa podatkowe. Początkowo Middlebridge nie wiedziało jak koordynować pracę dwóch zespołów startujących w F1, spekulowano nawet, że Brabham zostanie rozwiązany na rzecz Onyx. Z jednej strony Onyx miał zapewniony udział w kwalifikacjach, jednak z drugiej strony tamten zespół miał nazwisko mistrza świata, Jacka Brabhama. Konsorcjum podjęło decyzję, że będzie koordynować pracę tylko Brabhama. Nowymi kierownikami zespołu zostali Peter Rheinardt i Alan Jenkins. W końcu zespół został wybawiony przez założyciela szwajcarskiej firmy produkującej samochody Monteverdi, Petera Monteverdiego wraz z Karlem Foitkiem, ojcem Gregora Foitka i Brunem Freiem. Ta trójka nabyła wszystkie udziały w zespole, z czego 50% przypadło Monteverdiemu. Zespół był w tragicznej sytuacji finansowej, lecz na szczęście Foitek zapłacił firmie Goodyear za opony w sezonie 1989 by spółka mogła je dostarczać też w sezonie 1990. Rheinardt próbował przywrócić Earle'a i Chamberlaina, lecz bez skutku. Po tej sytuacji Jenkins odszedł z zespołu. Earle i Chamberlain próbowali bez skutku wykupić zespół Brabham. Ostatecznie Mike Earle otrzymał pracę w firmie produkującej prywatne samochody Sułtana Brunei. Utrata kluczowych pracowników Onyx oznaczała pierwszy poważny kryzys w zespole.

W składzie kierowców zachowano JJ Lehto, lecz drugim kierowcą miał zostać Gregor Foitek, z tego względu, iż był synem współwłaściciela zespołu. Na dwa wyścigi Szwajcar został zakontraktowany przez zespół Brabham, więc partnerem Fina został ponownie Stefan Johansson. Na pierwsze dwa wyścigi zespół korzystał ze starego modelu, ORE-1.

Pierwszą rundą był wyścig o Grand Prix Stanów Zjednoczonych. W kwalifikacjach najlepszy był Austriak Gerhard Berger z zespołu McLaren ustanawiając czas 1:28.664. By wejść do wyścigu trzeba było zejść poniżej 1:33.044 a taki wynik ustanowił Włoch Ivan Capelli w Leyton House. Kierowcom Onyx nie udało się zakwalifikować do wyścigu - Johansson był 27. z czasem 1:33.498 a Lehto 29. nie zaliczając pomiarowego okrążenia[29].

Dwa tygodnie po wyścigu w USA rozegrano wyścig o Grand Prix Brazylii na torze Interlagos. Pole position zdobył Ayrton Senna z wynikiem 1:17.277. Tak jak w Phoenix nie udało się Szwedowi i Finowi zakwalifikować do wyścigu. Obaj zakończyli kwalifikacje odpowiednio na 27. i 28. miejscu z identycznym czasem - 1:21.241[30].

Po eliminacji w Brazylii kierowcy udali się na pierwszą europejską Grand Prix, Grand Prix San Marino. Johanssonowi podziękowano za współpracę a partnerem Lehto został Foitek. Na tę rundę zespół przywiózł zmodyfikowany bolid oznaczony ORE-1B. W kwalifikacjach najlepszym był Senna wykręcając czas 1:23.220. Po raz pierwszy w sezonie Onyx zakwalifikowało się do wyścigu - Szwajcar ruszał do wyścigu z 24. pozycji a Fin z 26. pozycji[31]. W wyścigu Foitkowi na 35. okrążeniu odmówiło posłuszeństwa silnik a Lehto ukończył z dwoma okrążeniami straty na dwunastym miejscu[32].

W trakcie weekendu na torze Imola Johansson podał zespół do sądu za nielojalność wobec niego i naruszenie kontraktu. Wraz z Alanem Jenkinsem próbowali zablokować przeniesienie zespołu do Szwajcarii, bez skutku.

27 maja odbyła się czwarta runda sezonu, Grand Prix Monako. Kwalifikacje wygrał Ayrton Senna z czasem 1:21.314. Gregor Foitek był 20. z wynikiem 1:24.367 a JJ Lehto 26. a jego najlepszy czas wyniósł 1:25.508[33]. Na 52. okrążeniu Finowi zepsuła się skrzynia biegów i nie ukończył wyścigowi natomiast Szwajcar do 72. okrążenia jechał na punktowanej szóstej pozycji. Właśnie na tym okrążeniu zderzył się z Erikiem Bernardem z Larousse wobec czego Szwajcar zakończył wyścig na siódmym miejscu[34].

Dwa tygodnie po wyścigu na ulicach Księstwa Monako Formuła 1 udała się do Kanady. Pole position wywalczył Ayrton Senna z czasem 1:20.399. Kierowcy Onyx zakwalifikowali się odpowiednio na 21. i 22. miejscu[35]. Obu kierowcom nie udało się ukończyć wyścigu za sprawą awarii silnika[36].

24 czerwca odbyła się szósta eliminacja, Grand Prix Meksyku. Na Autódromo Hermanos Rodríguez w kwalifikacjach najlepszy był Berger z czasem 1:17.227. Foitek z czasem 1:21.012 był 23. a Lehto z czasem 1:21.519 zajął ostatnie miejsce premiowane kwalifikacją do wyścigu[37]. Szwajcar ukończył wyścig na piętnastym miejscu z dwoma okrążeniami straty do Alaina Prosta natomiast Finowi nie udało się ponownie ukończyć wyścigu z powodu awarii silnika[38].

Następnym wyścigiem był wyścig o Grand Prix Francji. Pole position zdobył Austriak z wynikiem 1:04.402. Kierowcom Onyx po raz pierwszy od GP USA nie udało się zakwalifikować do wyścigu. Gregor Foitek był 29. z czasem 1:08.232 a JJ Lehto 30. z czasem 1:08.467[39].

Tydzień po wyścigu na Paul Ricard kierowcy udali się na Silverstone, gdzie rozgrywano Grand Prix Wielkiej Brytanii. Zwycięzcą kwalifikacji został ku uciesze kibiców, Nigel Mansell w Ferrari. Jego najlepszy czas wyniósł 1:07.428. Foitkowi i Lehto ponownie nie udało się zakwalifikować. Obaj zajęli dwa ostatnie miejsca w kwalifikacjach (Lehto był 29. a jego czas to 1:12.631 natomiast Foitek był 30. z czasem 1:13.271)[40].

Przed wyścigiem na Hockenheim Monteverdi spełnia marzenie i przeniósł zespół z Westergate do Szwajcarii. W kwalifikacjach do wyścigu o Grand Prix Niemiec pole position wywalczył Senna z czasem 1:40.198. Fiński kierowca był 25. z wynikiem 1:46.857 natomiast Szwajcar 26. z wynikiem 1:47.209[41]. Lehto nie został sklasyfikowany natomiast Foitek wypadł z toru[42].

Wyścig na Hockenheim był ostatnim wyścigiem w którym brali udział kierowcy zespołu Onyx. Zespół udał się na Grand Prix Węgier. W kwalifikacjach najlepszym był Thierry Boutsen w Williamsie z czasem 1:17.919. Lehto był 29. z czasem 1:22.647 a Foitek 30. z czasem 1:24.361[43].

Po wyścigu zespół popadł w poważne tarapaty finansowe. Sytuacja ta zmusiła Karla Foitka do wycofania swojego zaangażowania w zespole. Peter Monteverdi przed wyścigiem o Grand Prix Belgii ogłosił, że z powodu zadłużenia wobec firmy Goodyear w wysokości 4 milionów dolarów zespół wycofuje się z Formuły 1.

Firma Monteverdi pragnęła kontynuować starty w Formule 1 w sezonie 1991. Wybudowano samochód pomalowany w czerwone i białe barwy[44]. Samochód ten prowadził JJ Lehto. Bolid ten nigdy nie brał udziału w wyścigu zostając wyłącznie wystawionym w Muzeum Monteverdi. Na podstawie tego samochodu w 1992 zbudowano prototyp Hai 650F1, który był ostatnim modelem stworzonym przez Monteverdi[45].

Wyniki w Formule 3000[edytuj | edytuj kod]

Sezon Zespół Podwozie Kierowcy Wyniki kierowców
1985 Wielka Brytania
SIL
Wielka Brytania
THR
Portugalia
EST
Włochy
VAL
Francja
PAU
Belgia
SPA
Francja
DIJ
Włochy
PER
Austria
ÖST
Holandia
ZAN
Wielka Brytania
DON
Punkty Pozycja
Onyx Racing March Włochy Emanuele Pirro 7 1 4 1 2 NU NU 2 4 5 NU 38 3
Wielka Brytania Johnny Dumfries NU 7 NU 6 1 16
Szwecja Mario Hytten NU NU 12 5 10 NU 2 10 8
1986 Wielka Brytania
SIL
Włochy
VAL
Francja
PAU
Belgia
SPA
San Marino
IMO
Włochy
MUG
Włochy
PER
Austria
ÖST
Wielka Brytania
BIR
Francja
BUG
Hiszpania
JAR
Punkty Pozycja
Onyx Racing March Włochy Emanuele Pirro 2 3 2 19 NU 6 13 NU NU 1 1 32 2
Kanada John Jones 20 NZ 6 NU NZ 12 11 14 7 15 10 1 21
Stany Zjednoczone Cary Bren 21 NZ NZ NZ 0 NS
Republika Południowej Afryki Wayne Taylor NZ 0 NS
Wielka Brytania Russell Spance 10 6 10 NU 0,5 23
1987
Wielka Brytania
SIL
Włochy
VAL
Belgia
SPA
Francja
PAU
Wielka Brytania
DON
Włochy
PER
Wielka Brytania
BRH
Wielka Brytania
BIR
San Marino
IMO
Francja
BUG
Hiszpania
JAR
Punkty Pozycja
Onyx Racing March Włochy Stefano Modena 4 1 NU NU 2 6 4 1 1 NU 6 40 1
Francja Pierre-Henri Raphanel 16 4 8 NU 3 NU NU NU NU 14 NU 7 13
1988
Hiszpania
JER
Włochy
VAL
Francja
PAU
Wielka Brytania
SIL
Włochy
MON
Włochy
PER
Wielka Brytania
BRH
Wielka Brytania
BIR
Francja
BUG
Belgia
ZOL
Francja
DIJ
Punkty Pozycja
Onyx Racing March Niemcy Zachodnie Volker Weidler NU 12 NZ 14 9 NU 6 4 NW NU 6 5 15
Wielka Brytania Russell Spance [46] [46] [46] [46] [46] [46] 11 NZ NU 0 NS
Kolor Znaczenie
Złoty Zwycięzca
Srebrny 2. miejsce
Brązowy 3. miejsce
Zielony Ukończył na punktowanej pozycji
Niebieski Ukończył na niepunktowanej pozycji
Różowy Niesklasyfikowany
Czerwony Nie zakwalifikował się
Czarny Dyskwalifikacja
Biały Wykluczony/Nie wystartował
Brak Nie uczestniczył/Kontuzja
Pogrubione Pole position
Kursywa Najszybsze okrążenie

Wyniki w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

Sezon Konstruktor Silnik Kierowcy Wyniki kierowców Wyniki
konstruktora
1989
[47]
Brazylia
BRA
San Marino
SMR
Monako
MCO
Meksyk
MEX
Stany Zjednoczone
USA
Kanada
CAN
Francja
FRA
Wielka Brytania
GBR
Niemcy
DEU
Węgry
HUN
Belgia
BEL
Włochy
ITA
Portugalia
PRT
Hiszpania
ESP
Japonia
JPN
Australia
AUS
Punkty Pozycja Punkty Pozycja
Onyx Ford Cosworth DFR V8 Szwecja Stefan Johansson NPK NPK NPK NU NU DK 5 NPK NU NU 8 NPK 3 NPK NPK NPK 6 13 6 10
Belgia Bertrand Gachot NPK NPK NPK NPK NPK NPK 13† 12 NZ NU NU NU -[48] -[48] -[48] -[48] 0 NS
Finlandia JJ Lehto - - - - - - - - - - - - NPK NU NPK NU 0 NS
1990
[49]
Stany Zjednoczone
USA
Brazylia
BRA
San Marino
SMR
Monako
MCO
Meksyk
MEX
Kanada
CAN
Francja
FRA
Wielka Brytania
GBR
Niemcy
DEU
Węgry
HUN
Belgia
BEL
Włochy
ITA
Portugalia
PRT
Hiszpania
ESP
Japonia
JPN
Australia
AUS
Punkty Pozycja Punkty Pozycja
Onyx Ford Cosworth DFR V8 Szwecja Stefan Johansson NZ NZ - - - - - - - - - - - - - - 0 NS 0 NS
Szwajcaria Gregor Foitek [50] [50] NS 7† NU 15 NZ NZ NU NZ - - - - - - 0 NS
Finlandia JJ Lehto NZ NZ 12 NU NU NU NZ NZ NS NZ - - - - - - 0 NS

Podsumowanie[edytuj | edytuj kod]

Ważne wyścigi
Debiut Brazylia Grand Prix Brazylii 1989 (#1, Szwecja Stefan Johansson, Belgia Bertrand Gachot)
Pierwsze punkty Francja Grand Prix Francji 1989 (#7, Szwecja Stefan Johansson)
Pierwsze podium Portugalia Grand Prix Portugalii 1989 (#13, Szwecja Stefan Johansson)
Ostatni Węgry Grand Prix Węgier 1990 (#26, Finlandia JJ Lehto, Szwajcaria Gregor Foitek)
Najwyższe pozycje
Kwalifikacje 11
Wyścig 3

Kierowcy[edytuj | edytuj kod]

Źródło: ChicaneF1[51]

Kierowca Sezony Starty PP Wygrane Zespół
SWESzwecja Johansson, StefanStefan Johansson 1989 – 1990 8 0 0 fabryczny
BELBelgia Gachot, BertrandBertrand Gachot 1989 5 0 0 fabryczny
FINFinlandia Lehto, JJJJ Lehto 1989 - 1990 7 0 0 fabryczny
CHESzwajcaria Foitek, GregorGregor Foitek 1990 5 0 0 fabryczny

Informacje techniczne[edytuj | edytuj kod]

Źródło: f1wm.pl[52]

Sezon Zespół Podwozie Silnik (Typ) Opony
1989 Moneytron Onyx Grand Prix Onyx ORE-1 Ford Cosworth DFR 3,5l V8 Goodyear
1990 Monteverdi Onyx Grand Prix Onyx ORE-1
Onyx ORE-1B
Ford Cosworth DFR 3,5l V8 Goodyear
Razem 2 2 1 1
Sezon Zespół Podwozie Silnik (Typ) Opony

Przypisy

  1. GP Brazylii 1989 > Wyniki kwalifikacji (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  2. GP San Marino 1989 > Wyniki kwalifikacji (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  3. GP Monako 1989 > Wyniki kwalifikacji (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  4. GP Meksyku 1989 > Wyniki kwalifikacji (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  5. GP Meksyku 1989 > Rezultat wyścigu (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  6. GP USA 1989 > Wyniki kwalifikacji (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  7. GP USA 1989 > Rezultat wyścigu (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  8. GP Kanady 1989 > Wyniki kwalifikacji (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  9. GP Kanady 1989 > Rezultat wyścigu (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  10. GP Francji 1989 > Wyniki kwalifikacji (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  11. GP Francji 1989 > Rezultat wyścigu (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  12. GP Wielkiej Brytanii 1989 > Wyniki kwalifikacji (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  13. GP Wielkiej Brytanii 1989 > Rezultat wyścigu (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  14. GP Niemiec 1989 > Wyniki kwalifikacji (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  15. GP Niemiec 1989 > Rezultat wyścigu (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  16. GP Węgier 1989 > Wyniki kwalifikacji (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  17. GP Węgier 1989 > Rezultat wyścigu (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  18. GP Belgii 1989 > Wyniki kwalifikacji (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  19. GP Belgii 1989 > Rezultat wyścigu (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  20. GP Włoch 1989 > Wyniki kwalifikacji (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  21. GP Włoch 1989 > Rezultat wyścigu (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  22. GP Portugalii 1989 > Wyniki kwalifikacji (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  23. GP Portugalii 1989 > Rezultat wyścigu (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  24. GP Hiszpanii 1989 > Wyniki kwalifikacji (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  25. GP Hiszpanii 1989 > Rezultat wyścigu (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  26. GP Japonii 1989 > Wyniki kwalifikacji (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  27. GP Australii 1989 > Wyniki kwalifikacji (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  28. GP Australii 1989 > Rezultat wyścigu (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  29. GP USA 1990 > Wyniki kwalifikacji (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  30. GP Brazylii 1990 > Wyniki kwalifikacji (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  31. GP San Marino 1990 > Wyniki kwalifikacji (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  32. GP San Marino 1990 > Rezultat wyścigu (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  33. GP Monako 1990 > Wyniki kwalifikacji (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  34. GP Monako 1990 > Rezultat wyścigu (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  35. GP Kanady 1990 > Wyniki kwalifikacji (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  36. GP Kanady 1990 > Rezultat wyścigu (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  37. GP Meksyku 1990 > Rezultat wyścigu (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  38. GP Meksyku 1990 > Rezultat wyścigu (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  39. GP Francji 1990 > Rezultat wyścigu (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  40. GP Wielkiej Brytanii 1990 > Rezultat wyścigu (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  41. GP Niemiec 1990 > Rezultat wyścigu (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  42. GP Niemiec 1990 > Rezultat wyścigu (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  43. GP Węgier 1990 > Rezultat wyścigu (pol.). Wyprzedź Mnie!, 2011-05-15.
  44. Monteverdi-Museum Binningen, Switzerland Part 3: Off-Road Cars & Formula Race Cars (ang.). 2011-05-15.
  45. Monteverdi-Museum Binningen, Switzerland Part 2: Hai 450SS / Hai 450GTS Hai 650 F1 (ang.). 2011-05-15.
  46. 46,0 46,1 46,2 46,3 46,4 46,5 Od 3 do 8 rundy Spance reprezentował zespół Madgwick International
  47. Dariusz Zagórski, Artur Młodziński, Ewa i Robert Młodzińscy: Sezon 1989. F1Ultra. [dostęp 2010-05-05].
  48. 48,0 48,1 48,2 48,3 W ostatnich czterech wyścigach reprezentował zespół Rial
  49. Dariusz Zagórski, Artur Młodziński, Ewa i Robert Młodzińscy: Sezon 1990. F1Ultra. [dostęp 2010-05-05].
  50. 50,0 50,1 Przez pierwsze dwa wyścigi Grand Prix Gregor Foitek reprezentował zespół Brabham
  51. Onyx (ang.). ChicaneF1. [dostęp 2010-06-13].
  52. Konstruktorzy bolidów - Onyx. Wyprzedź mnie! f1wm.pl. [dostęp 2010-06-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Hodges: A–Z of Grand Prix Cars 1906–2001. Crowood Press, 2001. ISBN 1-861263-39-2.
  • "Ende des Blödsinns. Neuer Trend im Motorsport: Großindustrielle kaufen sich in Rennställe ein": Der Spiegel 30/1989 z 24 lipca 1989 str. 137-139; Artykuł o Jean-Pierre Van Rossemie, Joachimie Lüthim i Akirze Akagi
  • "Geruch nach Frischem Geld: Ein belgischer Börsenprofi macht Millionen mit System": Die Zelt 39/1989 z 22 września 1989; Artykuł o Jean-Pierre Van Rossemie
  • Onyx na F1Rejects