Opactwo Morimond
 |
Ten artykuł od 2010-01 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Opactwo Morimond, położone dawniej w Fresnoy-en-Bassigny, obecnie Parnoy-en-Bassigny, w departamencie Górna Marna, w regionie Szampania-Ardeny we Francji.
Opactwo to należało do zakonu cystersów i było czwartą wielką filią opactwa w Cîteaux, po filiach w La Ferté, Pontigny i Clairvaux.
[edytuj] Historia
Opactwo w Morimond, położone niedaleko Langres, zostało ufundowane w 1115 przez Odelryka d'Aigremont i jego żonę Adelinę de Choiseul jako filia Citeaux. Pierwszym opatem, zwanym "filarem cystersów", był Arnold Germanicus. Wskutek jego działań i wpływów opactwo szybko zyskiwało na znaczeniu i zakładało kolejne klasztory w Niemczech, Polsce (Jędrzejów (1140), Sulejów (1176), Wąchock (1179), Koprzywnica (1185)), Czechach, Hiszpanii i na Cyprze. Najbardziej znane filie tego opactwa to Kamp (1123) i Ebrach (1126 w Niemczech; Heiligenkreuz w Austrii (1134); Aiguebelle we Francji (1137), W ciągu dwóch następnych wieków opactwo Morimond należał do najaktywniejszych pod względem założycielskim klasztorów cysterskich, tak, że do końca XVIII w założyło prawie 700 filii.
Nazwa Morimond pochodzi od łacińskiego "mori mundo", oznaczające "umrzeć dla świata", ponieważ wszyscy wstępujący do cysterskich klasztorów w XII wieku wyrzekali się świata.
Przez mury opactwa przewinęło się wiele osób, najbardziej znani to późniejszy trzeci papież avinioński Benedykt XII oraz późniejszy niemiecki biskup i kronikarz, opat klasztoru Otto von Freising, (syn władcy Austrii Leopolda IV).
Kościół klasztorny był zbudowany na planie krzyża, bez wież, z zamkniętym chórem i trzema nawami bocznymi, do boków których przylegały kaplice. Wystój kościoła miał charakter surowy, prawie bez ozdób, zgodnie z cysterskimi zasadami budowy klasztorów. W 1572, podczas wojen religijnych (patrz Noc św. Bartłomieja), i później w 1636 w trakcie wojny trzydziestoletniej, klasztor został poważnie zniszczony. Ostatecznie opuszczony w 1791 w trakcie Wielkiej Rewolucji Francuskiej. Przetrwał tylko kościół, ale i on popadł w ruinę w XIX wieku.
[edytuj] Pozostałości
Obecnie stoi tylko fragment północnej nawy, a na miejscu można znaleźć pozostałości z biblioteki, arkad, oraz XVII w. bramy.
