Opactwo Morimond

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Opactwo Morimond
Abbaye de Morimond
Distinctive emblem for cultural property.svg nr rej. PA00079172
Pozostałości biblioteki opactwa
Pozostałości biblioteki opactwa
Państwo  Francja
Miejscowość Parnoy-en-Bassigny
Kościół rzymskokatolicki
Rodzaj klasztoru opactwo
Właściciel cystersi
Fundator Odelryk d'Aigremont i jego żona Adelina de Choiseul
Data zamknięcia 1791
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
Opactwo Morimond
Opactwo Morimond
Ziemia 48°00′28″N 5°38′43″E/48,007778 5,645278Na mapach: 48°00′28″N 5°38′43″E/48,007778 5,645278
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Opactwo Morimond – położone dawniej w Fresnoy-en-Bassigny, obecnie Parnoy-en-Bassigny, w departamencie Górna Marna, w regionie Szampania-Ardeny we Francji.

Opactwo to należało do zakonu cystersów i było czwartą wielką filią opactwa w Cîteaux, po filiach w La Ferté, Pontigny i Clairvaux.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Opactwo w Morimond, położone niedaleko Langres, zostało ufundowane w 1115 przez Odelryka d'Aigremont i jego żonę Adelinę de Choiseul jako filia Citeaux[1]. Pierwszym opatem, zwanym "filarem cystersów", był Arnold Germanicus[2]. Wskutek jego działań i wpływów opactwo szybko zyskiwało na znaczeniu i zakładało kolejne klasztory w Niemczech, Polsce (Jędrzejów (1140), Sulejów (1176), Wąchock (1179), Koprzywnica (1185), Czechach, Hiszpanii i na Cyprze[2]. Najbardziej znane filie tego opactwa to Kamp (1123) i Ebrach (1126 w Niemczech; Heiligenkreuz w Austrii (1134); Aiguebelle we Francji (1137), W ciągu dwóch następnych wieków opactwo Morimond należał do najaktywniejszych pod względem założycielskim klasztorów cysterskich, tak, że do końca XVIII w założyło prawie 700 filii.

Nazwa Morimond pochodzi od łacińskiego "mori mundo", oznaczające "umrzeć dla świata", ponieważ wszyscy wstępujący do cysterskich klasztorów w XII wieku wyrzekali się świata.

Przez mury opactwa przewinęło się wiele osób, najbardziej znani to późniejszy trzeci papież awinioński Benedykt XII oraz późniejszy niemiecki biskup i kronikarz, opat klasztoru Otto von Freising, (syn władcy Austrii Leopolda IV).

Kościół klasztorny był zbudowany na planie krzyża, bez wież, z zamkniętym chórem i trzema nawami bocznymi, do boków których przylegały kaplice. Wystrój kościoła miał charakter surowy, prawie bez ozdób, zgodnie z cysterskimi zasadami budowy klasztorów. Mimo położenia w terenie bagnistym, założenie klasztorne miało bardzo dobrze rozwinięty system regulacji wodnych[3]. W 1572, podczas wojen religijnych (patrz Noc św. Bartłomieja), i później w 1636 w trakcie wojny trzydziestoletniej, klasztor został poważnie zniszczony. Ostatecznie opuszczony w 1791 w trakcie Wielkiej Rewolucji Francuskiej. Przetrwał tylko kościół, ale i on popadł w ruinę w XIX wieku.

Pozostałości kościoła klasztornego

Pozostałości[edytuj | edytuj kod]

Obecnie z kościoła pozostał tylko fragment północnej nawy, a z założenia klasztornego zobaczyć można pozostałości z biblioteki, arkad, oraz XVII w. bramy.

Przypisy

  1. Abbey of Morimond (ang.). Catholic Encyclopedia. [dostęp 2012-09-14].
  2. 2,0 2,1 Abbé Dubois, Loireau-Feuchot: Histoire de l'abbaye de Morimond (fr.). Google Books, 1852. [dostęp 2012-09-14].
  3. Anna Bojęś-Białasik, Beata Kwiatkowska-Kopka: Cystersi, średniowieczni mistrzowie inżynierii wodnej (pol.). W: Wiadomości konserwatorskie : pismo Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków, Nr 27 [on-line]. Repozytorium Politechiniki Krakowskiej, 2010. [dostęp 2012-09-14].