Opactwo Prüm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Na mapach: 50°12′23″N 6°25′32″E/50,206389 6,425556

Dawne opactwo z kościołem Najświętszego Zbawiciela
Wnętrze kościoła - ołtarz główny

Opactwo Prümklasztor benedyktyński w miejscowości Prüm, obecnie na terenie Niemiec, założony w początku VIII w., zlikwidowany podczas rewolucji francuskiej. W średniowieczu opactwo stanowiło ważne centrum kulturalne, szczególnie w okresie panowania dynastii Karolingów, której przedstawiciele byli z nim blisko związani.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Założycielami opactwa byli Bertrada Starsza i jej syn Herybert, hrabia Laonu, którzy ufundowali je w górach Eifel w 721 Patronat nad klasztorem już wkrótce, poprzez córkę Heriberta, Bertradę z Laonu, która została żoną króla frankijskiego Pepina Krótkiego, przeszedł na przedstawicieli dynastii Karolingów. Pepin Krótki dokonał odnowienia założenia (rozbudowując budynki i udzielając nadań oraz przywilejów), a wielu innych Karolingów było z nim blisko związanych – m.in. zmarli tutaj syn Karola Wielkiego Pepin Garbaty (który został tu mnichem po nieudanym buncie przeciwko ojcu) oraz cesarz Lotar I (który przywdział habit mnisi na 6 dni[1] przed śmiercią i został tu pochowany), nauki pobierał Karol Łysy, a w 855 w klasztorze został zawarty układ o podziale państwa Lotara I między jego synów. Dzięki hojności kolejnych Karolingów klasztor prężnie się rozwijał, zarówno w sferze ekonomicznej, jak i kulturalnej, mimo nieszczęść jakie go spotykały (w końcu IX stulecia dwukrotnie był niszczony przez najazdy normańskie).

Materialne podstawy funkcjonowania klasztoru zapewniły mu powodzenie na kolejne stulecia. Rozwój trwał nadal, w klasztorze przebywało nawet do 300 mnichów. Zwieńczeniem tego rozwoju było uzyskanie w XIII wieku przez opatów z Prüm prawa do używania tytułu księcia Rzeszy. Odtąd jednak datuje się też powolny upadek klasztoru. W 1576 utracił on (po kilkudziesięcioletnim oporze) niezależność: został podporządkowany arcybiskupom Trewiru, którzy odtąd każdorazowo piastowali urząd opata, a same posiadłości opactwa zostały inkorporowane do elektoratu trewirskiego.

W XVIII wieku dokonano przebudowy kościoła i budynków klasztornych w stylu barokowym. W 1794 klasztor został rozwiązany przez rewolucyjne władze francuskie i poddany sekularyzacji. Po kilku latach w dawnym kościele opackim ustanowiono siedzibę parafii.

Budynki dawnego klasztoru (w tym kościół) zostały zniszczone wskutek bombardowań alianckich podczas II wojny światowej, odbudowano je w latach 50. XX wieku Bazylika Najświętszego Zbawiciela nadal służy jako kościół parafialny, a w budynkach poklasztornych funkcjonuje szkoła.

Wśród relikwii przechowywanych w opactwie znajdują się przekazane Pepina Krótkiego (który z kolei otrzymał je od papieża Zachariasza) sandały czczone jako sandały Jezusa[2].

Przypisy

  1. Praca zbiorowa: Oxford - Wielka Historia Świata. Średniowiecze. Na Wyspach Brytyjskich. Karolingowie. T. 16. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 259. ISBN 83-7425-568-4.
  2. Robert Lürtzener: Die Geschichte der St. Salvator Basilika. W: St. Salvator Basilika Prüm [on-line]. [dostęp 2014-09-19].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons