Opactwo San Giovanni in Venere

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Opactwo San Giovanni in Venere
Abbazia di San Giovanni in Venere
{{{nazwa klasztoru}}}
Państwo  Włochy
Miejscowość Fossacesia
Kościół rzymskokatolicki
Rodzaj klasztoru opactwo
Właściciel benedyktyni
Typ zakonu męski
Data budowy VI w.
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
Opactwo San Giovanni in Venere
Opactwo San Giovanni in Venere
Ziemia 42°15′18″N 14°29′55″E/42,255000 14,498611
Strona internetowa klasztoru

Opactwo San Giovanni in Venere - kompleks klasztorny we Włoszech w gminie Fossacesia w prowincji Chieti (region Abruzja). Składa się z klasztoru i bazyliki, wybudowanych na przełomie XII/XIII wieku na miejscu dawnego konwentu.

Benedyktyński klasztor został zbudowany w dawnym ośrodku kultu bogini Wenus prawdopodobnie w VI wieku; wskazuje na to zarówno tradycja klasztorna, jak i badania archeologiczne prowadzone w tym miejscu. W 1043 opactwo uzyskało przywileje protekcyjne od cesarza Henryka III. Około 1060 opat Oderisio I, w obawie przed najazdami Normanów, ufortyfikował opactwo i ufundował budowę zamku Rocca San Giovanni.

Okres świetności opactwa przypada na rządy opata Oderisio di Palearia (1155-1204), który w kwietniu 1165 rozpoczął gruntowną rozbudowę całego kompleksu klasztornego, w tym budowę nowej bazyliki. W tym okresie opat S. Giovanni in Venere był jednym z największych właścicieli ziemskich w okolicy, a w klasztorze zamieszkiwało ok. 80-120 mnichów. Nowe przywileje nadali mu papież Aleksander III (1176) i cesarz Henryk VI Hohenstauf (1195).

Stopniowy upadek rozpoczął się w XIV wieku, kiedy opactwo musiało sprzedać część swoich lenn. Od 1394 papieże mianowali opatów komendatoryjnych. W 1585 Sykstus V powierzył kompleks filipinom. W 1871 opactwo i jego posiadłości zostały skonfiskowane przez rząd włoski, jednak dziesięć lat później zwrócono je filipinom jako narodowy zabytek (monumento nazionale). Od 1950 trwają prace renowacyjne i archeologiczne.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]