Open Vlaamse Liberalen en Democraten

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Flamandzcy Liberałowie i Demokraci
Lider Gwendolyn Rutten
Data założenia 1992
Adres siedziby Melsensstraat 34
1000 Bruksela
Deklarowana
ideologia polityczna
liberalizm
Członkostwo
międzynarodowe
Międzynarodówka Liberalna
Europejska Grupa
Parlamentarna
ALDE[1]
Barwy niebieska, żółta
strona oficjalna

Flamandzcy Liberałowie i Demokraci (niderl. Open Vlaamse Liberalen en Democraten, Open VLD) – belgijska i flamandzka partia polityczna o profilu liberalnym, działająca od 1992. Należy do Partii Europejskich Liberałów, Demokratów i Reformatorów.

Ugrupowanie (jako VLD) powstało w 1992 na bazie przekształconej Partii na rzecz Wolności i Postępu, do której dołączyli liberalni politycy z innych ugrupowań. Liberałowie w 1999 odnieśli zwycięstwo w wyborach krajowych do Izby Reprezentantów, dzięki czemu na czele nowego gabinetu stanął ich przywódca Guy Verhofstadt. Utworzył on pierwszy od kilkudziesięciu lat rząd bez udziału chadeków, popierany przez socjalistów flamandzkich i walońskich oraz Partię Reformatorsko-Liberalną. Po wyborach w 2003 VLD utrzymało władzę, jednocześnie doszło do kilku rozłamów, skutkujących powstaniem niewielkich ugrupowań.

Na potrzeby wyborów w 2007 Flamandzcy Liberałowie i Demokraci zawiązali kartel wyborczy Open VLD z Apelem Liberalnym i partią Vivant. Partia pozostała w kolejnych rządach kierowanych od 2008 przez chadeków Yves'a Leterme, Hermana Van Rompuya i ponownie pierwszego z nich. Wiosną 2010 liberałowie wyszli z koalicji rządzącej, co doprowadziło do przedterminowych wyborów parlamentarnych. W głosowaniu tym partia uzyskała najsłabszy wynik wyborczy od czasu swojego powstania (13 mandatów w Izbie Reprezentantów i 4 w Senacie)[2]. W 2011 partia weszła do koalicji rządowej popierającej rząd, na czele którego stanął waloński socjalista Elio Di Rupo. W 2014 po kolejnych wyborach krajowych i kilkumiesięcznych negocjacjach liberałowie dołączyli do nowej koalicji rządowej, której premierem został Charles Michel[3].

Wyniki wyborcze[edytuj | edytuj kod]

Wybory do Izby Reprezentantów[4][5]:

  • 1995: 13,1% głosów, 21 mandatów
  • 1999: 14,3% głosów, 23 mandaty
  • 2003: 15,4% głosów, 25 mandatów
  • 2007: 11,8% głosów, 18 mandatów
  • 2010: 8,2% głosów, 13 mandatów
  • 2014: 9,8% głosów, 14 mandatów

Przewodniczący[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy