Operacja Dragoon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Operacja Dragoon
II wojna światowa, front zachodni, kampania śródziemnomorska
Débarquement provence saint-raphael ile d'or.jpg
Lądowanie w Prowansji
Czas 15 sierpnia14 września 1944
Miejsce Prowansja
Terytorium Francja
Przyczyna potrzeba odciążenia wojsk alianckich na północy Francji i szybszego zakończenia wojny
Wynik zwycięstwo aliantów
Strony konfliktu
 Stany Zjednoczone
 Wolna Francja
 Wielka Brytania
 Kanada
 III Rzesza
Dowódcy
Jacob Devers
Jean de Lattre de Tassigny
Alexander Patch
Lucian Truscott
Johannes Blaskowitz
Ferdinand Neuling
Siły
175 000-200 000 żołnierzy 85 000-100 000 żołnierzy
Straty
nieznane nieznane
Kampania śródziemnomorska

AfrykaOperacja ExporterWojna grecko-włoskaPlan MaritaOblężenie Malty • Operacja Harpoon-VigorousOperacja PedestalOperacja CorkscrewOperacja HuskyKampania włoskaDodekanezOperacja Dragoon

Plan operacji

Operacja Dragoon (z ang. „wymusić, zdominować”, wstępnie nazwana Anvil – „kowadło”) – aliancka operacja desantowa w południowej Francji podczas II wojny światowej, przeprowadzona 15 sierpnia 1944 roku. W operacji uczestniczyły wojska amerykańskie, francuskie, brytyjskie oraz kanadyjskie.

Nazwa operacji jest wynikiem braku realizacji koncepcji Winstona Churchilla, który chciał utworzyć „drugi front” poprzez lądowanie na Bałkanach. Z planami brytyjskiego premiera nie zgadzał się Franklin Delano Roosevelt, który obstawał przy koncepcji lądowania na południu Francji. Operacja miała nosić przydomek Anvil (z ang. „kowadło”). Churchill ostatecznie przystał do tego planu, jednak zażartował, że ze względu na to, że został do niego przymuszony, powinno zmienić się przydomek operacji na Dragoon („wymusić, zdominować”). Planiści alianccy potraktowali jednak poważnie słowa Churchilla i zmienili nazwę operacji.

Operacja desantowa poprzedzona była nalotami bombowymi na drogi, mosty, lotniska i pozycje artylerii niemieckiej. W noc poprzedzającą desant rozpoczął się ostrzał artyleryjski przez okręty alianckie wzdłuż 40-milowego odcinka frontu. Siły morskie podzielono na cztery zespoły uderzeniowe: „Camel”, „Delta”, „Alpha” i „Sitka”. Pierwsze trzy zespoły desantowały się na lądzie stałym. Grupa „Sitka” zaatakowała wyspy Port-Cros i Levant celem zniszczenia baterii nadbrzeżnej. Jednocześnie z morską operacją desantową, 448 samolotów i 408 szybowców transportowych lądowało w pobliżu Le Muy[1].

Lądowanie odbyło się na odcinku wybrzeża między Cannes a Tulonem i zakończyło się sukcesem aliantów. Po zdobyciu bez większego oporu plaż, alianci ruszyli na północ, zachód i wschód, m.in. wyzwalając 28 sierpnia Marsylię.

Przypisy

  1. Jerzy Lipiński: Druga wojna światowa na morzu. Lampart, 1995, s. 330. ISBN 83-902554-7-2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]