Operacja Wikinger
Operacja Wikinger – nieudany wypad niemieckich niszczycieli przeciwko brytyjskiemu rybołówstwu w lutym 1940 roku. Operacja zakończyła się niepowodzeniem, ze względu na słabą komunikację i niedostateczną współpracę między Kriegsmarine a Luftwaffe, a także ze względu na małe doświadczenie biorących w niej udział.
W lutym 1940 roku samoloty rozpoznawcze Luftwaffe wykryły na Morzu Północnym, w regionie Dogger Bank, flotyllę 60 brytyjskich trawlerów rybackich[1]. Wedle prognoz niemieckich sztabowców rozgromienie tej flotylli zmusiłoby Royal Navy do wydelegowania znacznej liczby okrętów dla ochrony rybaków, a to spowodowałoby rozproszenie jej sił. W operacji wzięło udział sześć niemieckich niszczycieli: "Leberecht Maass", "Max Schultz", "Richard Beitzen", "Friedrich Eckoldt", "Erich Koellner" i "Theodor Riedel"[2]. Wszystkie należały do I Flotylli Niszczycieli. Operacją dowodził komandor Fritz Berger, a otrzymała ona kryptonim „Wikinger”. W tym samym czasie X Korpus Lotniczy Luftwaffe przeprowadzał planowaną, lecz z różnych powodów odkładaną na później operację na Morzu Północnym przeciwko brytyjskim okrętom.
Operacja rozpoczęta została 19 lutego 1940 roku o godzinie 19:00. Flotylla wyruszyła bez żadnej lotniczej osłony. 22 lutego 1940 ok. 19.45 niemiecki niszczyciel "Leberecht Maass" został omyłkowo zbombardowany przez niemiecki bombowiec Heinkel He 111 z eskadry 4./KG 26. Niszczyciel zatonął na północny zachód od wyspy Borkum, zginęło 282 ludzi jego załogi. "Max Schultz" prawdopodobnie wszedł na pola minowe w celu uniknięcia omyłkowego ataku ze strony Luftwaffe[3]. Zatonął na północny zachód od wyspy Borkum, z całą załogą 308 ludzi. "Theodor Riedel" atakując domniemany okręt podwodny, doznał uszkodzeń steru od wybuchów własnych bomb głębinowych[4].
Nikt nie poniósł konsekwencji za ten błąd, wedle oficjalnej wersji winnym był pilot He 111[4][5]. Koordynacja działań Luftwaffe i Kriegsmarine do końca wojny pozostała niedopracowana.
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ В.Б. Мужеников. Гибель эскадренных миноносцев Z.1 и Z.3. „Бриз. Сборник статей по истории флота”. 07, 1996 (ros.). [dostęp 2011-11-01].
- ↑ M. J. Whitley, Destroyer!: German destroyers in World War II, Naval Institute Press, 1983. s. 117.
- ↑ 4,0 4,1 Патянин С. В. Эсминцы вступают в бой // Эсминцы типа «Леберехт Маасс» — М.: ЗАО «Редакция журнала „Моделист-конструктор“», 2004. — С. 21. — 32 с. — (Морская коллекция). — 4000 экз.
- ↑ M. J. Whitley, Destroyer!: German destroyers in World War II, Naval Institute Press, 1983. s. 117.
Bibliografia [edytuj]
- Wolfgang Harnack: Zerstörer unter deutscher Flagge: 1934 bis 1945. 2. überarb. und erw. Auflage, Herford: Koehler, 1994, ISBN 3-7822-0616-9
- Патянин С. В. Эсминцы вступают в бой // Эсминцы типа «Леберехт Маасс» — М.: ЗАО «Редакция журнала „Моделист-конструктор“», 2004. — С. 21. — 32 с. — (Морская коллекция). — 4000 экз.
- M. J. Whitley, Destroyer!: German destroyers in World War II, Naval Institute Press, 1983.
- В.Б. Мужеников. Гибель эскадренных миноносцев Z.1 и Z.3. „Бриз. Сборник статей по истории флота”. 07, 1996 (ros.). [dostęp 2011-11-01].
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Operation Wikinger. [dostęp 2011-11-01].
