Operacja mińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Operacja mińska
II wojna światowa, front wschodni, część operacji Bagration
Operation bagration minsk pocket 1944 june 29-july 03.png
Schemat ofensywy na Mińsk
Czas 29 czerwca4 lipca 1944
Miejsce Mińsk i okolice
Terytorium ZSRR
Przyczyna ofensywa radziecka w 1944 roku
Wynik Decydujące zwycięstwo ZSRR
Strony konfliktu
 III Rzesza  ZSRR
Dowódcy
III Rzesza Walther Model (Grupa Armii „Środek”)
III Rzesza Kurt von Tippelskirch
III Rzesza Dietrich von Saucken
III Rzesza Vincenz Müller (elementy 4 Armii)
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Iwan Czerniachowski (3 Front Białoruski)
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Konstanty Rokossowski (1 Front Białoruski)
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Gieorgij Zacharow (2 Front Białoruski)
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Iwan Bagramian (1 Front Nadbałtycki)
Siły
nieznane nieznane
Straty
Źródła radzieckie:
22 570 zabitych
do niewoli trafiło w kotle 35 tys. jeńców, a w Mińsku 50 tys.
nieznane
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Operacja mińska (ros. Минская наступательная операция) była częścią Białoruskiej Strategicznej Ofensywy przeprowadzoną przez Armię Czerwoną latem 1944 roku, znaną jako Operacja Bagration.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Armie 2 Frontu Białoruskiego wspomagane jednostkami z pozostałych frontów białoruskich otoczyły w rejonie Mińska (na wschód od miasta) pięć korpusów niemieckiej 4 i 9 Armii. Z kolei sama stolica Białoruskiej SRR padła 3 lipca pod naporem 5 Armii Pancernej Gwardii, 11 Armii Gwardii oraz 31 Armii. Niemcy, pozostający zamknięci w „mińskim kotle” daremnie próbowali się wydostać z okrążenia, choć kilku formacjom 9 Armii ucieczka się udała. Ostatecznie 33, 49 i 50 Armia zmusiły 12 lipca do kapitulacji ocalałych 35 000 żołnierzy 4. i 9 Armii. W czasie wyzwolenia Mińska do niewoli dostało się 50 tys. niemieckich żołnierzy.

Wynik[edytuj | edytuj kod]

Niemiecki front w obszarze działań Grupy Armii „Środek” przestał istnieć. Skala paniki i demoralizacji osiągnęła jeszcze nigdy niespotykane w niemieckich siłach zbrojnych rozmiary. Dodatkowo próbę „łatania frontu” i dyslokacji posiłków skutecznie uniemożliwiały bardzo rozbudowane już w tym czasie siły radzieckiej partyzantki.

Operacja "Koncert"[edytuj | edytuj kod]

Przeprowadzona na tyłach wroga Operacja "Koncert" miała wspierać postępujące wojska sowieckie. Operację "Koncert" rozpoczęto 19 września 1943 roku. Już w nocy, tego dnia wysadzono na Białorusi 19 903 linie kolejowe, a w nocy 25 września następne 19 809 linii kolejowych. Jak wiadomo w operacji tej udział wzięły elitarne jednostki Specnazu oraz 193 ugrupowania partyzantów. Ogólna liczba uczestników akcji przekroczyła 120 000 ludzi. W wyniku całej operacji zniszczono 148 557 linii kolejowych, wykolejono kilkaset pociągów z wojskiem i amunicją oraz wysadzono setki mostów. Partyzanci nie posiadali wystarczającej ilości materiałów wybuchowych do akcji tego typu, a w przeddzień operacji dostarczono tylko osiem ton dynamitu.

Rosjanie, idąc za ciosem ofensywy pod Mińskiem, 13 lipca rozpoczęli na obszarze Ukrainy operację lwowsko-sandomierską, spychając Grupę Armii „Północna Ukraina” za linię Karpat.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Świat w wojnie" Historia II wojny światowej, wyd. GALAKTYKA, Łódź 1995
  • Великая Отечественная война. 1941-1945. Энциклопедия.