Operacja wiedeńska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Operacja wiedeńska
II wojna światowa, front wschodni
Vienna Operations.jpg
Radzieccy żołnierze wjeżdżający do Wiednia
Czas 213 kwietnia 1945
Miejsce Wiedeń i okolice
Terytorium Austria
Wynik zwycięstwo aliantów
Strony konfliktu
 III Rzesza  ZSRR
 Bułgaria
Dowódcy
III Rzesza Rudolf von Bünau
III Rzesza Wilhelm Bittrich
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Fiodor Tołbuchin
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Rodion Malinowski
Carstwo Bułgarii Władimir Stojczew
Siły
1 armia (nie w pełni sił bojowych) 4 armie (pełne siły)
664 700 Rosjan
100 900 Bułgarów
85 dywizji i 3 brygady[1]
Straty
19 000 zabitych
47 000 pojmanych
41 359 zabitych
136 386 rannych
Multimedia w Wikimedia Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Żołnierze radzieccy w Wiedniu

Operacja wiedeńska – operacja wojskowa zapoczątkowana przez 2. i 3. Front Ukraiński w celu zdobycia Wiednia, trwająca od 2 do 13 kwietnia 1945 roku. Wiedeń przez większość tej ofensywy był w okrążeniu i pod oblężeniem.

Tło[edytuj | edytuj kod]

Wcześniejsze ustalenia Stalina z aliantami zachodnimi przed kwietniem 1945 roku dotyczyły powojennych wpływów politycznych każdej z zainteresowanych stron w odniesieniu do Europy Wschodniej i Środkowej. Jednakże ustalenia te nie mówiły kompletnie nic na temat losu Austrii, która wtedy oficjalnie uważana była za wschodni teren III Rzeszy (po Anschlussie). Z tego powodu zwycięstwo radzieckiej ofensywy w Austrii i wyzwolenie przez Armię Czerwoną większej części tego państwa było bardzo korzystne w powojennych negocjacjach z aliantami zachodnimi[2].

Po niepowodzeniu operacji "Frühlingserwachen" 6. Armia Pancerna SS Seppa Dietricha wycofała się stopniowo w rejon Wiednia[3]. Niemcy desperacko przygotowywali pozycje obronne próbując uchronić miasto przed szybko nadchodzącymi Rosjanami.

Wiosną 1945 roku natarcie 3. Frontu Ukraińskiego marszałka Fiodora Tołbuchina i 2. Frontu Ukraińskiego marszałka Rodiona Malinowskiego wyprowadzone z zachodnich Węgier skoncentrowało się na obydwóch brzegach Dunaju[4].

30 marca nacierający Rosjanie sforsowali rzekę Hron, potem sforsowali rzekę Nitra i zajęli Sopron i Nagykanizsa oraz przeszli granicę między Węgrami a Austrią[5]. Armia Czerwona była już teraz gotowa do natarcia na Austrię i zdobycia Wiednia.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

2 kwietnia 1945 roku Radio Wiedeń zaprzeczyło jakoby stolica Austrii została ustanowiona miastem otwartym. Tego samego dnia wojska radzieckie zbliżyły się do Wiednia od strony południowej i przejęły Wiener Neustadt, Eisenstadt, Neunkirchen i Gloggnitz[5]. Baden i Bratysława zostały zajęte 4 kwietnia.

Po dotarciu do rejonu Wiednia armie radzieckie okrążyły, oblegały i atakowały miasto, a w akcji brały udział 4. Armia Gwardii, 6. Armia Pancerna Gwardii, 9. Armia Gwardii 3. Frontu Ukraińskiego i 46. Armia 2. Frontu Ukraińskiego. Austriacka grupa ruchu oporu O-5 pod dowództwem Carla Szokolla chcąc uratować Wiedeń przed zniszczeniem aktywnie próbowała sabotować siły niemieckie, aby wspomóc wejście Armii Czerwonej.

Jedynym poważniejszym zgrupowaniem niemieckim, które miało stawić czoło Armii Czerwonej był II Korpus Pancerny SS będący częścią 6. Armii Pancernej SS. Korpus wspomagany był przez naprędce utworzone siły składające się z jednostek garnizonowych i obrony przeciwlotniczej. Wiedeń, który został uznany jako region obronny dowodzony był przez gen. Rudolfa von Bünau, a dowódcą wspomnianego korpusu był gen. SS Wilhelm Bittrich.

W czasie bitwy dochodziło do zaciętych walk ulicznych, choć były też takie części miasta, w których Armia Czerwona posuwała się bez większego oporu. W Parku Pratera broniła się 6. Dywizja Pancerna, na południu obronę stanowiły 2. Dywizja Pancerna SS "Das Reich" i 3. Dywizja Pancerna SS "Totenkopf", a na północy Dywizja Grenadierów Führera[6]. Rosjanie zaatakowali wschodnie i południowe przedmieścia miasta 4. Armią Gwardii i częściowo 9. Armią Gwardii. Obrońcom udawało się trzymać Rosjan poza południowymi przedmieściami do 7 kwietnia. Jednak po zakończonym sukcesem opanowaniu kilku przyczółków w rejonie południowych przedmieść Armia Czerwona ruszyła na przedmieścia zachodnie 8 kwietnia wraz z 4. Armią Gwardii i przeważającymi siłami 9. Armii Gwardii. Przedmieścia zachodnie były szczególnie ważne dla Rosjan ponieważ znajdowała się tam główna linia kolejowa. Powodzenie wojsk radzieckich w zachodniej części miasta jeszcze tego samego dnia przełożyło się na sukcesy w części wschodniej i północnej. Na północ od Dunaju podążała w kierunku zachodnim 46. Armia przechodząc przez północne przedmieścia miasta. Śródmieście Wiednia zostało tym samym odcięte od reszty Austrii.

9 kwietnia wojska radzieckie zaczęły zajmować śródmieście, choć walki uliczne toczyły się jeszcze przez kilka dni. W nocy 11 kwietnia 4. Armia Gwardii zaatakowała kanały na Dunaju, kierując się na most Reichsbrücke wraz z 20. Korpusem Strzeleckim Gwardii i 1. Korpusem Zmechanizowanym. Śmiałym atakiem 13 kwietnia Flotylla Dunajska wysadziła wojska po obu brzegach mostu (80. Dywizja Strzelecka Gwardii i 7. Dywizja Powietrznodesantowa Gwardii), które przecięły kable ładunków wybuchowych i tym samym zabezpieczyły most[a]. Jednak inne mosty zostały zniszczone. Wiedeń ostatecznie padł tego samego dnia po poddaniu się ostatnich obrońców[b]. Jednakże jednostki pancerne SS Bittricha wieczorem 13 kwietnia wycofały się na zachód w celu uniknięcia okrążenia[7]. Tego samego dnia 46. Armia zajęła Essling, a Flotylla Dunajska wysadziła piechotę morską koło miasta Klosterneuburg.

Podczas gdy walki uliczne w południowych i zachodnich przedmieściach Wiednia rosły na sile 8 kwietnia, inne jednostki 3. Frontu Ukraińskiego ominęły Wiedeń i skierowały się na Linz i Graz[5].

Po bitwie[edytuj | edytuj kod]

W połowie kwietnia armie 3. Frontu Ukraińskiego wdarły się jeszcze głębiej na terytorium Austrii. Kompletnie wyczerpane pozostałości tego co kiedyś było 6. Armią Pancerną SS zmuszone były do ucieczki w rejon pomiędzy Wiedniem i Linzem. W pogoń za nimi ruszyły jednostki 9. Armii Gwardii i 46. Armii. 26. i 27. Armia 3. Frontu Ukraińskiego kierowały się w rejon Grazu tuż za uciekającą 6. Armią. 57. Armia i 1. Armia bułgarska, także 3. Frontu Ukraińskiego, kierowały się w rejon na południe od Grazu (niedaleko Mariboru) w pogoni za uciekającą 2. Armią Pancerną. Żadna z niemieckich jednostek nie była w stanie stawić ciągłego oporu wojskom radzieckim poza chwilowym opóźnianiem marszu jednostek radzieckich.

Wiele ze wspaniałych budynków Wiednia legło w gruzach. Nie było wody, prądu, gazu, a bandy złożone zarówno z Austriaków jak i obcokrajowców rabowały i atakowały pozostawionych na łaskę losu mieszkańców Wiednia w związku z brakiem sił policyjnych[8].

Tak jak Bittrich, generał Rudolf von Bünau opuścił Wiedeń przed jego upadkiem w celu uniknięcia pojmania przez Rosjan. Od 16 kwietnia do zakończenia wojny dowodził on Generalkommando von Bünau, poddając się Amerykanom w Dzień Zwycięstwa. Von Bünau był jeńcem do kwietnia 1947 roku. Wilhelm Bittrich także poddał się Amerykanom i był jeńcem aliantów do roku 1954. Fiodor Tołbuchin objął dowództwo Południowej Grupy Wojsk Radzieckich i Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego, aż do swojej śmierci w roku 1949 z powodów sercowych. Rodion Malinowski w latach 1947–1956 był dowódcą Dalekowschodniego Okręgu Wojskowego, a od 1957 roku ministrem obrony ZSRR. Stanowisko to sprawował do swojej śmierci w 1967 roku.

Austriacki polityk Karl Renner w kwietniu 1945 roku powołał Tymczasowy Rząd w Wiedniu za milczącą zgodą władz radzieckich[9] i ogłosił oddzielenie Austrii od III Rzeszy.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Starsi członkowie O-5 mówią co innego, uważając, że strażnicy mostu byli tak naprawdę członkami O-5, którzy skierowali swoje karabiny maszynowe na Niemców, kiedy oni próbowali zniszczyć most. Toland (1965), s. 354.
  2. Opis radzieckich działań jest na podstawie książki Ustinowa (1982), s. 238–239.

Przypisy

  1. Jukes (2002), s. 68.
  2. Bereżkow (1987). Rozdział 5, sekcja 2.
  3. Dollinger i Jacobsen (1968), s. 199.
  4. Laffin (1995), s. 449.
  5. 5,0 5,1 5,2 Dollinger i Jacobsen (1968), s. 182.
  6. Gosztony (1978), s. 261.
  7. Gosztony (1978), s. 262.
  8. Gosztony (1978), s. 263.
  9. Johnson (1989), s. 135–136.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dmitrij Ustinow: Geschichte des Zweiten Welt Krieges. T. 10. Berlin: Militärverlag der DDR, 1982.
  • David Glantz: The Soviet‐German War 1941–45: Myths and Realities: A Survey Essay (ang.). Clemson University, 11 października 2001. [dostęp 3 stycznia 2014].
  • Hans Dollinger, Hans Adolf Jacobsen: The Decline and Fall of Nazi Germany and Imperial Japan. New York: Crown, 1968.
  • John Laffin: Brassey's Dictionary of Battles. New York: Barnes and Noble, 1995. ISBN 0-7607-0767-7.
  • John Toland: The Last 100 Days. New York: Random House, 1965.
  • Jukes Geoffrey: The Second World War (5): The Eastern Front 1941-1945. Osprey Publishing, 2002. ISBN 1841763918.
  • Lonnie Johnson: Introducing Austria. Riverside: Ariadne Press, 1989. ISBN 978-0-929497-03-7.
  • Peter Gosztony: Endkampf an der Donau 1944/45. Wiedeń: Molden Taschenbuch Verlag, 1978. ISBN 3-217-05126-2.
  • Walentin Michaiłowicz Biereżkow: Stanicy diplomaticzeskoj istorii. Moskwa: Mieżdunarodnyje otnoszenija, 1987. (Валентин Михайлович Бережков: Страницы дипломатической истории. Москва: Международные отношения, 1987. (ros.))