Oporność falowa (akustyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Akustyczna oporność falowa niektórych substancji[1]
Substancja Oporność falowa
\left[ R \right]=\frac{\operatorname{kg}}{\operatorname{m}^{2}\operatorname{s}}
powietrze 429
woda 1,48·106
gliceryna 2,5·106
miedź 2,07·107

Oporność falowa, impedancja akustyczna – w akustyce, miara oporu jaki stawia ośrodek rozchodzącej się w nim fali dźwiękowej; jest szczególnym przypadkiem impedancji falowej i określa ją wzór:

R=\frac{\Delta p}{u},

gdzie:

\Delta p – różnica pomiędzy ciśnieniem w amplitudzie fali dźwiękowej a ciśnieniem niezaburzonego ośrodka,
uprędkość cząsteczek ośrodka ruchu drgającego wywołanych różnicą ciśnień.

Jednostką oporności falowej jest:

\left[ R \right]=\frac{\operatorname{kg}}{\operatorname{m}^{2}\operatorname{s}}.

Z definicji oporności falowej wynika związek:

R=\rho \cdot v

gdzie:

\rhogęstość ośrodka,
vprędkość fali w danym ośrodku.

Różnice oporności falowej ośrodków, między którymi przechodzi lub od którego odbija się fala, określają współczynniki odbicia fali od granicy ośrodków jak i przechodzenia fali do drugiego ośrodka.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Szczepan Szczeniowski Fizyka doświadczalna cz. 1