Oporność falowa (akustyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Akustyczna oporność falowa niektórych substancji[1]
Substancja Oporność falowa
\left[ R \right]=\frac{\operatorname{kg}}{\operatorname{m}^{2}\operatorname{s}}
powietrze 429
woda 1,48·106
gliceryna 2,5·106
miedź 2,07·107

Oporność falowa (impedancja akustyczna) w akustyce to miara oporu, jaki stawia ośrodek, rozchodzącej się w nim fali dźwiękowej, jest szczególnym przypadkiem impedancji falowej. Określa ją wzór:

R=\frac{\Delta p}{u}

gdzie

\Delta p\ - \, różnica pomiędzy ciśnieniem w amplitudzie fali dźwiękowej a ciśnieniem niezaburzonego ośrodka,
{u}\ \ \ -\, prędkość cząsteczek ośrodka ruchu drgającego wywołanych różnicą ciśnień.

Jednostką oporności falowej jest

\left[ R \right]=\frac{\operatorname{kg}}{\operatorname{m}^{2}\operatorname{s}}

Z definicji oporności falowej wynika związek:

R=\rho \cdot v

gdzie

\rho \ -\, gęstość ośrodka,
v -\, prędkość fali w danym ośrodku.

Różnice oporności falowej ośrodków, między którymi przechodzi lub od którego odbija się fala określają współczynniki odbicia fali od granicy ośrodków jak i przechodzenia fali do drugiego ośrodka.

Przypisy

  1. Szczepan Szczeniowski Fizyka doświadczalna cz. 1

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]