Opos wełnisty
| Opos wełnisty | |
| Caluromys philander[1] | |
| Linnaeus, 1758 | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Infragromada | ssaki niższe |
| Nadrząd | torbacze |
| Rząd | dydelfokształtne |
| Rodzina | dydelfowate |
| Rodzaj | Caluromys |
| Gatunek | opos wełnisty |
| Podgatunki | |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Opos wełnisty (Caluromys philander) – gatunek ssaka z rodziny dydelfowatych występujący w lasach deszczowych Ameryki Południowej. Być może populacja z północnej Wenezueli (w tym wyspy Margarita i Trynidad) stanowi odrębny gatunek[2].
Spis treści |
Wygląd [edytuj]
Średnia długość ciała wynosi 41–68,5 cm, masa ciała – 140–390 g. Długość ogona to 25–40,5 cm. Ten średniej wielkości opos posiada grube i miękkie futro, na grzbiecie rudobrązowe, po bokach szare, na brzuchu żółtopomarańczowe lub szare. Na szarej głowie występują trzy ciemnobrązowe pasy. Chwytny ogon jest pokryty sierścią do ok. 1/3 długości.
Tryb życia [edytuj]
Żyją na drzewach, niemal nigdy nie schodzą na ziemię. Prowadzą nocny tryb życia. Żywią się owocami, kwiatami, nektarem, owadami. Nie są terytorialne, choć zazwyczaj żyją na określonym obszarze wielkości 1,3–8,9 hektara (wielkość zależy od płci i wieku zwierzęcia – największe terytoria mają dorosłe samice).
Rozmnażanie [edytuj]
Cykl rozrodczy oposa wełnistego nie jest zbyt dobrze poznany. Ciąża trwa 24 dni, jeden miot liczy 1–7 młodych. Samica karmi małe mlekiem nieco ponad trzy miesiące, a po ok. pięciu miesiącach zwierzęta są w pełni samodzielne. Oposy zaczynają się rozmnażać w wieku 9 miesięcy. Średni czas życia na wolności to 3,4 roku, w niewoli dożywają 5 lat.
Podgatunki [edytuj]
Wyróżniono cztery podgatunki C. philander[3]:
- C. philander affinis
- C. philander dichurus
- C. philander philander
- C. philander trinitatis
Zagrożenia i ochrona [edytuj]
Na oposy wełniste poluje kilka drapieżników – węże, koty, takie jak margaj, a także drapieżne ptaki, np. harpia gujańska i sowy. Ze strony człowieka głównym zagrożeniem jest niszczenie lasów deszczowym. Niektóre osobniki zamieszkują bananowe plantacje i zjadają owoce, przez co są traktowane jako szkodniki. Ogólna kondycja gatunku jest dobra. Zwierzęta są niewielkie, łatwo przystosowują się do nowych warunków życia i nie są bezpośrednio zagrożone wyginięciem. W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC (najmniejszej troski)[2].
Przypisy
- ↑ Caluromys philander w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Caluromys philander. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Caluromys (Caluromys) philander. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 1 września 2010]
Bibliografia [edytuj]
- Andrew Strassman: Caluromys philander (ang.). Animal Diversity Web. [dostęp 1 kwietnia 2010].
