Opowiadania odeskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Opowiadania odeskie
Одесские рассказы
Autor Izaak Babel
Miejsce wydania Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich
Język rosyjski
Data I wyd. 1931
Typ utworu zbiór opowiadań
Data I wyd. polskiego 1961
Pierwszy wydawca polski Książka i Wiedza
Przekład Jerzy Pomianowski

Opowiadania odeskie (oryg. ros. Одесские рассказы; trl. Оdeskije rasskazy) – wydany w 1931 (pierwsze wydanie polskie: 1961) zbiór trzynastu pisanych od 1924[1] opowiadań autorstwa rosyjskiego pisarza, dramaturga i dziennikarza pochodzenia żydowskiego Izaaka Emanuiłowicza Babla (1894-1940). "Opowiadania Odeskie" są heroikomiczną sagą opisującą życie mieszkańców żydowskiej dzielnicy Odessy - Mołdawanki (oryg. uk. Молдаванка).

Brudnopis opowiadania Lubka Kozak miał 22 wersje[2]. Na podstawie jednego z opowiadań oparty został powstały w 1928 dramat Babla pt. "Zmierzch" (oryg. ros. Закат; trl. Zakat; premiera polska w 1967). "Opowiadania" stały się dla Pomianowskiego inspiracją do napisania komedii pt. Sodoma i Odessa. Wariacje, domysły i piosenki na temat "Opowiadań odeskich" Izaaka Babla[3].

Opowiadania[edytuj | edytuj kod]

  1. Król
  2. Tak to robiono w Odessie
  3. Ojciec
  4. Sprawiedliwość w cudzysłowie
  5. Lubka Kozak
  6. Froim Gracz
  7. Zmierzch
  8. Pierwsza miłość
  9. W suterenie
  10. Przebudzenie
  11. Di Grasso
  12. Karol-Jankiel
  13. Koniec przytułku

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Komentarzem tłumacza Jerzego Pomianowskiego na temat "Opowiadań odeskich" były słowa: Oto książka, której nie zabrałbym na bezludną wyspę jedynie dlatego, że znam ją na pamięć! Pierwsze zetknięcie z tekstem Babla było ważnym przeżyciem nawet dla zawołanych znawców[4].

René Śliwowski powiedział o zbiorze:

Doznałem prawdziwego olśnienia: czegoś takiego nigdy dotąd nie czytałem. [...] Izaak Babel po latach wciąż zdumiewa. Nie mniej niźli przy pierwszej lekturze[5].

Tworzący w podobnym czasie rosyjski literat Konstantin Paustowski (1892-1968) mówił:

Po lekturze Króla zrozumiałem, że w naszym piśmiennictwie zjawił się jeszcze jeden czarodziej i że wszystko, co ten człowiek napisze, nigdy nie będzie bezbarwne i mdłe[1].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Epoki literackie. T. 9: Dwudziestolecie międzywojenne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 18. ISBN 978-83-01-15509-4.

Przypisy