Opukiwanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Opukiwanie (łac. percussio) – jeden ze sposobów lekarskiego badania fizykalnego (przedmiotowego). Polega na przyłożeniu lewej ręki z rozpostartymi palcami w opukiwanym miejscu i stukaniu zgiętym palcem trzecim ręki prawej w trzeci palec lewej ręki.

Oceniany jest odgłos opukowy. Może on być:

  • stłumiony (jak np. na udzie)
  • jawny (jak w normalnych warunkach nad płucami)
  • bębenkowy (jak na brzuchu).

Opukiwaniem można ocenić między innymi:

  • wielkość serca, wątroby, płuc (wielkość i ruchomość)
  • obecność płynu lub powietrza w jamie opłucnej,
  • bezpowietrzność miąższu płucnego (guz, zapalenie),
  • wypełnienie pęcherza moczowego.

Metodę tę opisał w 1761 Leopold Auenbrugger, ale początkowo pozostała ona niezauważona. Dopiero francuski lekarz Jean-Nicolas Corvisart opisał ją szerzej w 1808. Polski emigrant po powstaniu listopadowe, Adam Raciborski, lekarz pracujący we Francji napisał w 1835 podręcznik na temat nowych technik badań pt. "Nouveau manuel compiet d'auscultation et de percussion", w którym obok opukiwania (percussion) opisał osłuchiwanie (auskultację – auscultatio).


Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.