Orang Asli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tradycyjny sposób rozpalania ognia

Orang Asli (język malajski: "pierwsi ludzie", "autochtoni") – ogólne określenie (również prawne) autochtonicznych ludów zamieszkujących górzyste wnętrze Półwyspu Malajskiego. Ludy te tradycyjnie dzieli się na trzy podgrupy: Semangów (Negrytów), Senoi oraz Proto-Malajów (Orang Melayu Asli). Podział ten nie odzwierciedla jednakże rzeczywistych różnic językowo-etnicznych, zasadniczo wyróżnia się około 18 różnych grup, posługujących się językami austronezyjskimi i austroazjatyckimi. Ich populacja wynosi w przybliżeniu 150 tysięcy osób. Stanowią łącznie około 0,5% społeczeństwa Malezji[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W XVIII i XIX w. Orang Asli byli obiektem rajdów handlarzy niewolników.

Po drugiej wojnie światowej współpracując z armią malezyjską znacznie przyczynili się do wyeliminowania partyzantki komunistycznej, dzięki czemu przyznano im ochronę i oficjalny status bumiputra (Synów Ziemi), na równie z Malajami. Istnieją programy społeczne mające na celu ułatwić im dostęp do oświaty i większą integrację ze społeczeństwem malezyjskim, jednak do tej pory 77% Orang Asli żyje poniżej progu ubóstwa.

Przypisy

  1. The Orang Asli of Malaysia (ang.). International Institute for Asian Studies. [dostęp 2010-10-01].