Orbita geosynchroniczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przykład eliptycznej orbity geosynchronicznej widzianej względem powierzchni Ziemi. Pozorne zawieszenie satelity nad Australią.
Dwie orbity które są nachylone pod kątem 30° i 63,4° do równika Ziemi

Orbita geosynchroniczna – orbita geocentryczna o okresie obiegu równym dobie gwiazdowej Ziemi. Szczególnym przypadkiem takiej orbity jest orbita geostacjonarna[1].

Obserwowany z Ziemi satelita będący na geosynchronicznej orbicie kołowej zachowuje stałą długość geograficzną, ale oscyluje po południku, a będąc na orbicie eliptycznej zatacza ósemkę względem wybranej długości geograficznej, powracając do danego punktu względem obserwatora na Ziemi raz na dobę gwiazdową.

Charakterystyka orbity[edytuj | edytuj kod]

Wszystkie orbity geosynchroniczne Ziemi mają półoś wielką równą 42 164 km[2]

Zależność półosi wielkiej orbity od jej okresu określa wzór:

a=\sqrt[3]{\mu\left(\frac{P}{2\pi}\right)^2}

gdzie:

  • a = półoś wielka,
  • P = okres orbitalny, w tym przypadku równy dobie gwiazdowej
  • μ = stała grawitacji planety, dla Ziemi ≈ 5,165861726 × 1012km3/h 2 .

Przypisy

  1. Planetary Orbits. [dostęp 2011-06-27].
  2. David A. Vallado: Fundamentals of Astrodynamics and Applications. Microcosm Press, 2007, s. 31.