Orbita geosynchroniczna
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Orbita geosynchroniczna – orbita geocentryczna o okresie obiegu równym dobie gwiazdowej Ziemi. Szczególnym przypadkiem takiej orbity jest orbita geostacjonarna[1].
Obserwowany z Ziemi satelita będący na geosynchronicznej orbicie kołowej zachowuje stałą długość geograficzną, ale oscyluje po południku, a będąc na orbicie eliptycznej zatacza ósemkę względem wybranej długości geograficznej, powracając do danego punktu względem obserwatora na Ziemi raz na dobę gwiazdową.
Charakterystyka orbity [edytuj]
Wszystkie orbity geosynchroniczne Ziemi mają półoś wielką równą 42 164 km[2]
Zależność półosi wielkiej orbity od jej okresu określa wzór:
gdzie:
- a = półoś wielka,
- P = okres orbitalny, w tym przypadku równy dobie gwiazdowej
- μ = stała grawitacji planety, dla Ziemi ≈ 5,165861726 × 1012km3/h 2 .
Przypisy
- ↑ Planetary Orbits. [dostęp 2011-06-27].
- ↑ David A. Vallado: Fundamentals of Astrodynamics and Applications. Microcosm Press, 2007, s. 31.
![a=\sqrt[3]{\mu\left(\frac{P}{2\pi}\right)^2}](http://upload.wikimedia.org/math/f/e/a/feac06c47b98bccab7c638d6ea4117ab.png)