Orka karłowata
| Orka karłowata | |
| Pseudorca crassidens[1] | |
| (Owen, 1846) | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Rząd | walenie |
| Podrząd | zębowce |
| Rodzina | delfinowate |
| Rodzaj | Pseudorca Reinhardt, 1862 |
| Gatunek | orka karłowata |
| Synonimy | |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 brak danych
|
|
| Zasięg występowania | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Orka karłowata, szablogrzbiet, orka fałszywa[potrzebne źródło] (Pseudorca crassidens) – gatunek walenia z rodziny delfinowatych (Delphinidae), jedyny przedstawiciel rodzaju Pseudorca. Duży delfin, żyje w wodach tropikalnych, subtropikalnych i niektórych umiarkowanych.
Spis treści |
Dane [edytuj]
- Wielkość urodzeniowa: ok. 1,7 m
- Dojrzałość płciowa samic: 3,49-3,64 m
- Dojrzałość płciowa samców: 3,7 m
- Największy znany okaz: (samica) 5,06 m; (samiec) 5,96 m przy 2000 kg masy ciała
- Pożywienie: duże ryby, głowonogi, delfiny
- Zagrożenia: niedostatecznie poznany status; popada w konflikt z ludźmi przy połowach ryb
Wygląd [edytuj]
Orka karłowata ma ciemnoszarą skórę, bez zwykłych dla delfinów plam czy pasków na bokach. Na brzusznej stronie ciała , na poziomie płetw piersiowych orki karłowate mają jedyny, jasnoszary pas. Pysk tych delfinów nie ma dzioba, ale jest mimo to długi, górna szczęka jest bardziej wysunięta niż żuchwa, jak u niektórych innych gatunków. Jedną ze swoich nazw zwyczajowych - "szablogrzbiet", zwierzęta te zawdzięczają dość ostro postawionej płetwie grzbietowej samców. Wynurzającego się z wody szablogrzbieta zdarza się mylić z miecznikiem, mimo iż ten jest od niego znacznie większy.
Występowanie i zachowanie społeczne [edytuj]
Orki karłowate żyją w dużych rodzinnych grupach w wodach tropikalnych, subtropikalnych i niektórych umiarkowanych na całym świecie[2][3]. Stosunki pomiędzy członkami stada są zażyłe - kiedy badacze próbowali złapać jedną orkę w sieć, żeby ją zmierzyć i zważyć, osobnik ten wydawał dźwięki wołania o pomoc i te orki, które były najbliżej, zaczęły przegryzać sieć i szarpać ją, aż uwolniły towarzysza[potrzebne źródło]. Podobnie, kiedy jakiś osobnik osiadłszy na mieliźnie, czy plaży będzie wzywał pomocy innych orek, próbując mu pomóc niekiedy całe stado osiada na brzegu, kiedy zbyt się zbliża. Wtedy akcja wnoszących specjalnymi dźwigami zwierzęta po kolei z powrotem do wody zdaje się nie mieć końca, bo uwolniona orka znów wraca na pomoc uwięzionym członkom stada. Dopiero kiedy pozostałe na plaży delfiny umrą i nie będą więcej ich wzywać, ocalała odratowana część zwierząt wraca do morza.
Zdarza się przetrzymywać orki karłowate w delfinariach, gdzie poddają się tresurze. Zdarzyło się, że chowany we wspólnym basenie z butlonosami samiec orki karłowatej skrzyżował się z samicą butlonosa. Mieszaniec, który się narodził, został nazwany "wholphinem". Jego skóra była szaro-czarna; miał sylwetkę ciała orki karłowatej, ale kształt głowy i pyska butlonosa.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Pseudorca crassidens w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ 2,0 2,1 Pseudorca crassidens. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Pseudorca crassidens. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 10 stycznia 2010]
