Ortokorekcja
 |
Ten artykuł od 2010-03 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Ortokorekcja to niechirurgiczna metoda korygowania krótkowzroczności oraz niewielkiego astygmatyzmu. Proces korekcji odbywa się w nocy przy pomocy twardych, gazoprzepuszczalnych soczewek ortokeratologicznych, które delikatnie i bezpiecznie zmieniają przednią krzywiznę rogówki. Dzięki temu w ciągu dnia pacjent widzi dobrze bez użycia tradycyjnych soczewek czy okularów. Współczesne soczewki ortokeratologiczne pozwalają w pełni skorygować krótkowzroczność do -5 dioptrii i astygmatyzm do +1,5 dioptrii. Soczewki ortokorekcyjne mogą być stosowane u dzieci od 10. roku życia[potrzebne źródło], jak również u osób dorosłych.
Metoda ortokorekcji została wprowadzona w latach 60. XX wieku przez lekarzy okulistów w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych, którzy zauważyli, że zakładanie twardych soczewek kontaktowych powoduje czasowe zmiany w kształcie rogówki.
Soczewki ortokorekcyjne mają złożoną geometrię, skłądającą się z kilku stref o różnych krzywiznach. Stworzone są z materiału o wysokiej gazoprzepuszczalności, która zapewnia odpowiednią transmisję tlenu do rogówki. Cechują się wysokim bezpieczeństwem użytkowania oraz niską częstością występowania powikłań[1].
Metoda ortokorekcji przeznaczona jest dla krótkowidzów z wadą do -5 dioptrii i astygmatyzmem do +1,5 dioptrii. Szybkość korekcji jest uzależniona od podatności tkanki rogówki na działanie ortosoczewek i jest indywidualna dla każdego pacjenta. Po nocy przespanej w ortosoczewkach pacjent ma zapewnioną pełną ostrość widzenia na 16-18 godzin[2]. Po kilku miesiącach regularnego stosowania ortosoczewek rogówka dłużej utrzymuje nadany kształt, co pozwala zakładać je rzadziej. Proces korekcji jest odwracalny, co oznacza, że po zaprzestaniu stosowania ortosoczewek rogówka wraca do swojego pierwotnego kształtu.
