Orzeczenie czasownikowe

Orzeczenie czasownikowe – orzeczenie wyrażone pojedynczym wyrazem, które jest osobową formą czasownika, rzadziej bezokolicznikiem. Wyrażone najczęściej czasownikiem w formie osobowej np. "Banknoty dotarły do Europy w XVII wieku". Nazywa czynność, którą wykonuje podmiot. Odpowiada na pytania: co robi? co się z nim dzieje? w jakim znajduje się stanie?

Orzeczenie czasownikowe wyrażone jest:

- osobową formą czasownika: np. Ona biegnie.

- osobową formą czasownika z zaimkiem zwrotnym (czasowniki w stronie zwrotnej) np. Piotr przebiera się.

- osobową formą czasownika z partykułą „nie” np. Dzieciaki nie przyjechały.