Orzeczenie imienne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Orzeczenie imienne – w składni jeden z rodzajów orzeczenia, złożony z łącznika będącego elementem czasownikowym, w zgodzie z podmiotem i orzecznika o charakterze imiennym.

Łącznik na ogół wyrażony jest osobową formą czasowników „stać się”, „zostać”, „być”, a orzecznik – najczęściej przymiotnikiem, imiesłowem przymiotnikowym, rzeczownikiem, zaimkiem rzeczownym i przymiotnym, liczebnikiem, np.

To stało się nieznośne. („stało się” – łącznik, „nieznośne” – orzecznik)
Kiedyś byłem mały. („byłem” – łącznik, „mały” – orzecznik)