Orzeczenie imienne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Orzeczenie imienne – w składni jeden z rodzajów orzeczenia, złożony z łącznika będącego elementem czasownikowym, w zgodzie z podmiotem, i orzecznika (o charakterze imiennym).

Łącznik przeważnie jest osobową formą czasowników „być”, „zostać”, „stać się”, a orzecznik najczęściej rzeczownikiem, przymiotnikiem, imiesłowem, zaimkiem rzeczownym i przymiotnym, przysłówkiem, liczebnikiem – na przykład:

Po studiach został lekarzem. (został – łącznik, lekarzem – orzecznik rzeczownikowy)
Kiedyś będę sławny. (będę – łącznik, sławny – orzecznik przymiotnikowy)
To staje się irytujące. (staje się – łącznik, irytujące – orzecznik czynnoimiesłowowy)
Dzwonek okazał się zepsuty. (okazał się – łącznik, zepsuty – orzecznik biernoimiesłowowy)
Przez chwilę wydawał się tobą. (wydawał się – łącznik, tobą – orzecznik rzeczownozaimkowy)
Teraz już problem zrobił się twój/twoim. (zrobił się – łącznik, twój/twoim – orzecznik dzierżawczozaimkowy)
To brzmi zaskakująco. (brzmi – łącznik, zaskakująco – orzecznik przysłówkowy)