Orzeczenie imienne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Orzeczenie imienne – w składni jeden z rodzajów orzeczenia, złożony z łącznika będącego elementem czasownikowym, w zgodzie z podmiotem, i orzecznika (o charakterze imiennym).

Łącznik przeważnie jest osobową formą czasowników „być”, „zostać”, „stać się”, a orzecznik najczęściej rzeczownikiem, przymiotnikiem, imiesłowem, zaimkiem rzeczownym i przymiotnym, przysłówkiem, liczebnikiem – na przykład:

Po studiach został lekarzem. („został” – łącznik, „lekarzem” – orzecznik rzeczownikowy)
Kiedyś będę sławny. („będę” – łącznik, „sławny” – orzecznik przymiotnikowy)
To staje się irytujące. („staje się” – łącznik, „irytujące” – orzecznik czynnoimiesłowowy)
Dzwonek okazał się zepsuty. („okazał się” – łącznik, „zepsuty” – orzecznik biernoimiesłowowy)
Przez chwilę wydawał się tobą. („wydawał się” – łącznik, „tobą” – orzecznik rzeczownozaimkowy)
Teraz już problem zrobił się twój/twoim. („zrobił się” – łącznik, „twój/twoim” – orzecznik dzierżawczozaimkowy)
To brzmi zaskakująco. („brzmi” – łącznik, „zaskakująco” – orzecznik przysłówkowy)