Orzecznik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Orzecznik – część orzeczenia imiennego, stanowiąca dopełnienie zdaniowe łącznika i orzekająca o podmiocie.

Orzecznik najczęściej występuje jako:

Orzecznik rzeczownikowy stoi zazwyczaj w mianowniku lub narzędniku, przymiotnikowy w mianowniku.

W funkcji orzecznika występuje najczęściej rzeczownik lub przymiotnik, ale rolę tę może pełnić także imiesłów przymiotnikowy, przysłówek (w tym odimiesłowowy), zaimek, liczebnik, wyrażenie przyimkowe. Orzecznik można wyrazić w postaci szeregu (Kazik jest pilny i pracowity).

Zobacz[edytuj | edytuj kod]