Osówiec (powiat słupecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Osówiec
Osówiec
Państwo  Polska
Województwo wielkopolskie
Powiat słupecki
Gmina Orchowo
Liczba ludności (2008) 372
Strefa numeracyjna (+48) 63
Kod pocztowy 62-436
Tablice rejestracyjne PSL
SIMC 0290707
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Osówiec
Osówiec
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Osówiec
Osówiec
Ziemia 52°29′10″N 18°03′12″E/52,486111 18,053333Na mapach: 52°29′10″N 18°03′12″E/52,486111 18,053333

Osówiec (do 2009 Osowiec) – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie słupeckim, w gminie Orchowo.

W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa konińskiego.

Osówiec jest położony w odległości ok. 2 km od Orchowa. Od średniowiecza był własnością szlachecką. W 1468 roku był w posiadaniu Wojciecha i Jana z Osówca. W XVI wieku przeszedł w posiadanie rodziny Dobrosołowskich, w XVII wieku Radlickich i Nielickich, natomiast w XVIII wieku rodziny Koczorowskich[1]. Następnie przejął go ród Mlickich herbu Dołęga, zaś w XIX wieku Osówiec przeszedł jako wiano w ręce rodziny Freserów Herbu Alabonda. Majątek w 1926 roku liczył 1202 hektary i miał gorzelnię oraz cegielnię. W 1930 roku Osówiec był własnością Ludomira Frezera.[2] Po II wojnie światowej w Osówcu funkcjonowało Państwowe Gospodarstwo Rolne, w którym pracowała większość mieszkańców.

We wsi znajdują się następujące zabytki nieruchome wpisane do krajowego rejestru zabytków:

  • kaplica pw. Matki Boskiej Różańcowej z 1883 roku (nr rej.: 272/14 z 30.04.1984 r.) - ołtarz jest murowany, a w nim figura Matki Boskiej z Dzieciątkiem Jezus.
  • drewniany dwór modrzewiowy (nr rej.: 273/15 z 30.04.1984 r.) - obiekt niewielki, parterowy, z piętrowymi ryzalitami na osi, zbudowany krótko po 1717 roku dla Koczorowskich. Alkierze od frontu i z tyłu dobudowane prawdopodobnie znacznie później. Przed wejściem drewniany ganek. Stan dworu bardzo dobry po rekonstrukcji dokonanej w latach 1984-1987. Obecny wygląd dworu jest wynikiem gruntownej renowacji, w czasie której zrujnowane drewniane ściany wymienione zostały na ceglane. Dawny wygląd zachowały jedynie oszalowane deskami szczyty w piętrowym ryzalicie elewacji frontowej oraz tylnej, o falistych liniach spływów obwiedzionych profilowaną listwą. Również faliste szczyty o uproszczonej linii (lecz znacznie późniejsze i otynkowane) wieńczą dziś frontowe ściany alkierzy. Pokryte gładkim tynkiem elewacje z prostokątnymi oknami pozbawione są niemal detali dekoracji architektonicznej - z wyjątkiem pilastrów akcentujących naroża alkierzy. Otaczający obiekt mały park również w bardzo dobrym stanie.[3]

Przypisy

  1. Libicki M., Libicki P., Dwory i pałace wiejskie w Wielkopolsce, Poznań 2010, str. 258
  2. Libicki M., Libicki P., Dwory i pałace wiejskie w Wielkopolsce, Poznań 2010, str. 258
  3. Libicki M., Libicki P., Dwory i pałace wiejskie w Wielkopolsce, Poznań 2010, str. 258

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]