Osbert z Nortumbrii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Osbert z Nortumbrii
Król Nortumbrii
Król Nortumbrii
Okres panowania od 848/849
do 862/863 oraz 867
Poprzednik Etelred II
Następca Egbert I
Dane biograficzne
Śmierć 21 marca 867

Osbert z Nortumbrii, Osberht, Osbriht, Osbryht, Osbyrht, Osbyrhtus (zm. 21 marca 867) – władca anglosaskiego królestwa Nortumbrii w II połowie IX wieku.

Datowanie[edytuj | edytuj kod]

Datowanie panowania Osberta jest bardzo problematyczne. Na podstawie zachowanych źródeł pisanych: kroniki Flores Historiarum Rogera z Wendover oraz kroniki Historia ecclesiae Dunelmensis Symeona z Durham da się określić przybliżone daty jego panowania na 848/849 – 862/863 oraz krótko w 867. Alternatywne datowanie pochodzi ze współczesnej analizy zachowanych numizmatów z Nortumbrii i określa daty jego pierwszego panowania na 862–867.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Nie znane jest pochodzenie Osberta, ale jest możliwe, że był krewnym Redwulfa, który na krótko władał Nortumbrią w 844 roku. Być może jego bratem był Ella z Nortumbrii.

Osbert został królem Nortumbrii w 848 lub 849 roku, kiedy dotychczasowy władca, Etelred II, został w niejasnych okolicznościach zamordowany[1][2]. W roku 862 lub 863 został zdetronizowany[2][1], ale odzyskał władzę w 867[2][1]. W 862/63 na tronie zasiadł Ella, określany przez kronikarzy jako uzurpator i tyran. Według relacji Symeona z Durham, Osbert zdecydował się na próbę odzyskania władzy. Aby sfinansować zbrojnych, zajął ziemie kościelne w Wercewurde (ob. Warkworth) i Tillemuthe (ob. Tillmouth), leżące w północnej części Bernicji[3]. Z kolei Ella sięgnął po nieruchomości położone w dawnej Deirze: Ileclif (ob. Cliffe) oraz Wigeclif (ob. Wycliffe)[4]. Nortumbria znalazła się na progu wojny domowej. W tym samym jednak czasie na kraj po raz kolejny najechali wikingowie z wielką armią pod dowództwem Halfdana Ragnarssona i Ivara Ragnarssona, którzy właśnie podbili Królestwo Anglii Wschodniej. W dniu Wszystkich Świętych 866 roku zaatakowali York[5]. Aby stawić opór agresorom, obaj pretendenci do tronu Nortumbrii zdecydowali się zjednoczyć swe siły[6]. Obaj zginęli w bitwie, 21 marca 867 roku, kiedy to wikingom udało się dokonać wyłomu w fortyfikacjach oblężonego Yorku, co umożliwiło im opanowanie miasta[2][1].

Po tej bitwie Nortumbria utraciła swą suwerenność i została podzielona: dawna Deira przeszła w ręce zwycięskich Normanów, zaś w Bernicji pozostawili oni marionetkowych lokalnych władców, którzy do 895 roku posiadali tytuł króla Nortumbrii, a później króla Yorku i eldormana Yorku (od 927)[6].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Cannon, s.43
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Osberht (ang.). Foundation for Medieval Genealogy. [dostęp 2012-03-04].
  3. Aird, s.28
  4. Aird, s.29
  5. Yorke, s.137
  6. 6,0 6,1 Yorke, s.138

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Etelred II z Nortumbrii
Flag of Northumbria.svg Król Nortumbrii
ok. 862–867
Flag of Northumbria.svg Następca
Egbert I z Nortumbrii