Oskarżenie prywatne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Oskarżenie prywatne – tryb ścigania przestępstw, w którym wniesienie i popieranie oskarżenia należy do pokrzywdzonego, zwanego tu oskarżycielem prywatnym (por. art. 59-61 k.p.k.), nie zaś do oskarżyciela publicznego.

Na zasadzie art. 59 § 2 k.p.k. także inny pokrzywdzony tym samym czynem może aż do rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej przyłączyć się do toczącego się postępowania. Po wniesieniu aktu oskarżenia sąd bada, czy zostało ono wniesione przez uprawniony podmiot oraz czy nie nastąpiło przedawnienie. W razie stwierdzenia jednej z tych przesłanek sąd postępowanie umarza.

Uprawnienie do złożenia prywatnego aktu oskarżenia wynika z bezpośredniego naruszenia bądź zagrożenia dobra prawnego czynem, który należy do katalogu przestępstw ściganych w trybie prywatnoskargowym:

a) umyślne i nieumyślne lekkie uszkodzenie ciała – art. 157 § 2 i 3 k.k.

b) zniesławienie – art. 212 § 4 k.k.

c) zniewaga – art. 216 § 5 k.k.

d) naruszenie nietykalności cielesnej – art. 217 § 3 k.k.

Na zasadzie art. 60 § 1 k.p.k. prokurator może z urzędu wszcząć postępowanie w sprawach ściganych z oskarżenia prywatnego, jeśli wymaga tego interes społeczny.