Oskar Hansen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Oskar Hansen
Data i miejsce urodzenia 12 kwietnia 1922
Helsinki
Imię i nazwisko przy narodzeniu Oskar Nikolai Hansen
Data i miejsce śmierci 11 maja 2005
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Wojskowy na Powązkach
Zawód architekt, teoretyk, malarz, rzeźbiarz, pedagog, projektant wnętrz
Miejsce zamieszkania Warszawa
Narodowość polska
Alma Mater Politechnika Warszawska
Uczelnia Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie
Stanowisko profesor
Małżeństwo Zofia Garlińska-Hansen
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Oskar Nikolai Hansen (ur. 12 kwietnia 1922 w Helsinkach, zm. 11 maja 2005 w Warszawie) – polski architekt, teoretyk, malarz, rzeźbiarz, pedagog, projektant wnętrz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował na Wydziale Mechanicznym w Wyższej Szkole Technicznej w Wilnie oraz Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej (dyplom w roku 1951 u Romualda Gutta). W 1948 wyjechał do Paryża gdzie studiował malarstwo u Fernanda Légera. Tam też praktykował architekturę u Pierre'a Jeannereta.

Od roku 1955 był wykładowcą, a od 1967 profesorem Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (patrz: Zakłady Artystyczno-Badawcze). Jego dydaktyka oraz teorie, zwłaszcza teoria formy otwartej, wywarły ogromny wpływ na jego studentów, m.in. Grzegorza Kowalskiego, Zbigniewa Frączkiewicza, Zofię Kulik, Elżbietę Cieślar, Emila Cieślara, Wiktora Gutta i innych. W 1957 r. wystawa indywidualna. W 2005 r. wystawa retrospektywna "Ku formie otwartej", Zachęta Narodowa Galeria Sztuki (Warszawa).

Był mężem architektki Zofii Garlińskiej-Hansen, z którą poznał się podczas studiów na Wydziale Architektury. Wiele projektów stworzyli wspólnie.

Teorie[edytuj | edytuj kod]

Oskar Hansen jest twórcą teorii formy otwartej. Opracował urbanistyczną koncepcję rozwoju miast przyszłości ("Linearny System Ciągły" (LSC) i "Forma Ciągła"). Teorie Hansena znajdują zastosowanie w BAS (Bergen School of Architecture) w Bergen w Norwegii założonej w 1983 r. przez jego ucznia Sveina Hatløya.

Realizacje i projekty[edytuj | edytuj kod]

Osiedle Przyczółek Grochowski w Warszawie
Grób Władysława Skoczylasa na warszawskim Cmentarzu Powązkowskim
  • Niezrealizowany projekt przebudowy kina Świat w Warszawie (1950);
  • Niezrealizowany projekt ratusza dla Warszawy (1952);
  • Dachy pawilonu polskiego w Izmirze (z Lechem Tomaszewskim), (1955);
  • mieszkanie w Warszawie (1955)
  • projekt rozbudowy Zachęty (oraz Lech Tomaszewski, Stanisław Zamecznik), (1958);
  • niezrealizowany pomnik obozu koncentracyjnego w Auschwitz (1958);
  • pawilon na międzynarodową wystawę w São Paulo (1959);
  • aranżacja przestrzenna z giętych płyt na II Wystawie Sztuki Nowoczesnej w warszawskiej "Zachęcie" (1958);
  • osiedle w Lublinie im. Słowackiego (LSM) (projekt 1960-1963, realizacja 1964-1966);
  • osiedle w Warszawie "Przyczółek Grochowski" (LSC) (projekt 1963);
  • osiedle w Warszawie Rakowiec WSM (1964);
  • Niezrealizowany projekt muzeum sztuki współczesnej dla Skopje (1966);
  • własny dom na wsi (1968)
  • pomnik na grobie Władysława Skoczylasa
  • pomnik na terenie byłego obozu Dulag 121 w Pruszkowie (1990)

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • za projekt pawilonu na EXPO 1958,
  • I nagroda w konkursie na Pomnik Oświęcimski

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Jego dwie książki zawierające obserwacje, koncepcje i teorie zostały wydane pośmiertnie w niewielkim nakładzie jako katalogi towarzyszące retrospektywnej wystawie w Narodowej Galerii Sztuki Zachęta w Warszawie. Od czasu wystawy nie było wznowień.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]