Osobliwy dom Pani Peregrine

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Osobliwy dom Pani Peregrine
Miss Peregrine's Home for Peculiar Children
Autor Ransom Riggs
Miejsce wydania Filadelfia
Język angielski
Data I wyd. 2011
Wydawca Quirk Books
Typ utworu literatura młodzieżowa
Data I wyd. polskiego 2012
Pierwszy wydawca polski Media Rodzina
Przekład Małgorzata Hesko-Kołodzińska

Osobliwy dom Pani Peregrine – debiutancka powieść amerykańskiego autora Ransoma Riggsa, wydana w Polsce przez wydawnictwo Media Rodzina. Książka opowiada historię chłopca, który podążając za wskazówkami trafia do opuszczonego sierocińca na walijskiej wyspie. Historia jest połączeniem narracji i fotografii pochodzących z okolic, które autor zdobył podczas spotkań kolekcjonerów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Książka dla dzieci początkowo miała być książką z obrazkami wykorzystującą zdjęcia z kolekcji Riggsa. Jednak idąc za radą redaktora w wydawnictwie Quirk Books, autor użył zdjęć jako przewodnika, który pozwolił mu upracować powieść[1][2]. Riggs był kolekcjonerem zdjęć, jednak do powieści potrzebował czegoś więcej. Spotkał się więc z Leonardem Lightfootem, znanym kolekcjonerem z pchlego targu Rose Bowl w Pasadenie, który przedstawił go innym kolegom po fachu[3]. Tak powstała historia o chłopcu podążającym tropem wskazówek zawartych na starych zdjęciach dziadka. Wskazówki rzucają go w wir przygody rozgrywającej się w ogromnym, opuszczonym sierocińcu na walijskiej wyspie.

Książka stała się bestsellerem magazynu New York Times[4]. 29 kwietnia 2012 roku, po 45 tygodniach obecności na liście Children's Chapter Books, osiągnęła jej szczyt. Pozostała na nim do 20 maja, kiedy to spadła na czwartą pozycję. Generalnie, krytycy chwalili pozycję zarówno za kreatywne wykorzystanie fotografii, jak i ciekawe postacie oraz scenerię.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

16-letni Jacob Portman jedzie do Walii, aby poznać prawdę o przeszłości swojego dziadka po tym, jak mężczyzna zostaje zamordowany przez coś, co Jacob uważa za postać z wyobraźni. Na miejscu poznaje Emmę, "uderzająco ładną" dziewczynę, która potrafi kontrolować ogień. To właśnie ona zabiera go na spotkanie z Panią Peregrine, do pętli czasowej umiejscowionej w 1940 roku. Jacob lubi spędzać czas z osobliwymi dziećmi, na przykład z Millardem, który jest niewidzialny, czy Bronwyn obdarzoną niesamowitą siłą. Pewnego dnia w pubie, w którym się zatrzymał, Jacob poznaje tajemnicze historie o dziwnych zabójstwach i ostrzega osobliwe dzieci. Kiedy one mówią mu, że jest jedynym, który może zobaczyć „duchy”, czy też „głucholce” - potwory, które zabiły jego dziadka - Jacob zaczyna rozumieć, że on jeden może zapewnić osobliwym dzieciom bezpieczną przyszłość.

Chłopak wraz z niektórymi z osobliwych dzieci staje do walki z głucholcem. Po powrocie do sierocińca, okazuje się, że pani Peregrine została porwana. Dzieci ratują ją, ale kobieta wciąż pozostaje pod postacią ptaka i nie może wrócić do ludzkiej postaci. Na końcu książki, osobliwe dzieci szukają innej pętli czasowej, w której mogłyby osiąść, ponieważ dotychczasowa została zniszczona.

Recepcja książki[edytuj | edytuj kod]

„Osobliwy dom Pani Peregrine” spędził 63 tygodnie na liście bestsellerów dla dzieci magazynu The New York Times. Zdobył jej szczyt po 45 tygodniach, 29 kwietnia 2012 roku. Pozostał tam aż do 20 maja, kiedy spadł na czwartą pozycję. Książka zniknęła z listy 9 września 2012, po 63 tygodniach.

Jak napisała Deborah Netburn dla Los Angeles Times, najlepszą rzeczą w powieści jest „zbiór czarno-białych fotografii rozrzuconych po książce”. Publisher’s Weekly nazwał pozycję „przyjemnym, ekscentrycznym czytadłem, znakomitym dzięki rozbudowanym charakterystykom postaci, wiarygodnej walijskiej scenerii i kilku naprawdę strasznym potworom”[5].

Kontynuacja[edytuj | edytuj kod]

Riggs zapowiedział kontynuację powieści pod nieznanym jeszcze tytułem, która ma się ukazać w styczniu 2014 roku[6].

Ekranizacja[edytuj | edytuj kod]

Prawa do adaptacji filmowej zostały sprzedane wytwórni 20th Century Fox[7]. Do dokonania adaptacji wybrano Jane Goldman[8]. Reżyserem ma być Tim Burton[9].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]