Osseointegracja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Osseointegracja (osteointegracja) – bezpośrednie strukturalne i czynnościowe połączenie pomiędzy uporządkowaną, żywą kością i powierzchnią obciążonego wszczepu. Zjawisko to zostało opisane po raz pierwszy w roku 1977, a sam termin „osseointegracja” zdefiniowano w roku 1981[1].

Uważa się, że tlen zawarty w tkance kostnej tworzy na powierzchni tytanowego wszczepu warstwę dwutlenku tytanu, na której może odkładać się nowa, mineralizująca się tkanka kostna tworząca właściwe mocowanie implantu.

Integracja powierzchni wszczepu z kością jest procesem ciągłym i polega na ustawicznej resorpcji i absorpcji tkanki kostnej. Na utrzymanie równowagi między tymi procesami mają wpływ siły biomechaniczne, powstające w wyniku pracy protezy.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. T. Albrektsson, C. Johansson. Osteoinduction, osteoconduction and osseointegration. „Eur Spine J”. 10 Suppl 2, s. S96-S101, 2001. doi:10.1007/s005860100282. PMID 11716023. PMC:PMC3611551. 

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.