Ostatnia bitwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy powieści z 1956 roku. Zobacz też: film o tym samym tytule.
Ostatnia bitwa
The Last Battle
Autor Clive Staples Lewis
Miejsce wydania Wielka Brytania
Język angielski
Data I wyd. 1956
Tematyka fantastyka
Przekład Andrzej Polkowski
poprzednia
Siostrzeniec czarodzieja
następna
brak
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Ostatnia bitwa (ang. The Last Battle) – ostatnia z siedmiu części „Opowieści z NarniiClive’a Staplesa Lewisa wydana w 1956.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Julia i Eustachy zostają wezwani do Narnii by pomóc zaprowadzić pokój królowi Tirianowi, ponieważ zaczęła tam rządzić się podstępna małpa zwana Krętaczem. Ubiera osła Łamigłówka w skórę lwa i każe mu udawać Aslana. Dla własnego zysku sprowadza Kalormeńczyków, pozwalając na wyręb mówiących drzew i sprzedawanie mieszkańców Narnii jako niewolników. Do tego stopnia mąci wszystkim Narnijczykom w głowach, iż mówi im, że Tasz (bóstwo Kalormeńczyków) i Aslan (władca Narni) są jedną osobą.

Julia i Eustachy pomagają Tirianowi w walce z Krętaczem i Kalormeńczykami. Jednakże wpadają w pułapkę i podczas krwawej bitwy zostają wrzuceni do stajni, która miała zostać podpalona, jako ofiara dla Tasza. Spotykają w niej wszystkich swoich nieżywych przyjaciół włącznie z Piotrem, Łucją, Edmundem, profesorem Digorym i ciocią Polą. Oglądają koniec Narnii. Aslan zwołuje wszystkie stworzenia. Wszyscy muszą spojrzeć w oczy Aslanowi. W przypadku niektórych z nich „wyraz twarzy zmienił się nagle okropnie: pojawiły się nienawiść i przerażenie. Trwało to ułamek sekundy i nagle przestały być MÓWIĄCYMI zwierzętami – stały się ZWYKŁYMI zwierzętami. I wszystkie stworzenia, które spojrzały na Aslana w ten sposób, zboczyły w prawo – czyli na lewo od niego – i znikły w jego wielkim, czarnym cieniu.” Inne stworzenia „spojrzały w twarz Aslana z miłością, choć niektóre z lękiem”, znajdując schronienie w stajni, która okazuje się wejściem do krainy Aslana.

W czasie wędrówki zdają sobie sprawę, że kraina, w której się znajdują, to Narnia, lecz inna, bardziej prawdziwa, której tamta pierwsza była tylko cieniem. Klejnot podsumowuje to w słowach: „! To jest moja prawdziwa ojczyzna! To dlatego kochaliśmy starą Narnię, że czasami przypominała tę.” Dzieci spotykają Aslana, który mówi im, że ich przeniesienie do Narnii powiązane było z wypadkiem kolejowym i ich śmiercią. Są w raju, który jest rajem nie tylko dla Narnijczyków, ale i dla mieszkańców naszego świata. Spotykają tu swoich rodziców, tak, jak i wszystkich bohaterów Narnii.

Uwaga[edytuj | edytuj kod]

Częstym błędem jest pisanie, że całe rodzeństwo Pevensie zginęło i przeniosło się do „Krainy Aslana”, lecz nie dotyczy to całej czwórki. Zuzanna w czasie wypadku kolejowego przebywała gdzie indziej i nie zginęła. Przestała wierzyć w Narnię i uznała ją za zabawę z dzieciństwa. „Teraz interesują ją tylko nylonowe pończochy, szminki i zaproszenia na przyjęcia. Zawsze strasznie chciała być dorosła.” – kwituje Julia.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Postacie[edytuj | edytuj kod]