Osteocyt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Osteocyty

Osteocyty (osteocytus) - dojrzałe komórki kostne powstające z osteoblastów w wyniku ich mineralizacji. Są całkowicie otoczone zmineralizowaną częścią kości - znajdują się w tzw. jamkach kostnych, a ich wypustki cytoplazmatyczne, dzięki którymi kontaktują się z innymi osteocytami i zachowują funkcje życiowe, są położone w kanalikach kostnych.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Osteocyty są wielkości ok. 20-50 μm[potrzebne źródło]. Mają podłużny kształt i liczne wypustki cytoplazmatyczne. W przeciwieństwie do osteoblastów nie mają budowy biegunowej. Dojrzałe komórki są płaskie. Chromatyna ich jąder jest zbita. Charakteryzują się również słabo rozwiniętymi: siateczką śródplazmatyczną szorstką, aparatem Golgiego i pęcherzykami wydzielniczymi.

Funkcje[edytuj | edytuj kod]

Ich główną rolą jest wymiana substancji odżywczych i metabolitów w kości. Poprzez wypustki cytoplazmatyczne osteocyty kontaktują się z innymi osteocytami, które to z kolei kontaktują się z innymi osteocytami, i tak dalej aż do takich, które wchodzą w bezpośredni kontakt z naczyniami krwionośnymi. Zwykle w szeregu komórek przekazujących sobie składniki wymiany znajduje się ok. 15 osteocytów.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Wojciech. Sawicki: Histologia : podręcznik dla studentów. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 1993, s. 112. ISBN 83-200-1752-1.