Osteosynteza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Osteosynteza – redukcja i zespolenie złamania kości przy użyciu elementów implantacyjnych, zwykle wykonanych z metalu biologicznie obojętnego[1]. Jest to procedura chirurgiczna, którą można wykonać przez skórę lub w otwarty sposób. Głównym celem osteosyntezy jest połączenie ze sobą końców kości i ustabilizowanie miejsca złamania.

W przypadku osteosyntezy czasem można spotkać się z pojęciem fiksacja jako synonimu słowa zespolenie, stabilizacja. O ile w języku angielskim fixation pochodzi od słowa fix, czyli mocować, ustalać, unieruchamiać, przytwierdzać, o tyle słowo fiksacja w języku polskim oznacza m.in. obłęd, czyli pojęcie znane z psychologii, a nie zespolenie[2].

Arbeitsgemeinschaft für Osteosynthesefragen to główna organizacja zajmująca się tematyką osteosyntezy[2].

Podstawowymi elementami do osteosyntezy są[1][2]:

Często, elementy te współtworzą bardziej złożone systemy, jak na przykład aparat Ilizarowa. Ponadto w trakcie zabiegu mogą być używane pasty, cementy kostne, bloki na bazie m.in. hydroksyapatytu[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Encyklopedia Powszechna PWN. T. 3. M-R. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1975, s. 411.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 T. Żuk, A. Dziak, A. Gusta: Podstawy ortopedii i traumatologii. Warszawa: PZWL, 1980, s. 294-295. ISBN 8320001463.