Ostnica piaskowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ostnica piaskowa
Stipa borysthenica kz.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina wiechlinowate
Rodzaj ostnica
Gatunek ostnica piaskowa
Nazwa systematyczna
Stipa borysthenica Klokov
Synonimy

S. sabulosa (Pacz.) Sljuss.

Ostnica piaskowa (Stipa borysthenica) – gatunek z rodziny wiechlinowatych (Poaceae), w zależności od ujęcia systematycznego włączany czasem do gatunku zbiorowegoostnicy piórkowatej (Stipa pennata L.)[2]. Według współczesnych ujęć taksonomicznych Stipa borysthenica jest synonimem nomenklatorycznym (homotypowym) podgatunku Stipa pennata subsp. sabulosa (Pacz.) Tzvelev[3]. W Polsce gatunek znany jest z pojedynczych stanowisk w dolinie dolnej Odry (m.in. Siekierki) oraz ze wsi Nawodna koło Chojny (wszystkie stanowiska w województwie zachodniopomorskim).

Ostnica piaskowa na wydmach piaszczystych w parku narodowym Kiskunság
Owoce ostnicy piaskowej

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Tworzy duże kępy, z których podstawy wyrastają pędy płonne i pędy kwiatostanowe, osiągające 40-90 cm wysokości. Owocuje na przełomie wiosny i lata.

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Roślina objęta w Polsce ścisłą ochroną gatunkową, tak jak wszystkie gatunki dziko występujące w kraju. Gatunek krytycznie zagrożony, ginący.

Kategorie zagrożenia gatunku:

Przypisy

  1. P.F. Stevens: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-13].
  2. Stipa borysthenica. W: The Plant List [on-line]. [dostęp 2011-01-27].
  3. R. Gonzalo, C. Aedo & M. Angel García (2013). Taxonomic revision of the Eurasian Stipa subsections Stipa and Tirsae (Poaceae). Systematic Botany 38: 344-378.
  4. Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Zbigniew Mirek, Kazimierz Zarzycki, Władysław Wojewoda, Zbigniew Szeląg (red.). Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera, Polska Akademia Nauk, 2006. ISBN 83-89648-38-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. K. Zarzycki (red.) R. Kaźmierczakowa: Polska czerwona księga roślin. Paprotniki i rośliny kwiatowe. Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera PAN, 2001. ISBN 83-85444-85-8.