Ostrożeń krótkołodygowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ostrożeń krótkołodygowy
Cirsium acaule a1.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd astrowce
Rodzina astrowate
Podrodzina Carduoideae
Rodzaj ostrożeń
Gatunek ostrożeń błotny
Nazwa systematyczna
Cirsium acaule (L.) Scop.
Annus Hist.-Nat. 2: 62. 1769
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Cirsium acaule 110807.jpg

Ostrożeń krótkołodygowy (Cirsium acaule Scop), nazywany też ostrożeniem bezłodygowym – gatunek rośliny należący do rodziny astrowatych. W Polsce średnio pospolity.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Nieoskrzydlona, bardzo krótka, nie przekraczająca wysokości 5 cm. Jest to cecha, po której najłatwiej rozróżnić ten gatunek od innych gatunków ostrożenia.
Liście
Lancetowate, pierzastosieczne, o jajowatych lub okrągławych odcinkach, 3-5-dłoniasto dzielnych. Na spodniej stronie mają nerwy owłosione kędzierzawoszczeciniastymi włoskami. Są silnie kolczaste, a ich nasada stopniowo zwęża się w ogonek (nie obejmuje on uszkami łodygi).
Kwiaty
Zebrane w walcowaty, górą zwężony koszyczek o długości 3-4,5 cm, przeważnie jeden na szczycie łodygi. Listki okrywy koszyczka kłująco zaostrzone. Kwiaty purpurowe, obupłciowe. Górna, nierozszerzona część korony kwiatów jest rozcięta do połowy na 5 łatek.
Owoc
O długości 3-4 mm z pierzastym puchem kielichowym o długości 25-30 mm.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Rośnie na suchych łąkach, obrzeżach lasów, w suchych murawach. Kwitnie od lipca do września, roślina owadopylna i wiatrosiewna. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla klasy (Cl.) Festuco-Brometea[2]. Liczba chromosomów 2n=32.

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Tworzy mieszańce z ostrożeniem błotnym, o. dwubarwnym, o. lancetowatym, o. łąkowym, o. polnym, o. warzywnym.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-15].
  2. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  2. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.