Ostrolot ciemny
| Ostrolot ciemny | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ptaki |
| Podgromada | Neornithes |
| Nadrząd | neognatyczne |
| Rząd | wróblowe |
| Podrząd | śpiewające |
| Rodzina | ostroloty |
| Rodzaj | Artamus |
| Gatunek | ostrolot ciemny |
| Nazwa systematyczna | |
| Artamus cyanopterus[1] | |
| (Latham, 1802) | |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Ostrolot ciemny (Artamus cyanopterus) – ptak żyjący w lasach tropikalnych i subtropikalnych regionach[2] wschodniej i południowej Australii[3][4][5][6]. Liczba osobników światowej populacji ostrolota ciemnego nie jest znana, ale BirdLife International w 2004 nadał mu status IUCN "mniejszego ryzyka" (Least Concern). Ptak jest dość pospolity w swoim naturalnym siedlisku[2]
Spis treści |
[edytuj] Cechy morfologiczne
Ostrolot ciemny to średniej wielkości ptak, podobny do wróbla[5] z ciemnobrązowym[3], lub szarym upierzeniem[4]. Posiada czarną plamę przed oczami[5] i szare (czasem czarne)[5] skrzydła z białymi pręgami[3][4][5]. Ostrolot ciemny ma czarny, biało nakrapiany ogon[5][4][3]. Dziób jest niebieskoszary, z czarnym końcem[5][4][3].
[edytuj] Środowisko i tryb życia
Ostroloty ciemne żyją zwykle w lasach eukaliptusowych[5]. Występują na terenach od Atherton Tableland w Queensland, na południe do Tasmanii i na zachód do Półwyspu Eyrego w Australii Południowej[3]. Podczas sezonu lęgowego gnieżdżą się w stadach po 20-30 osobników, by lepiej chronić swe młode przed drapieżnikami[3][7]. Jako ptaki społeczne ostroloty ciemne wypracowały system okrzyków służących do komunikacji np. ostrzegających przed niebezpieczeństwem.[5]
[edytuj] Dieta
Dieta ostrolotów ciemnych jest zróżnicowana. Żywią się różnymi rodzajami liści i trawiastym materiałem, które znajdują na ziemi, drzewach i krzewach. Zjadają także termity, motyle i inne owady, a także piją nektar z kwiatów[5][4][3].
[edytuj] Rozmnażanie
Gniazdo ostrolota ciemnego składa się z gałązek, korzeni i listowia, połączonych razem w kulistą formę powiązaną trawą[3]. Gniazdo znajduje się w bezpiecznym miejscu, pod korą lub na wysokiej gałęzi drzewa, czasami w wydrążeniu w pniu drzewa[3]. Budowane jest przez kilka ptaków w czasie od sierpnia do stycznia[5]. Następnie główna para pilnuje gniazda, podczas gdy inne osobniki pomagają opiekować się młodymi[5]. Samica składa 3-4 białe jajka. Młode wykluwają się po 16 dniach, a po kolejnych 20 wylatują z gniazda[5].
[edytuj] Ochrona
Ostrolot ciemny występuje na dość dużym obszarze, szacowanym na 1 000 000–10 000 000 km2[2]. Liczba osobników gatunku nie została jeszcze obliczona, jednak najprawdopodobniej jest powszechnie spotykanym ptakiem. Z tego powodu został zakwalifikowany przez IUCN do kategorii mniejszego ryzyka.[2] Klasyfikacja ta może się jednak zmienić pod wpływem dalszych badań.
Przypisy
- ↑ Artamus cyanopterus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Artamus cyanopterus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 3,8 3,9 Dusky Woodswallow Artamus cyanopterus ArthurGrosset.com
- ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 Bird Finder:Dusky Woodswallow BirdsinBackyards.net
- ↑ 5,00 5,01 5,02 5,03 5,04 5,05 5,06 5,07 5,08 5,09 5,10 5,11 5,12 Woodswallows: Artamidae - Dusky Woodswallow (artamus Cyanopterus): Species Account www.animals.jrank.org
- ↑ Taylor, Robin Wild Places of Greater Melbourne (1999)
- ↑ [1] Animal facts: Dusky Woodswallow Featherdale Wildlife Park
[edytuj] Bibliografia
- del Hoyo, Josep, A. Elliott, J. Sargatal, J. Cabot, Handbook of the Birds of the World Barcelona: Lynx Edicions, 1992.
- Dickinson, Edward C., ed. The Howard and Moore Complete Checklist of the Birds of the World, 3rd edition Princeton, NJ and Oxford, U.K.: Princeton University Press, 2003.
- Forshaw, Joseph, ed. Encyclopedia of Birds, 2nd ed. San Diego, CA: Academic Press, 1998.
- Harrison, Colin James Oliver. Birds of the World London and New York: Dorling Kindersley, 1993.
- Perrins, Christopher M., and Alex L. A. Middleton, eds. The Encyclopedia of Birds. New York: Facts on File, 1985.
