Ostry zespół odstawienia opioidów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ostry zespół odstawienia opioidów (ang. acute opioid withdrawal syndrome) - to zespół gwałtownych objawów, dotyczących OUN, wegetatywnego układu nerwowego i układu krążenia, spowodowany znacznym ograniczeniem lub odstawieniem narkotyku u osoby uzależnionej. Może również wystąpić w przypadku zastosowania leków będących antagonistą receptora opioidowego, takich jak nalokson, naltrekson lub nalorfina.

Objawy[edytuj | edytuj kod]

W zależności od czasu półtrwania narkotyku, czyli de facto okresu jego utrzymywania się jego stężenia we krwi, objawy mogą wystąpić od kilku do kilkudziesięciu godzin od odstawienia opioidu. W przypadku zastosowania antagonisty opioidowego zespół może rozwinąć się natychmiast.

W zależności od nasilenia, mogą wówczas wystąpić:

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Nie istnieją szczegółowe zalecenia postępowania w zespole odstawienia. Obowiązuje monitorowanie i wyrównywanie stwierdzonych odchyleń od stanu prawidłowego: biegunkę można opanować stosując loperamid lub atropinę, kolkę brzuszną - drotawerynę.

Należy wyrównywać zaburzenia gospodarki wodnej i elektrolitowej, korygować wartości ciśnienia tętniczego i leczyć ewentualne zaburzenia rytmu serca.

Leczenie zespołu odstawienia opioidów powinno też obejmować leczenie uzależnienia od narkotyków. Według niektórych postępowanie powinno ograniczać się do wsparcia psychologicznego, inni zalecają terapię metadonem.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Choroby wewnętrzne. Podręcznik multimedialny oparty na zasadach EBM. Andrzej Szczeklik (red.). Wyd. I. T. II. Kraków: Medycyna Praktyczna, 2006, s. 1057-1059. ISBN 8374300698.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.