Ostrzeń pospolity
| Ostrzeń pospolity | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | Euphyllophyta |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | klad astrowych |
| Rodzina | ogórecznikowate |
| Rodzaj | ostrzeń |
| Gatunek | ostrzeń pospolity |
| Nazwa systematyczna | |
| Cynoglossum officinale L. Sp. pl. 1:134. 1753 |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Ostrzeń pospolity (Cynoglossum officinale L.) – gatunek rośliny należący do rodziny ogórecznikowatych. Występuje w Azji i Europie[2]. W Polsce dość pospolity[3].
Spis treści |
Morfologia [edytuj]
- Łodyga
- Wzniesiona, rozgałęziona, dorastająca do 50-90 cm wysokości. Szorstko owłosiona.
- Liście
- Górne duże szerokolancetowate, zaostrzone. Liście dolne długoogonkowe.
- Kwiaty
- Zebrane w gęste skrętki. Korona kwiatu brudnoczerwona, lejkowata, złożona z pięciu zrośniętych dołem płatków.
- Owoce
- Rozłupnia, rozpadająca się na na cztery rozłupki długości 6-8 mm, pokryte na powierzchni krótkimi haczykowatymi kolcami.
Biologia i ekologia [edytuj]
Roślina dwuletnia lub bylina, hemikryptofit. Rośnie na suchych wzgórzach, rumowiskach i przydrożach. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla SAll. Onopordenion[4]. Kwitnie od połowy maja do połowy czerwca lub nawet dłużej. Roślina miododajna. Nasiona przyczepiają się do sierści zwierząt i ubrania i w ten sposób są przez nie rozsiewane. (ektozoochoria)
Znaczenie w medycynie [edytuj]
Korzeń rośliny stosowano w medycynie ludowej jako lek w krztuścu, reumatyzmie i bólach zębów. Obecnie, ze względu na mało informacji na temat prawdziwych działań surowca nie jest on stosowany w nowoczesnej fitoterapii[potrzebne źródło].
Ciekawostki [edytuj]
Cała roślina ma charakterystyczny mysi zapach. Bywa używana do odstraszania myszy, które nie lubią tego zapachu.
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-22].
- ↑ Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-03-26].
- ↑ Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
- ↑ Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
