Ostrzeń pospolity

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ostrzeń pospolity
Cynoglossum officinale 190506a.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad astrowych
Rodzina ogórecznikowate
Rodzaj ostrzeń
Gatunek ostrzeń pospolity
Nazwa systematyczna
Cynoglossum officinale L.
Sp. pl. 1:134. 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Ostrzeń pospolity (Cynoglossum officinale L.) – gatunek rośliny należący do rodziny ogórecznikowatych. Występuje w Azji i Europie[2]. W Polsce dość pospolity[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Wzniesiona, rozgałęziona, dorastająca do 50-90 cm wysokości. Szorstko owłosiona.
Liście
Górne duże szerokolancetowate, zaostrzone. Liście dolne długoogonkowe.
Kwiaty
Zebrane w gęste skrętki. Korona kwiatu brudnoczerwona, lejkowata, złożona z pięciu zrośniętych dołem płatków.
Owoce
Rozłupnia, rozpadająca się na na cztery rozłupki długości 6-8 mm, pokryte na powierzchni krótkimi haczykowatymi kolcami.
Morfologia

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Roślina dwuletnia lub bylina, hemikryptofit. Rośnie na suchych wzgórzach, rumowiskach i przydrożach. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla SAll. Onopordenion[4]. Kwitnie od połowy maja do połowy czerwca lub nawet dłużej. Roślina miododajna. Nasiona przyczepiają się do sierści zwierząt i ubrania i w ten sposób są przez nie rozsiewane. (ektozoochoria)

Znaczenie w medycynie[edytuj | edytuj kod]

Korzeń rośliny stosowano w medycynie ludowej jako lek w krztuścu, reumatyzmie i bólach zębów. Obecnie, ze względu na mało informacji na temat prawdziwych działań surowca nie jest on stosowany w nowoczesnej fitoterapii[potrzebne źródło].

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Cała roślina ma charakterystyczny mysi zapach. Bywa używana do odstraszania myszy, które nie lubią tego zapachu.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-22].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-03-26].
  3. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  4. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.