Oszczędzanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Oszczędzanie (oszczędność) – w ekonomii różnica pomiędzy dochodem a konsumpcją osoby, przedsiębiorstwa, czy innego podmiotu.

Podział[edytuj | edytuj kod]

Oszczędności dzieli się na prywatne i publiczne.

Oszczędności a inwestycje[edytuj | edytuj kod]

Oszczędności są niezbędne po to, by możliwy był proces akumulacji kapitału, czyli inwestowania.

Aby pozyskać środki na inwestycje, należy zrezygnować z konsumpcji części swojego dochodu. Skutecznemu oszczędzaniu sprzyja:

  • zaplanowanie wydatków,
  • określenie celu, na który pieniądze zostaną przeznaczone i
  • konsekwencja.[1].

Teoria ekonomii sugeruje więc, że im wyższa jest skłonność społeczeństwa do oszczędzania, tym lepsze perspektywy rozwoju. Im większa skłonność społeczeństwa do oszczędzania, tym większe środki mogą trafić do gospodarki w formie inwestycji – zazwyczaj za pośrednictwem instytucji finansowych i rynku kapitałowego – i posłużyć finansowaniu wzrostu gospodarczego. Dane statystyczne w zasadzie potwierdzają tę prawidłowość – kraje z większą skłonnością do oszczędzania z reguły szybciej się rozwijają[2].

Oszczędności gospodarstw domowych według form oszczędzania[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z danymi Narodowego Banku Polskiego gospodarstwa domowe największą część swoich oszczędności utrzymują w postaci depozytów złotowych i walutowych, które w połowie 2012 r. stanowiły prawie 50% wartości oszczędności, drugie miejsce zajmują oszczędności zgromadzone przez otwarte fundusze emerytalne (24%). Gotówka w obiegu poza kasami banków stanowiła 11% oszczędności, środki zgromadzone w tytułach uczestnictwa krajowych funduszy inwestycyjnych 6%, akcje spółek publicznych stanowiły 5% wartości oszczędności gospodarstw domowych (około 4% stanowiły pozostałe formy, np. złoto)[3].

Przypisy