Otto Braun (komunista)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Otto Braun (w środku)

Otto Braun (chin. 李德 Lǐ Dé, dosł. Li Niemiec; ur. 28 września 1900 w Ismaning, zm. 15 sierpnia 1974 w Warnie) – niemiecki komunista.

Wychowywał się w sierocińcu; w wieku 18 lat, niedługo przed końcem wojny, został powołany do wojska. Po zakończeniu wojny związał się z ruchem komunistycznym. Był działaczem KPD, w której doszedł do stanowiska Kierownika Informacji Rzeszy (Reichsnachrichtenleiter)[1]. Angażował się w działalność Bawarskiej Republiki Rad.

Kilkukrotnie aresztowany za działalność komunistyczną, 11 kwietnia 1928 roku uciekł z berlińskiego więzienia i wyemigrował do ZSRR[2]. W Moskwie kształcił się w Akademii Wojskowej, po czym w 1932 roku został wysłany do Chin jako wojskowy doradca Kominternu przy KC KPCh[3].

Przebywał w Harbinie, a następnie w Szanghaju[2], skąd we wrześniu 1933 roku przebrany za turystę przedostał się do prowincji Jiangxi, na terytorium proklamowanej przez komunistów Chińskiej Republiki Rad. Był jedynym cudzoziemcem, który wziął udział w Długim Marszu[3]. Brał udział w naradzie która zadecydowała o jego rozpoczęciu[4], podejrzewa się nawet że miał istotny wpływ na podjęcie tej decyzji.

Na konferencji w Zunyi w styczniu 1935 roku i przejęciu władzy w KPCh przez Mao Zedonga Braun został poddany krytyce; zarzucono mu błędy taktyczne i operacyjne[1]. Odsunięty Braun w 1939 roku powrócił do ZSRR[3], gdzie pracował jako tłumacz, redaktor i nauczyciel[2].

Do Niemiec powrócił dopiero w 1954 roku, pięć lat to utworzeniu NRD. Liczył na stanowisko w siłach zbrojnych, powierzono mu jednak zadanie zredagowania 40-tomowej edycji dzieł Lenina w języku niemieckim[1]. W 1961 roku został przewodniczącym Związku Pisarzy NRD. Za chęć wprowadzenia twórczych dyskusji literackich w miejsce ideologicznej propagandy dwa lata później został usunięty z tego stanowiska[1].

W 1969 roku na łamach enerdowskiego tygodnika "Horizont" opublikował swoje wspomnienia z pobytu w Chinach pt. Od Szanghaju do Yan’an (Von Shanghai bis Jänan), w których ostro skrytykował Mao. Na fali narastającego wówczas konfliktu radziecko-chińskiego został wciągnięty w tryby antychińskiej propagandy. W 1973 roku ukazały się jego Zapiski chińskie (Chinesische Aufzeichnungen), o wyraźnie antymaoistowskiej wymowie[1]. Odznaczony Orderen Karola Marksa oraz Orderem Zasług dla Ojczyzny (NRD) (1967).

Zmarł 15 sierpnia 1974 roku podczas urlopu w Bułgarii[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Maos deutscher Helfer (niem.). einestages.spiegel.de. [dostęp 25 lutego 2010].
  2. 2,0 2,1 2,2 China and intelligence history (ang.). litten.de. [dostęp 25 lutego 2010].
  3. 3,0 3,1 3,2 Jakub Polit: Chiny. Warszawa: Wydawnictwo Trio, 2004, s. 386. ISBN 83-88542-68-0.
  4. Jakub Polit: Chiny. Warszawa: Wydawnictwo Trio, 2004, s. 151. ISBN 83-88542-68-0.