Otto Gehlig

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Otto Gehlig
Data i miejsce urodzenia 1849
Rawicz
Data i miejsce śmierci 1917
Łódź
Zawód przedsiębiorca budowlany
Narodowość pochodzenia niemieckiego
Małżeństwo Paulina Heinzl
Dom Otto Gehliga przy ul. Przejazd 15/17 (obecnie Tuwima), stan na 2007
Sala Koncertowa Ignacego Vogla, tzw. Conzerthaus (późniejsza Filharmonia Łódzka im. Artura Rubinsteina)
Pałac Juliusza Kunitzera przy ul. Spacerowej
Grobowiec małżonków Moenke na Starym Cmentarzu w Łodzi

Otto Gehlig (ur. 1849 w Rawiczu, zm. 1917 w Łodzi) – niemiecki architekt bez formalnego wykształcenia, działający na terenie Łodzi.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Szkołę realną kończył w rodzinnym Rawiczu, następnie pracował we Wrocławiu. Stąd, w 1877 roku, przybył do Łodzi ściągnięty przez fabrykanta Juliusza Heinzla (z jego córką Pauliną wziął ślub w 1882).

Pracował z początku jako majster ciesielski i murarski. Własny dom wraz z tartakiem i stolarnią zbudował przy ul. Przejazd 15/17 (ob. J. Tuwima). Nie miał formalnego wykształcenia, nie był też obywatelem rosyjskim. Prezentował swoje realizacje na Wystawie Przemysłowej w łódzkim Helenowie w 1895. Z czasem jego firma budowlana stała się jedną z głównych na łódzkim rynku przed I wojną światową. Z racji powiązań rodzinnych z Heinzlem był realizatorem jego zamysłów budowlanych.

Na początku lat dziewięćdziesiątych zatrudnił architekta Piotra Brukalskiego, który posiadał odpowiednie uprawnienia i mógł podpisywać projekty opracowane w jego przedsiębiorstwie. W 1898 odnieśli sukces zdobywając I nagrodę w konkursie na gmach Towarzystwa Ubezpieczeniowego „Rossija” w Warszawie, zrealizowany w latach 1898–1900 przez Władysława Marconiego.

W 1904 zabudowania przedsiębiorstwa Gehliga strawił wielki pożar; w czasie jego gaszenia zginęło ośmiu strażaków. Około 1910 firma zaprzestała działalności.

Wybrane realizacje[edytuj | edytuj kod]

Sam mieszkał w niedużym, parterowym, manierystycznym – po gruntownej przebudowie – budynku o przy obecnej ul. J. Tuwima. Począwszy od początku lat 90. XX w. budynek zaczął popadać w coraz większą ruiną, jakkolwiek został objęty ścisłą ochroną konserwatorską (rzadki w Łodzi przykład manieryzmu). Ostatecznie, na mocy umowy ze wspólnotą mieszkaniową, do której częściowo należał, został przejęty w połowie 2014 r. przez miasto z przeznaczeniem do gruntownej rewitalizacji[1].

Przypisy

  1. Pierzchała Wiesław, Umowa u notariusza zielonym światłem dla remontu cennej willi Ottona Gehliga; [w:] „Kocham Łodź” (dod. do „Polska. Dziennik Łódzki”), 29 2014, nr 298, s. 6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]