Otto Jaekel
Otto Max Johannes Jaekel (ur. 21 lutego 1863 w Nowej Soli (Neusalz), zm. 6 marca 1929 w Pekinie) – niemiecki geolog i paleontolog.
Otto Jaekel studiował w Legnicy (wówczas Liegnitz) geologię i paleontologię. Po ukończeniu studiów w 1883 przeniósł się do Wrocławia (Breslau) i studiował pod kierunkiem Ferdinanda Roemera do 1885. W 1886 na Uniwersytecie w Monachium uzyskał promocję od Karla von Zittela. Od 1887 do 1889 był asystentem Ericha Wilhelma Beneckego w Instytucie Geologiczno-Paleontologicznym Uniwersytetu w Strasburgu, a od 1894 profesorem w Berlinie, jak również kustoszem w Muzeum Geologiczno-Paleontologicznym. W 1903 Jaekel przeniósł się na Uniwersytet Wiedeński. Od 1906 do 1928 był profesorem Uniwersytetu w Greifswaldzie[1], gdzie założył Niemieckie Towarzystwo Paleontologiczne w 1912. W 1914 opisał drugi gatunek plateozaura – Plateosaurus longiceps. W 1922 wstąpił do Corps Guestfalia Greifswald[2]. Po przejściu na emeryturę na Uniwersytecie w Greifswaldzie Jaekel przyjął stanowisko na Uniwersytecie Sun Yat-sen w Kantonie. Po nagłej chorobie zmarł w niemieckim szpitalu w Pekinie w 1929 roku[3].
Specjalizował się w paleontologii kręgowców, jednak 27 jego prac dotyczyło szkarłupni.
Przypisy
- ↑ R. C. Moore: Part T, Echinodermata 2, Crinoidea. W: R. C. Moore, C. Teichert: Treatise on Invertebrate Paleontology. Geological Society of America and University of Kansas, 1978.
- ↑ Otto Gerlach: Kösener Corps-Listen 1930. Frankfurt am Main: Verlag der Deutschen Corpszeitung, 1930.
- ↑ F. Drevermann. Otto Jaekel †. „Palaeontologische Zeitschrift”. 11 (3), s. 6, 1929 (niem.).
